Prev1 of 7Next

Ошентип, жыл артынан жыл өтүп, 9-класска да келип калдым. Кайтаруучум кыйын болдубу, же чын эле көңүлүмө жаккан жигит жолукпадыбы, айылдын дээрлик бардык боз уландарынан баштап, бойдок жигит, ал турмак улуу эле кишилердин да ашык болгонуна карабай эч ким менен мамиле түзбөдүм. Түнү үйүн тегереги ышкырыкка толуп, жигиттер келишсе да, жылуу төшөгүмө кирип, кыялданып жатууну жактырчумун. Бир күнү эле түн ичинде ойгонуп кеттим. Кулагыма кыңшылаган кыздын дабышы угулду. Эмне болуп кетти деп эсим ооп, башымды аста көтөрүп карай салсам агам төшөктө жатып алып, телевизордон кино көрүп атыптыр. А киносу алиги темасында экен. Түндүн бир оокумунда ушундай кинолор берилерин кийин билдим. Калп эле оодарылып, ойгонгонсуп койдум эле, дароо телевизорду өчүрө салды. Денем дүүлүгүп бир башкача болуп чыктым. Эки санымдын ортосу ысып, ал ысык алкымыма да жетип, оозумдун ыпысык дем чыгып, ал бетимди кызартты. «Келиңизчи, тартынбай коюнума кириңизчи», – дедим агама. Албетте, ичимден. Сыртымдан айтууга даай албадым. «Тартынбаңызчы, кириңизчи коюнума», – деп ичимден жалынып-жалбарып, суранып аттым. Уктагандай болуп көзүмдү жумганым менен ичим өрт менен жалын. А агам аны сезип койсочу. Эмчек кабым анан трусам эле бар болчу, ысуулап жуурканды тээп таштадым. Бир убакта агам да менин жарым жылаңач кейпимди көрүп, дүүлүгүп кетти окшойт, акырын жаныма жылып келди. Колун жакындатып, эмчегимди сылагылады. Мен катуу уктаган адамдай болуп, демимди да чыгара албай жатам. Анан эмчек кабымды ылдыйлатып, үрпүн чыгарды да, жаш баладай болуп аймалап соро баштады. Мындан ары уктамыш болуп жатууга мүмкүн эмес эле. Эми эле ойгонгондой баш көтөрө калып, жаагына бир чаптым: «Уяты жок! Азыр атам менен апама айтам!» Ордумдан туруп жөнөмүш болсом, кучактап төшөккө баса калды.

Prev1 of 7Next