13-бөлүм
Бир күнү эжем мончого барам деп калды.
– Сен баланы карап тур, жездең экөөбүз мончого барып келели, – деди кубанычыма суу сээп. Мен жаман оюмда ал мончого кетсе, жездем менен бир жыргап алат экенмин деп жаткам. Маанайым дароо чөгө түштү.
– Баланы кара десе эле дугдуйуп каласың да. Жеген-ичкендериңди ушинтип актайсың, сага бекер аш бар бекен?! – деп жинденди эжем. Менин эмнеге капа болуп атканымды билбесе ушинтет да. Жездем кечинде жумуштан келди эле, эжем ага:
– Мончого барып келели, – деди.
Жездем мен тарапты жалт карады.
– Башым ооруп, сөөктөрүм сыздап жатат. Грипп болуп калган окшойм, – деди.
Эжем безилдей кетти:
– Ий, балага жакындаба, жугузасың. Кап, муну билбей мончого заказ берип койбодум беле. Чалып, жөн эле кой дейинби?
– Антпе! – жездем шашып кетти, – Өзүң эле барып кел. Мен жакшы болгонумда дагы барабыз. Бар, барып кел. Мончо стресстен арылтат, бала менен отуруп стресс болуп да кеттиң.
Тим эле камкор. Бышш!
Эжемди алды-артынан өтүп эптеп жатып кетирди. Ал дарбазадан чыгып кетээри менен экөөбүз жабыша калдык.
Каалганы ачкыч салып бекитип келди да, убакыт тартыш болгондуктан, ошол эле жерден, коридордогу столго отургузуп алып, көйнөгүмдү түрүп, трусамды чечип ыргытып, жанжеримди жалай баштады. Мен үнүмдү катуурак чыгаргандан коркуп, көзүм сүзүлүп, ичимден онтоп, жездемдин чачын сылагылап жаттым. Бала да ыйлап калышы мүмкүн эле, убакытты созбой, тезирээк кумардын туу чокусуна жетким келди.
– Болуңуз, эми салыңыз, – дедим да дубалды таянып туруп бердим. Жездем шымын тизесине чейин шыпырып, даяр турган кайбарын меникине салып жиберди да, «охх» деп онтоп алды.
Учун эле киргизип, ыкшылай берди.
– Баарын эле киргизиңчи? – десем,
– Сеники тар, анын үстүнө чалкалап жатпай, дубал таянып турганыңдан ансайын кичирейип, меники батпай жатат, – деди.
Дагы бир аз эңкейдим эле, ооздо турган кайбары толугу менен кирип кетти. Жамбашымдан чапкылап, бирде эмчегиме колун созуп эзгилеп, бышылдап-күшүлдөп жездем иштеп жатты. Анын кайбары кирип чыккан сайын жанжерим от алып, денем көөшүп, өзүмдүн кайсы жерде экенимди да унуттум. Бир маалда жездем катуулап иштей баштады, меники да бүтүрчү чекитине жакындады. Жездем кайбарын сууруганга араң үлгүрдү, суюктук полго жайнап атылды.
Ошол маалда бала ыйлап калды эле, жездем ал жаткан бөлмөгө чуркайм деп тизесине чейин чечилген шымына чалынып, үстөмүнөн коридордун бетин бербей кулады. Менин боорум эзилип, эжем келип калабы деп корккондуктан, күлүп да, душка чуркап кирип жуунуп да аттым. Жездем ордунан тура калып, шымын көтөрө салып, бөлмөгө чуркап баратканын душтун ачык турган каалгасынан көрдүм.
– Ой, жезде, – деп үн салдым, – Жуунбай туруп кайда барасыз? Келиңиз жуунуп алыңыз, баланы мен бары палам, жуунуп алдым.
Жездем ваннага кирди. Шымына уруктугу тийип калыптыр.
– Муну чечиңиз, – дедим, – Кылмыштын изин жакшылап тазалаш керек.
Жездем бырс күлүп, чечине калып, душка кирди. Бала ыйлап атат. Мен шашылып кийинип, балага чуркадым. Баланы көтөрүп, сооротуп жатсам, жездем кирди.
– Чачымды кошуп байкабай жууп алыптырмын, эми качан кургайт? – деп жалдырап карап.
– Азыр фендейбиз, – деп койдум.
– Коридордогуну эмне кылайын? – дейт дагы.
– Душта пряпка турат, алыңыз да сүртүңүз.
Ии деп кеткен, беш мүнөт өтпөй кайра пайда болду.
– Шымымдагы тактычы?
– Аны азыр мен жууйм.
Баланы уктатып чыксам, жездем коридорду жууп коюптур. Шымындагы такты чымчып жууп, шымды кир салынган корзинага таштадым. Баары бир эжем бул жакты эзели карабайт. Анын күйөөсүнүн кийимин жууш менин милдетим эмеспи. Үй уруктук жыттангандай боло бергенинен арча түтөтүп, жездемдин чачын фендеп кургаттым. Айтор, жарым саатта баарына жетишип, сыр билгизбей экөөбүз эки башка бөлмөдө отуруп калдык.
Эстей кетип, жездем жаткан бөлмөгө баш бактым.
– Жезде, – десем, төшөккө оронуп жаткан экен, башын көтөрдү.
Байкуш, кантсин, аялына ооруп жатам деп калп айтты беле, эми бул кечти төшөктө өткөрүүгө аргасыз да.
– Ии, угуп жатам.
– Мага акча керек болуп жатат.
– Мейли, мейли, – деди да керебеттин жанындагы үкөкчөнүн үстүндө турган капчыгын ачып, санабай туруп акча сууруп карматты. Кымың этип алдым да, сумкама барып жакшылап бекитип салып койдум.
Жездем мага жакшы жардам бергенинен баштагыдай акчадан кысылбай эркин басып, эркин жүрүп калдым. Каалаган кийимимди алып кием, каалаган кафеге кирип тамактанам. Мурдагыдай болбой менюлардагы ар бир тамактын даамын татып көрүп, аталыштарынан чочуркабай калдым. Акчалуу болгондон кийин басканың да тың болуп калат турбайбы. Эжеме баштагыдай баш ийбей, эртең менен кетип, караңгыда келем да, эптеп-септеп баланын жалаягын чала-була чайкамыш болуп коюп, уктоого ашыгам. Эжем сүйлөнүп жадагандай да болду. Ал турмак апама жамандай салыптыр, апам телефон чалып, башымды бир аз оорутту. Мына эмесе дедим да, үйгө акча жөнөтүп, апама телефон чалып, «Иштеген ишимден айлык алдым», – деп койдум эле, баягы ачуусу кайнап турган апам жок, эжеме бир заматта «Сенин тирилигиңди кылып эле жүрө бермек беле, иштесин, иштеп акчасын алып өзүн да баксын, бизге да жардам берсин», – деп оозун жапты. Ошондон бери менде жыргал жашоо. Баса, жездем мага телефон да алып берди. Сабактан чыгып алып, жатаканадагы кыздар менен отуруп, үйгө кеч кайтаарымды билет да. Бир күнү жатакананын алдында күтүп туруптур. Машинесине отургузуп алып, бир батирге алып барып, ал жактан кумардын туу чокусуна канганыбызга чыгып, анан кайтаарда, колума кичинекей коробка карматты.
– Бул сага менден белек, – деди жымыңдап. Карасам коробкада телефондун сүрөтү турат, кубанганымды айтпа. Мындай телефон менде турмак, өгөй атамда да жок болчу. Өмүрүмдө биринчи кармашым, ачкыча колум титиреп жаман болдум. Кубанып моюнуна асылсам, мурдумдан чымчып койду:
– Бир гана мен чалышым керек, анан мага гана чалынышы керек, уктуңбу? Телефондун арты менен жигиттерди толтуруп алба.
– Мага башка жигиттин кереги жок. Мага сиз керексиз, – дедим мен чын дилимден.
Жездем телефонду пайдалууну азыноолак үйрөтүп, симкасын салып, эскертти:
– Үйгө барганда телефонуңду өчүрүп туруп, сумкаңдын түбүнө катып кой. Сабакта, көчөдө жүргөнүңдө гана күйгүз, макулбу?
Макул болдум. Ошентип, жездем экөөбүз жолугушуунун эбин таптык. Сабакта кезимде телефон менен байланышып, качан, кайсы жерден жолугушууну болжолдошуп алабыз да, сабактан чыгып жолугушабыз. Адамдан айла качып кутулбайт экен го. Көбүнчө жеке мейманканаларга барчу болдук. Бир ирет дагы жездеме жолугушууга бараттым. Ал мени машинесинде лицейден анча алыс эмес буйткада күтүп турган.
– Үшүп калдыңбы? – деди кебетемди көрүп, – Азыр жылынабыз.
Машинесин айдап жөнөдү. Шаардын кайсы бир бурчундагы чакан жер үйдүн дарбазасын тыкылдатты. Бул жерге эмнеге келдик деп ойлоп коем. Көрсө, ал сауна экен. Сауна десе эле кадимки мончону элестетип жүрө бериптирмин. Көрсө, мунун тамак ичүүчү, уктоочу, жуунучу жайы жана бассейни бар турбайбы.
– Ме, бул шейшепти оронуп ал, – деп жездем колума жуулган, таза шейшепти карматып коюп, өзү дааратканага кирип кетти. Мен шейшепти ары карап, бери карап, жездемдин сөзүнө түшүнүп-түшүнбөй анан оронуп алдым. Жездем чыгып, мени көрөөрү менен каткырып күлө баштады. Эмне болуп кетти деп бир аны, бир өзүмдү карап мен дендароомун.
– Ай, шейшепти антип оронбойт, – дейт анан көпкө күлүп алгандан кийин.
Индиячасынан оронгом да, кантип оронушту кайдан билейин.
– Анан кантип оронот?! – дедим бурк этип. Ачуум келе түштү. Мени келекелеп атпайбы.
– Кийимди чечип анан оронот.
Анан өзү кийимин заматта чечип, энеден туума жылаңач болду да үстүнө шейшепти оронуп алды. Кызыкча көрүнүп калат экен. Күлүү кезеги эми мага келди.
– Эмне күлөсүң? – дейт оңурайып.
– Тиги… жайында ушинтип кийинип жүргөн, сакалдуу кишилер жолугуп калат го, ошолорго окшоп калдыңыз, бир гана сакал жетишпейт, – дедим мен.
– Күлгөндү коюп, тезирээк чечин, парга киребиз.
Жатып-туруп жүргөн менен жездемдин алдында бул биринчи жолу энеден туума чечип, басып жүрүшүм болду. Ооба, секстин кумарына батканда жылаңач жатчумун. Бирок, анда жарык өччү, же мен төшөктөн турбай жатчумун дегендей. Шашыла шейшепти ороно калып, парга кирсем, жездем: