18-бөлүм
– Түшүңдөн чоочудуңбу? – деп коет ошондо да калптан болсо да ыраазы болуп, мактап коюунун ордуна. А бирок, мен андан мактоо деле күтпөйм дечи.
– Эртең кетип жатам, – дедим мен да «темирди кызуусунда согуп» калайын деп.
– Кайда? – эжемдин оң кашы көтөрүлдү. Бул каш ачуусу келгенде гана көтөрүлөт. Азыр чоң уруш болоорун боолгоп, анткен менен артка кайтууга болбосун да билдим.
– Шаардык курбумдун ата-энеси Казакстанга иштегени кетишиптир. Мени шерик болуп жаша дешти эле, макул болдум. Лицейдин эле жанында.
Кандай болуп кетти билбейм, эжем үн дебеди. Ошону менен унчугушпай жездемди тосуп алып, унчугушпай тамактандык. Бата тартып, дасторкон жыйыла баштаганда гана эжем кекээр менен:
– Балдызың батирге чыгам дейт. Эркиндик керек болуп калыптыр! – деди жездеме. Жездем ак да, көк да дебеди. Мен да унчукпай, идишти жууп, ашкананы иретке келтирип коюп, бөлмөмө барып, кийимдеримди, дептерлеримди салыштырып, даярданып, анан уктоого жаттым.
Эртеси окууга барбадым, эртең менен эжем саат онго чейин уктаарын билем. Баласы да бул убакта уктайт. Ошондуктан, ашыкча сөзүн угуудан качып, ал ойгонгуча кетип калайын деп, такси чакырып, баштыктарымды дабышы жок сыртка чыгардым да, кетип калдым. Жада калса жездем да менин кеткенимди билбей калды көрүнөт. Ал да таң эрте жумушка барат да. Душка кирип кеткенде таксим келди да, баштыктарымды көтөрүнгөнүмдү көрбөй калды. «Бир жолу даам таткан жериңе миң жолу салам айт» болуп, дарбазадан чыгып баратып, үй ээлерине ыраазычылыгымды үнсүз билдирип койдум.
Жаңы үйүмө келип, кийимдеримди жайгаштырып, азыноолак оокат алып, ал күндү базарда өткөрдүм. Кийинки күнү гана жайгашып, тарпылдап басып, кыйкырып ырдап ырахаттан чыктым. Чогуу окуган кыздардын эч кимисине үйлүү болгонумду айтпадым. Мындай нерсени айтууга болбойт. Жакын курбуларыңдан айырмалана баштаганың алардын достугунан кол жууганыңдын белгиси го. Андан көрө алардын катарындагы эле үйү жок, акчасы жок кебетеленип, ак карга болбой жүрө бергеним жакшы.
Бирок, жалгыз жашаган жаман экен. Тез эле жалгыздыктан ырахаттанган учурум соңуна чыгып, жанымда жашачу караандарга зар боло баштадым. Сабактан келсем, үйдү эч ким жок. Жалгыз тамактансаң эмне жегениң да билинбейт экен. Жездем берген акчага телевизор алып алганым жакшы болуптур, кечке ошону эрмектейм. Бир күнү сабакта отурсам, телефонума чоочун номерден коңгуроо келди. Алсам кошуна байке – Жаныш экен. Кубанганымды айтпагыла. «Ало» деген үнүн угаарым менен көз алдыма жоон, тамырлуу кайбары келсе болобу. Жанжеримде кумурска чуркап бараткандай кычышуу пайда боло калды. Үйдүн дарегин айттым да, сабактын бүтүшүн чыдамсыздык менен күтүп калдым. Үйгө жакындаганымда телефон чалды, келип күтүп туруптур. Сыртта чоочун көздөрдөн жалтандыбы, колунун учун берип коомай эле учурашып койду. Курткасын чечип жатканда тердин жагымсыз жыты мурдума бур дей түштү.
– Чарчап келсеңиз керек, ваннага суу толтурайын, бир жуунуп алыңыз, – деп сыр бербей шыпылдадым. Ушул кейпинде ушул жыты менен кучактап, кумарга батууну туура көрбөдүм. Ал деле өзүнүн жытын билип, ыңгайсызданып жатканбы, дароо макул болду. Суу толтуруп, ваннага киргизип жиберип, чыкса бир жыргатайын деп, моюнума жакында эле алган атырдан себинип, жаңы ич кийимдеримди кийип, күтүп калдым.
Ал ваннадан жылаңач эле чыкты, мен аны көрүп каалап кеттим. Билгизбегенге аракет кылып:
– Жуунуп болдуңузбу, жүрүңүз анда, – деп колунан жетеледим. Залга жерге эле кенен кылып төшөк салып койгон элем, аны көрүп көзү жайнай түшкөнүн байкадым. Төшөккө жаткырып, тамыр баскан кайбарын укалап, титиреттим. Анан оозум салып, кайра чыгарып ойнодум. Тез эле даяр болду. Ошол калыбында дагы кыйнала турсун деп таштадым да, ваннага кирдим. Жанжериме жүн өсүп кеткен эле, тазаланайын дедим. Эки жагын алып, ортосун жүрөкчө сыяктуу кылып калтырып койдум. Үстүн кайчы менен тегиздедим. Алыстан караганда кадимки эле жүрөкчөдөй көрүнөт. Бир далайга жоголдум. Чыксам, төшөктүн үстүндө шокшойуп отуруп алыптыр. Мени көрүп сүйүнүп кетти:
– Уф, ушунча да жоголосуңбу, эмне кылдың деги? – деп. Анан дароо көзү жанжериме түштү, жылаңач эле чыга калгам да. «Чыгармачылыгымды» бир таанытайын деп.
– Апей, жүрөгүң алааңда жүрөт го, – деп коет.
Төшөккө жаткырып жанжериме сөөмөйүн салып, ары-бери кыймылдатып, ошол эле убакта тили менен клиторумду жалай баштады. Жалаганды бир топ үйрөнүп калыптыр. Онтоп, кыңкыстап, көчөгүмдү ары-бери чайпап ырахат ала баштадым. Бир кезде тилин жанжериме киргизди эле, башым тумандап, өзүмдүн кайсы жерде экенимди да унуттум. Мага жашоо бул кишинин ысык, узун тилине айланып кеткендей туюлду. Он беш мүнөттөй жалады эле, чыдамым жетпей калды:
– Болуңуз эми, салыңызчы, – деп жалдырап жибердим. Үстүмө чыгып: «Бутуңду көтөрчү?» – деди эле, шак көтөрүп, бутум менен белин бекем кыстым. Муздак кайбары саныма тийгенде жанжерим диртилдеди. Укмуштуудай кумардын жакындап калганын сезип атат да. Салып жиберди эле, «оохх, уухх», – деп онтоп, жамбашымды көтөрдүм. Салып коюп, кыймылдабай кыйла турду. Башы менин моюнумда, оордугун салып басып алган.
– Туруңузчу, кысылып кеттим, – деп башын өйдө кылдым да оозунан сордум. Кантсе да алы-күчү толуп турган киши да, катуу-катуу иштеп баштады. «Жездем болбосо ушунча жыргалды көрбөй жүрө бермек экенмин да», – деп ойлондум.
– Бүттүңбү? – деп оор дем алып сурады. «Жок» дегенсип башымды чайкасам:
– Меники түшкөнү калды, чыдай албайм, – дейт.
– Чыгарыңыз анда, чыгарыңыз, – деп безилдеп жибердим эле, сууруп алып, тиземе түшүрдү. Мен дайыма эле канбай турган болдум го деп нааразы болуп калдым. Эми мунуку жатып калды деп ойлогом, бирок, карасам дагы деле казыктай болуп туруптур. Ичимден сүйүнүп кетип, чалкасынан жаткан эле, үстүнө чыгып, ат сыяктуу минип алып теминип кирдим. Өйдө-ылдый желип, кычышкан жериме моокумумду кандыра тийгизип, бүтүп алдым. Аныкы бул сапар бүтпөй койду. Денем магдырапы, өзүмдүкүн бүтүрүп алгандай кийин, «эмне болсоң ошол бол» дедим да, жанына жатып, көзүмдү жумдум. Ал бир топко чейин бышылдап жатты, моюнума колун артылта кучактады.
– Сага жолуккандан кийин төшөк оюну эмне экенин билдим, – деди.
– Менден эки эсе улуусуз, ушул убакка чейин топ таш ойноп жүрдүңүзбү? Аялыңыз бар го – деп бышкырдым. Анын бул айтканына ишенбедим.
– Аялым болгону менен аялдар ар башкача болоорун эми сезип жатпаймынбы, – деп үшкүрүндү. Тим эле арманы аттын башындай го. Акырын сырын тарттым.
– Ии, аялыңыз кандай?
– Сендей эмес.
– Мендей болбогондо кандай?
– Жөн гана жатып берет. Эки бутун талтайтып. Мен иштейм. Эми ырахатка жетеримде «болдуңбу?» – деп сурайт. Үнү ырахатка баткан адамдай эмес, муздак чыгат. Менин да денеме бирөө муздак суу куюп жибергендей болом да, жакын калган ырахатым качып кетет. Анан анын артынан кубалап темине берип, өзүм да чарчайм, аялымды биротоло жадатам. Кээде аягына чейин эптеп чыдап берет. Кээде көкүрөгүмдөн түртүп «Мен сага темирминби, болду да ушунча эзгиледиң, жетишет», – деп тескери бурулуп жатып алат. Андайда чала өлгөн жыландай болуп, же уктай албайм, же муну уктата албай кыйналам, – деп кайбарын карап койду.
Мен кайбарын акырын сыладым.
– Ойнош-пойнош күтүп албайт белеңиз? – дедим атайылап.
– Айылда каяктагы ойнош? Эртеси эле билинип шермендебиз чыкпайбы. Дагы жакшы сен жолугуп калдың. Эми сен ойношум болдуң, – деп бетимден өптү.
Кыйраттың дедим ичинден, ойношум болосуң деп укмуш «статусту» ыроолодуң го.
– Жаз келет эми, жазгыга кийимим жок, – деп койдум бир саамдан кийин оор улутунуп.
– Мен тургандай ойлонуп эмне кыласың? – деди да, кайра үстүмө чыкты.
– Кое туруңуз, сиз да, мен да чарчадык. Бир азга эс алалы. Сиз сыртка чыксаңыз үйдүн жанында дарыкана бар, барып, презерватив алып келе калыңызчы, – дедим.
– Сен булардын баарын кайдан билесиң? Сыртка түшүр дейсиң, эми презерватив дейсиң, – деп эси ооду.
– Илгерки силердин заманыңар бекен, азыркы заманда жаштар баарын билишет, – деп кыткылыктадым. Мен башкача карап, акырын сурады:
– Ата-энеңден акырын сурап билдим, турмушка чыга элек экенсиң, анан кантип?. . – сөзүнүн аягына жеткире албай какалып, түшүндүң го дегенчелик кылып тиктеди.