»нтернет библиотека ∆анызак@басма
—амое дешевое издание книги за счет автора! 

¬атсап: +996777329784
—отка +996700329784
емейл: janyzak@mail.ru

 ниги автора јйгүл Ўј–Ў≈Ќ на кыргызском €зыке

јйгүл Ўаршен кызы 1957-жылы “октогул районундагы Ѕууракан айылында туулган. 1975-жылы Өзгөрүш орто мектебин бүтүргөн. Үч баланын энеси, үч небереси бар.

1975-жылдан баштап “октогул райондук "”чкун" гезитинде, андан кийин ∆алалабат областтык "ƒил" гезитинде ырлары жарык көрүп келген. јзыркы кезде " ырк- ыз", "“емене" гезиттеринде редактордун орунбасары.

ѕейилиңден айланайын кыргыз элим,

Ѕаш ийе таазим кылып турам саган.

 ыргыздын мен бир кызы кара дуңгул,

Өз бактысын издегенден талыбаган!

јвтор.

ј¬“ќ–ƒќЌ

”рматтуу окурман, сиздердин колуңуздардагы менин алгачкы эмгегим болгондуктан, көп толгондум, ойлондум.

Ѕул жашоодон сезип-туйганым алдамчы, эки жүздүү, карөзгөй адамдардын кол алдында бир күнөөсүз бечаранын кол куушура кызмат кылганы, ошол адам ал бечараларды бутунда оролгон чулгоочо көрбөй байлыгына манчыркап теңсинбегени.

јдам баласынын бири-бирине жырткычча мамиле жасаганы, бири-бирине душмандык кылганы, бир кезде пенде катары кесирлүү иши үчүн жооп берээрин унутуп эки жүздүүлөнгөнү жүрөк оорутарлык.

∆ашоо мыйзамы, тирүүчүлүктүн вазийпасы, карөзгөй, алдамчы менен, күнөөсүз бир бечара пенде бирдей жашай берет жана жашап келген эмеспи, атам замандан бери.

јзыркы кыйындап бараткан оор мезгилде кайда барбагын кыйналган адамдар, кечкисин көрүнгөн жерде томурайып жаткан бечаралар. „ынына келсек өлгөндө алар да бир, хан менен падыша да бир эле эки метр жерге жатабыз го?!

Ёмесе урматтуу окурман, колуңуздардагы китеп аркылуу элиме, кагылайын кыргыз журтума кайрылып кетким келет: Ёч качан мүңкүрөбөгүлөчү, чөкпөгүлөчү башыңарды өйдө көтөрүп, ар убак адамдык сапаттардан жазбагылачы!!! «аман өзгөрбөдү, адамдын пейили өзгөрдү, өзүбүздүн дилибизди, жан дүйнөбүздү алдап жашоого өттүк. ѕейилибизди, кулк-мүнөзүбүздү оңдоп, жашоодон, келечектен үмүт үзбөйлүчү, кагылайын калкым!

ћј— ј„јЌ јяЋ

 үндө базарга бөкчөңдөп келип, калган-каткан жер-жемиштердин калдыктарын чогултуп жүргөн бул кемпирди эч ким деле этибарга албайт. јл ошого ыраазы боло, мыйыгынан жылмайып коюп, көнүмүш жумушун бүтүрүп жүрө берет. Ѕайлыгын толтуруп бүтүп: "эми кандай неме жолугаар экен" деп ойлоп тачка чакырды эле, жумушу жок бош тургандардын бири тачкисин тарактата чуркап келди. јны көргөн кемпир: "балакатка жетип калган тура, боло берет" деп ойлоду. јңгыча жетип келген тачкист:

- Ёне, ка€кка? - деди энтиге.

- Ўашпа, балам, адегенде сүйлөшүп алалы, андан кийин. ћенин бутум ооруйт, тачкеңе мени салып аласыңбы?

- ћакул, эне, түшүңүз!  анча бересиз?!

- ∆етели, анан айтканыңды берем.

- Ѕолуптур.

Ѕала кемпирди жөлөп-та€п тачкага олтургузду да жөнөп кетти, баштыгын кармап тачкада олтурган кемпир: "ушул эң акыркысы болсун, муну колдон чыгарбашым керек" - деп ойлонуп баратты. Ѕейшеналиева көчөсүнөн өткөндөн кийин майда көчөлөргө түшүп кетип баратып бир заңгыраган үйдүн дарбазасына келгенде токтотту да:

- ”улум, ушул жерге токто, мени түшүр! - деди өктөм. “ачкист кемпирди түшүрүп, баштыгын көтөрүп босогосуна жеткенде:

- Ёне, мен кетейин жөнөтүп коюңуз тезирээк, - деди эле кемпирдин шашаар түрү жок эшигин ачып, баштыгын үйгө киргизди да:

-  уттуу үйдөн кур чыкпа балам, даам ооз тий! - дегенде тигинин чыйпыйы чыгып кетти.

- Ёне, кереги жок, рахмат менин акымды эле берип коюңуз.

-  ир, кире гой, барасың да, азыр мен берем, даам ооз тийип кет!

”луу кишинин айтып жатканынан, тынчы кетип шашып жатса да үйгө баш бакты. Ёшикти аттап кире бергенде эле анын таң калганынан оозу ачылып калды. "”кмуш, кебетеси тигил, жашоосу бул, деги буга эмне керек?" деп ойлонуп эки жагын карап же өйдө өтө албай босогодо туруп калды.

јнткени, керээлден-кечке тердеп-тепчип жүк ташыган эменин байпагы жыртык, шыбоо эле. Ѕала аны ойлонуп туруп калганда, кемпирдин кайда кеткенин байкабай калды. " ызык, - деп кайрадан ойлонуп кирди бала, - заңгыраган үйү турса, үй оокаты бул болсо кантип таштанды терип жүрөт, эмнеге"?

јңгыча артынан бирөөнүн басып келе жаткан дабышы угулду. "»и-и. ырас болду нан ооз тийип эле кетейин, кемпир нан алып келе жатса" деп артын карай салса отуз беш, кырк чамасындагы сулуучумак а€л келе жатыптыр. “ачкисттин аты  умар эле. јл озунуп тигил а€лдан сурап калды. - Ёже, жанагы эненин кызы болосузбу?

-  имди айтып жатасың?

- Ѕул үйдүн ээсичи!

- ја-а ооба менин апам, эмне болду, сен кимсиң?

- ћмм-мен тачкисмин, эненин жүгүн алып келгем, акымды берсе кетет элем.

- ја-а анда күтө тур келет, андан эч коркпо, ал сенин керек болсо күндүк тапкан акчаңды да берип койот, ал ошондой бай да, "добрый" да кемпир.

- Ёже, мага ашыкча акчасынын кереги жок, өз мээнетимди берсе эле кетет элем.

- јзыр келет, андан көрө чарчаган чыгаарсың, бир аз эс алып чай ичип кет!

- ∆ок, жок, чай ичпейм, эмеле курсак тойгузуп алгам!

- ќтура тур анда, карайын, - а€л эшикке чыгып кеткенде  умар бушайман ойго берилип олтурду, " анча баласы бар болду экен? Ёгер мен дагы минтип апамды жакшы багып, үй-жайды оңдоп алсам апамды минтип көчөгө чыгарбайт элем?"

јңгыча сырттан кемпир эмес эле жанагы а€л кирип келди да:

- јпам кайда кеткенин билбейм, ал келгенче олтуруп чай ичели, - деди да чайнек көтөрүп сыртка чыгып бара жатып, - жай эле олтур, эшикте ысык болуп турат, салкын түшкөндө деле иштегенге жетишесиң! - деди.

- Ёже, сиз эле берип койо бербейсизби, эне келгиче качан, мен ысык деп олтура берсем кеч кирип калбайбы! - деп ордунан козголо бергенде тигил а€л аны токтотуп койду.

- ћен бере албайм, силердин канчага баалашканыңарды мен кайдан билем?

 умар үн дебей олтуруп буларды ойлонду. " ете берсем окшойт иштен калбай, дагы бир жолукканда алаармын"... јңгыча тигил а€л сырттан кирип келип  умарга жайдары күлө сүйлөп алаксытып жатты.

- јтың ким, кайдан келгенсиң?

-  умар, ќштукмун.

- ќштуктардын тили буруу болчу эле, сен таза сүйлөйт экенсиң.

- ќоба менин апам кыргыз, анын үстүнө биз көбүнчө апамдын төркүнүндө чоңойдук.

- ќшондой, таза сүйлөйт экенсиң.

јңгыча «о€ сыртка чыга калып, кайра бат эле буулана кайнап жаткан чайнекти көтөрүп кирди да сүйлөп жатып эле дасторкон жайып, тез эле аны-мунусун жайнатып жиберди.

- ћенин атым «улфи€, «о€ эже дей берсең болот, кел чайдан ичип олтур! - ал ысык чайдан куюп чыныны  умарга сунду.

 умар ысык чыныны алды да дасторконго кол сунуп баратып, кайра колун тартып алды. јнткени, анын колу кир эле, аны байкап калган «о€.

- јл, ала гой, жумушта жүрсөң анан. јндан көрө мен сени ба€тан бери божурабай колуңду жуудуруп койбой, эчтеке эмес, - деп жайгара сүйлөп койду.  умар нандан алып чай ичип олтуруп, ушул чыныны түгөтүп эле чыгып кетүүгө ашыгып жатты. јл азыр ушул жерден чыга албай, алдында кандай тагдыр күтүп турганын билген да, туйган да жок, болгону айылдагы апасы менен үч жашар карындашын ойлоп, алардын жол карап, өзүн күтүп жатканын ойлогондо тынчы кетип колундагы бошогон чынысын койо салды да:

- Ёже, мен кетейин, дагы бир жолугуп калсам алып алаармын, - дегенде «о€ аны токтотуп койду.

- јзыр, мынабу винодон кичине алып койсоң, жакшы иштейсиң.

ќбдулуп барып олтуруп калган  умар колуна стаканды алып ичип жиберди эле «о€ ага чай сунуп калды. јргасы кетип чыныны «о€нын колунан алды да шашып-бушуп чайдын ысыгына карабай иче баштады. јңгыча «о€ винодон куюп кайра  умардын алдына стаканды коюп жатып байкатпай уйкунун дарысын салып койду да:

- јл,  умар, ала гой, эми сен дагы жумушуңа барасың, мунун аркасы менен жакшы иштейсиң!

”нчукпай калган  умар жай ууртаган чайын токтотту да «о€га чынын айтты.

- Ёже, мен ичпей эле коеюнчу, башым айланып жатат.

- Ёчтеке болбойт, алып ий, эми сен жаш бала белең, чоң эле жигит болуп калган турбайсыңбы!

 ичине ичкенге көтөрүлө түшкөнбү, же "чоң жигит" деген сөзүнө шерденип кеттиби дагы стаканды алып туруп ичип жиберди. «о€ кытмыр жылмайып алды да акырын  умарды сынай минтти:

- ќй, молодец, мына эми жигит болдуң!

- Ѕашым айланып жатат... -  умар башын мыкчып олтуруп, кыйшайып жата кетти.

«о€ дасторконун жыйып,  умардын уктап калганына анык көзү жеткенден кийин аркы бөлмөсүнө кирип кетти.  үзгүгө келип, өзүн күзгүдөн карап турган «о€ шуу үшкүрүп алды да өзүнөн-өзү жинди болгон эмедей каткырып күлүп атып, томсоро түштү да кайрадан ыйлап кирди.  үзгүдөн өзүн көрүп, күзгү суукта үшүк алган жалбырактай бырыша баштаган беттерин эки колу менен салаалап: "“агдырым, таалайым тайкы тура, мына бул колум менен койнумда жаткан эримдин башын кесип талаага таштабадым беле?!" деп ички бугун бир азга чыгарып алгансыган «о€ эмеле өзү шашып чечип салган кемпирдин маскасын колуна алып, көпкө карап турду да аны ары жакка ороп катып,  умардын жанына келди.

јл тырп этпей уктап жатыптыр. «о€ анын жанына келип жүзүнө үңүлө карап туруп, кийимин чечүүгө киришти. јл  умарды энеден туума жылаңач кылып туруп, анан анын денесин ырахаттана сылай көздөрүн жумуп алып, өзүнүн кийимин чече баштады.

ћоокуму канганча  умардын үстүндө ойногон «о€ көптө барып жанталаша өпкүлөп, анан жалдырай жатып калды. Ўыпты тиктеп жатканча өз башынан өткөндөрүн ойлоно кетти. "ќо, ал кез кандай гана курак эле?.." јңгыча  умар тирүү экенин билгизип кыймылдап ары оодарылды. ќшондо иштин тетири кетип жатканын ойлогон «о€ чоочуп кийине салды да, уктап жаткан  умарды карап: "азыр ойгонбойт" деп ойлоно сыртты көздөй жөнөдү. Ёшик жапжарык, кечке маал болуп калган экен. «о€: "азыр жарык экен" деп ойлонуп кайра үйүнө кирип,  умардын жанына жата кетти.

јнын ою тачкини эптеп жоготуш керек болучу. јл мындайга көнүп бүткөн. ”шуну менен төртүнчү тачкистти "олжолоп" тигинисине бермек. јл келгенче мунун кийимин кийгизип жаткызып койойун деген «о€  умардын башына жаздык коюп, жаткызып салды. ”лам эле анын башына өткөн жаш курагы, жасаган иштери келе берип, ою уйгу-туйгу болгон «о€ дагы үшкүрүнүп алды.

ќо, анда «о€ деген кыздын артынан кимдер гана жүгүргөн жок! Өзү каратору, көздөрү жайнап карагаттай болуп ойноп тураар эле.  өп жигиттер анын көздөрүнө арбалчу. —үйкүмдүү кыздын жылмайышы кимге жакпасын. ћектептен классташтары кат жазып артынан калчу эмес.

јл тургай өзүнөн улуу балдар да имерчиктеп, бир сүйлөшүүгө зар болушчу. ќшентип жүрүп «улфи€ мектепти бүтүп жатканда ∆аныш менен таанышып калды. јл анча-мынча жигитти карачу эмес, анткени, көп жигит өпкө-жүрөгүн чаап жүргөнүнө эле курсант болучу. ƒайым эле ушинтип эркектердин көз кырында жүрөт экенмин деп ойлосо керек. јдегенде ∆анышка да анча көңүл бурган жок, үзүлүп түшүп артынан ээрчип, күндө эки-үч маал жолукса кээде күлкүсү келип, кээде жини келчү...

 өрсө, ал сүйүү дегенди анда билбептир... Ѕара-бара ∆аныш келбей кечигип калганда аны күтүп, бир нерсе жетишпей калгансып кыжаалат боло берчү.  ээде ал: "„ын эле ∆анышты сүйүп калдымбы?" деп өзүнө-өзү суроо берип, бирок, суроосуна жооп таба албай алагды болуп, ою будуң-чаң болуп, токтоно албай, ал келгенде дүнүйөсү түгөл, жадырап-жайнап ага эркелей түшчү.

јңгыча экзамен бүтүп, бүтүрүүчүлөр мектеп менен коштошуп, окууга тапшырганы окууга, айылда калганы айылда калып, убакыт билинбей зымырап өтө берди. Ѕир күнү ∆аныш «улфи€га келди да: "«улфи€, ата-энем үйлөн деп жатат, мен сени менен сүйлөшкөнүмдү айттым, алар "макул, алып кел" дешти", - дегенде «улфи€ таң кала минтти:

-  ызык, быйыл окууга тапшыра албай калдым, келерки жылы шаарга кетип, окуйм деп жатпаймынбы?..

- јлтыным «о€, мен сени өзүм окутуп алам, макул дечи, макул деп койчу?!

- јта-энем эмне дейт?

- јлар эмне, баласын жамандыкка кыймак беле.

- ќшентсе деле...

- Ёгер сен макул болбосоң, мен асынып өлөм, мен сени коркутуп жатканым жок, чынымды айтып жатам.

Ёкөө тең үнсүз жер тиктешип туруп калышты. јлар түбүндө турган дарактын жалбырактары шуудурап, эки жүрөктүн сырларын бири-бирине айтып тургандай сырдуу термелет. «улфи€ көптөн кийин ∆анышка күлө карады да минтти:

- ∆аныш, сен антпечи, өлөм десең мен корком, антпечи.

- —ени канчалык сүйөөрүмдү, сенсиз жашай албасымды кантип билдирем? —ен мени түшүнбөй жатпайсыңбы?!

- “үшүнөм, бирок кыздардын качан өзү макул болуп алып кет дегенин уктуң эле?

ќшондо ∆аныш «улфи€ны жерден так көтөрө өпкүлөп жиберди.

- ћен кайдан билем, бири-бирибизди сүйсөк, анан кантип кеңешпей алып кетем, ачык айтып алып кетейин деп жүрбөймүнбү.

∆аныш андан кийин көпкө турбай коштошуп кетти да, эки күндөн кийин машина менен келип «улфи€ны ала качып кетти.

* * *

∆аныш өзү милиционер болуп иштегендиктен бир орундан эки жакка тез-тез эле которулуп турчу. јта-энеси да абдан жакшы, түшүнүктүү адамдардан экен. «улфи€ баргандан ага жумуш жасатпай кыздары эле жасайт майда жумуштарды. јл болсо эрте жатып, кеч туруп, өзү билип, өзү койгон эрке келин болду. ∆арым жылга карап калганда ∆аныш шаарга которулду да иштеп калды.

Ёкөө эки жакта жашап, ∆аныш тез-тез келе албай эки-үч айда бир келгендиктен, ата-энеси кеңешип шаардан үй сатып беришип, экөөнү бөлүп койду. ∆аныш а€лга карамдуу болду, колуна тыйын тийсе эле баласындай эркелетип, базарды көздөй ээрчитип жөнөйт. јрадан билинбей жылдар өтө берди, бирок «улфи€нын боюна болбоду. ∆аныш да, «улфи€ да өз ичтеринен сызып бири-бирине билгизишпейт. јйрыкча «улфи€ өз күнөөсүн сезгендей ∆аныштын асты-үстүнө түшүп, түн бир оокумда турса да оокатын да€рдап, астына калыңдап төшөк салып, көзүнүн агы менен тең айланчу болду. јл жумушта жүргөндө арман кылып ыйлап-сыктап кудайдан бир перзент сурайт, бирок эч айла болбоду. ќшентип, арадан он жылдай өтүп кеткенде «улфи€нын апасы келип:

- Ѕалам, ∆анышты да, өзүңдү да кыйнабай ажырашып ал, - дегенде, «улфи€ ыйлап:

- ћен аны айткан жок дейсиңби, айтып эле жатам, ал болбой жатпайбы.

-  ечинде жумуштан келсе мен өзүм айтам.

ќшентип. ∆аныш келгенде кечки тамак ичилип бүткөндөн кийин «улфи€ апасын карады. јнысы "сөздү баштай бер" дегендей болду.

- ∆аныш, айланайын, «о€нын башын бошотуп кой эми, минтип төрөбөй да калды, ушунчаңарда ажырашып алгыла. —ен да өз бактыңа келгенин көрөрсүң, бул дагы...

∆аныш кайненесин таңгала бир топко карап туруп, анан минтти:

- јпа, ал эмне дегениңиз?

- Ёмне дейин балам, сөзүмдү да таппай калбадымбы, сага катуу тийип калды окшойт. Ёми, төрөбөй атканын айтам да, кеч боло электе сен да балалуу болушуң керек, сенин тууган-уругуң «о€ны күнөөлөп жүрбөсүн.

- ∆ок, апа, андай болбойт, мен «о€ менен ажырашпайм!

- Өзүңөр билгиле балам.

«улфи€ болсо экөөнүн сөзүн угуп олтуруп ыйлап жатты.

- ћен «о€ны төрөбөйсүң деп айтпасам, ал эмнеге кетмек эле?

-  ойдум, балам, койдум.

ќшол, ошол болду, кайрадан ∆аныш ооз ачып сүйлөбөй жатып алды.

„ындыгында ∆аныштын ата-энеси, карындаштары келген сайын эле айта берип жадаткан. ∆аныш аларга:

- Ёми мен аны күнөөлөп кетиришим керекпи? “өрөбөйсүң деп аны кемсинткеним туура эмес го? ∆аш кезинде кандай сүйсөм азыр да «улфи€ны ошондой сүйөм, төрөбөсө койсун, кетирбеймин, - деп койгон эле.

јта-энеси өз жайына койгон. Ѕирок алар деле «улфи€дан өөн таба алышчу эмес.  ачан болсо үйдү таза тутуп, зымырайып жүргөн «улфи€дан кемчилик тапмак тургай аны кээде а€п да кетишчү.

 ийинки кездерде ∆аныш жумушка шылтоолоп бир эки күн жоголуп кетет, ба€гыдай «улфи€га үзүлүп түшпөй, өзүн андан оолактатып жүрчү болуп калды. Ѕир нерсени сезген «улфи€ ага: "∆аныш, мен эми төрөбөй калдым, эгер көңүлүңө жаккан бирөө болсо мага айтып эле жүрө бер, эгер үйлөнөм десең да каршы эмесмин!" - деп далай жолу айтты. јга ∆аныш: "∆ок, жаным, чарчап калып жатам, иш көп, эч жаман ойлобо, мен сендикмин!" - деп акырын гана өөп койчу.

Ѕаары бир көкүрөгүндө эч кимге айтпай жүргөн бир сыр бар экенин сезчү «улфи€.  өп ойлоп, сары санаага баткан «улфи€ өзүнчө: "Ѕаары бир кетет да, экөөбүздү бириктирчү балабыз болбогондон кийин" - деп ойлоп кыжаалат болуп жүргөндө үйүнө ∆аныш менен бирге иштеген  убан деген келип калды. јл көптөн бери «улфи€га сөз айтып жүрчү.

-  елдим, сени эле сагынып, - ал күлүп калды.

- Ѕайкап сүйлө, сенин да, менин да үйбүлөм бар, кокус алар билип калса...

- Ёй, сен болсо ала жипти аттабай күйөөңдүн көзүн карап жүрөсүң. јл болсо кыздардан кыздарды тандап...

- Ёмне деп жатасың?! „ын эле ∆аныш ошентип жүрөбү?

- ∆өн эле таптаза жүрөт деп ойлоп жүрөсүңбү? ∆өн жүрбөй калсын.

«улфи€ андан ары эч нерсе деген да жок, үнсүз гана ызасын көз жаш аркылуу чыгарып тура берди.  убан аны сооротуп, эптеп жакындоонун амалын кыла көзүнүн жашын өзүнүн бетаарчысын алып аарчый кетти.

-  апа болбочу, ал энеңди урайынды айткам мен, "эй келесоо, үйүңдөгү а€лыңдан булардын эмнеси артык?" деп.

«улфи€ эч нерсе дебеди, үнсүз гана  убандын эркине көнүп, ал кучактай диванга олтургузганда анын көкүрөгүнө башын жөлөп өксүп ыйлап жиберди.  убан ансайын аны сооротууга аракет кылып, кучактап олтурган калыбында чекесинен өөп да алды. јзыр «улфи€га бары бир эле.

јл күнү ошол жерде  убан түнөп калды. «улфи€ да "кет" деген жок. Ѕолоору болуп, боесу кангандан кийин ал ага минтти:

-  убан, сен мага ∆аныштын кайда, ким менен жүргөнүн көрсөтсөң, өз көзүм менен көрөйүн, болбосо ишенчүдөй эмесмин.

- Ѕолуптур алтыным, сен мени таштабасаң эле болду, мен аны сага бүгүн эле көрсөтөм.

ќшол күнү  убан «улфи€ныкынан кеткенден кийин жумушуна барса ∆аныш жүргөн экен. јл ичинен жым деп алды да, учурашып күндөгүдөй эле жумушуна алаксып кетти. “үш ооп калган маалда ∆аныштын машинасына бир кыздын түшүп жатканын көрдү да, акырын барып өзүнүн машинасына отуруп калды. ∆аныш бөлүмдөн чыгып эле эки жагын карабай рулга олтуруп жөнөп кетти.  убан анын артынан билгизбей кете берди. Ёч нерсе оюнда жок ∆аныш куйрук улап  убандын машинасынын артынан келе жатканын элес алган да жок, тек гана тиги кыз менен бирдемелерди кызуу сүйлөшүп баратты. јл бир кезде јкадеми€нын арт жагындагы майда көчөгө кирип, бир бийик дарбазалуу үйдүн тушуна келгенде токтоду да, машинадан түшүп, тиги кызды эшик ачып колунан тартып чыгарып, колтуктап дарбазаны ачып кирип кетишти.  убан машинасын артка айдап, дароо эле «улфи€нын үйүнө келди.

- ∆үрү, күйөөңдү өз көзүң менен көргүң келсе азыр көрсөтөм.

- јзыр... - «улфи€ жүрөгү лакылдап: "эмне кылсам экен, барсамбы же барбай эле койсомбу?" деп туруп кайра бир ою: "көрсө, көрүп келейин" деди да кийинип алып  убандын жанына отуруп жөнөп кетти.

«аматта ∆аныштын машинасы турган көчөгө жетип, далдоого токтошту да, «улфи€ машинадан түшүп, дарбазага келип, коңгуроону басты. Ёч ким чыкпады. «улфи€ артка кайрылып жөнөй бергенде эшик ачылып, соңунан көзү-башы кара, а€бай бойонгон жаш кыз көрүндү.  ылчайып бурула берген «улфи€ аны карай басты. Ёч нерсе билмексен боло башка эле бирөөнүн атын атап сурай кетти.  ыз кичи пейил көрүнөт, жумшак гана жооп берип билбегенин айтты. «улфи€ рахмат айтып эми жөнөй бергенде босогого келип калган ∆аныш артка бекине берди. «улфи€ көрүп калды да, таанымаксан болуп кете берди.

 анчалык өзүн кармап токтоолук кылган менен жүрөгү сыздап, "балам болсо минтпес эле" деп көздөрү жашка толуп, ызадан тамагы буула машинага келип олтура кетти. јл олтураары менен  убан айдап жөнөдү да тез эле «улфи€ны үйүнө жеткирип коюп:

- јнан келем, - деп машинасын зуулдата айдаган бойдон жөнөдү. «улфи€ бир ойго токтоно албай, "Ёмне кылсам, же кетип эле калсамбы", - деп ойлоп алып кайра: "Ёми отуздан ашып, кыркка караганда күйөөмдөн чыгып, төркүнүмө барсам, эл эмне дейт", - деп ар кайсы ойдун башын бир ойлоп жатып уктап кетти. Ёшик такылдап, коңгуроо чырылдаганынан сыртка чыкса  убан экен. Ёмнегедир аны сүйгөн жок «улфи€. јнысын билгизбей минтти:

-  убан, сен бүгүн үйүңө баргын, балким ∆аныш келип калса...

-  ойсоңчу, ал жанагы ойсокесин таштап келе коймок беле, дагы деле ишенбей турасың го ээ?

- Ѕолоору болгондон кийин мен эмне кылмак элем, бирок ал сөзсүз бүгүн келет!

- ћакул, кете берем дечи, «о€, сен мени унутпа, мен сени кандай жакшы көрөөрүмдү билесиң да ээ?

- ќоба, бүгүн бара тур. - «улфи€ азыр  убанга жини келип турду. јл эми үйүнө барса а€лына дагы "мен сени жакшы көрөм, сени а€бай сүйөм" деген сөзүн ага да кайталап айтаарын ойлогондо эркектин баарын жек көрүп кетти.

 убанды эшикке чыгарып кайра эшигин кулптап жата кеткен «улфи€ ою чаржайыт боло уйкусу келбей телевизорду сайса кино болуп жатыптыр. Ѕир аз көрдү да ага да көңүлү чаппай, өчүрүп, эми кыңкайып жата кеткенде коңгуроо шыңгырады. "ћына, келди" деген «улфи€ эшикке жетип, бирок бүткөн бою калчылдап туруп калды.

Ёч ким эшикти ачпаганынан каалганы койгулап кирди эле «улфи€ эшиктин илгичин чыгарып жибергенде бет маңдайында ∆аныш турган эле. «улфи€ унчукпай артка басып жатак бөлмөгө кирип кетти. ∆аныш да эч нерсе дебей, оозгу бөлмөгө чечинип, анан «улфи€нын артынан кирди. «улфи€ ушул кезде жатып алып ыйлап жаткан. ∆аныш анын жанына келип кучактап жата кеткенде ого бетер буркурап жиберди.

-  ойчу алтыным, койчу, ыйлабачы, мен сени баары бир сүйөм, сени эч качан колумдан чыгаргым келбейт, мени кечирип койчу, алтыным!

«улфи€ ыйлап басылган баладай соолуктап көпкө отурду да:

- ∆ок ∆аныш, сенде эч кандай күнөө жок, мен сени күнөөлөбөйм, эгер менин бир балам болгондо эмне?.. -  айрадан ыйлап кирди «улфи€.

ќшол күнү ∆аныш болгон сырын «улфи€нын алдында төгүп олтурду.

- «о€, «оичкам менин, мен сенден биротоло кетпейм, болгону бир уулдуу болсом болду, баланы өзүм алып келем да, аны "кайда барсаң анда бар" деп жолго салам.

- ќшого макул болобу аның? ќн ай көтөрүп омурткасы сыздаган эне баласын бирөөгө кантип бермек? јй ким билет?

- Ѕерет, ошентип сүйлөшкөнбүз, - ∆аныш күнөөлүүдөй жер карады.

«улфи€ көзүнүн жашын көл кылып, ыйлагандан башка эч нерсе деген жок. Ёмне болсоң ошо бол дегендей анын сүйлөгөн сөзүн укпагандай олтура берди. ∆умушка бараар маал болгондуктан ал ордунан туруп «улфи€нын бетинен өөп койуп чыгып кетти.

ќшол бойдон бир жумага чейин ∆аныш үйгө келген жок. «улфи€ басса-турса анын айткандарын ойлонуп жини келе баштады. ∆индини тапкан экен, анын алдаганына көнүп берген мен жинди же тууган баласын берип басып кетчү ал жинди деди, бир ою жо-жок, мен алданбайм, жөн эле кетип калсам бекен?

ќйлонуп олтуруп көзү илинип кеткен «улфи€ коңгуроонун дабышынан ойгонуп кетти. „ыкса  убан экен. јл эшикти аттап-аттабай жатып эле «улфи€ны кучактап өпкүлөй кетти. Ёчтекеге көңүлү болбосо да ага каршылык кылган жок. јл күнү  убан үйүнө кетпей калып калды.  өптөн бери «улфи€ жашоодон тажап, тагдырына таарынып көңүлү чөгүп жүргөн эле. Ѕүгүн  убан көтөрө келген конь€ктан аз-аздан ичип олтуруп көңүлү көтөрүлгөнсүдү. ќшону менен эле жашоо бүтүп калбасын, бала төрөй албаса деле өмүр кызык экенин ал эми сезди. јнткени ал бир күндөрдө өлгүсү келген. Ёми болсо күн өткөн сайын улам эртеңи кызык көрүнүп баратты.  убан болсо ага болгон сырын жашырбай айтты:

- ћен үйбүлөм менен ажырашпайм, жөн гана чарчаганда сен менин көңүл ачаар гүлзарым бол, көңүлүм чөккөндө угуп эс алчу шаңдуу музыкам бол, чаңкаганда суусун кандырчу муздак булагым бол, мен сенин багыңа келип чер жазайын, музыкаңа жүрөк эрите моокум кандырайын, чаңкаганда суусунумду сенден кандырып алуу үчүн келип турайын, руксат бер, алтыным! - деди  убан.

јзыр «улфи€нын жүрөгү таштай катып, муздай тоңуп, эч нерсеге көңүлү чаппай, жашоонун кызыгы жоктой мерес болуп жүргөн учуру эле.  убандын сөздөрүнөн кийин өзүнүн кимдир бирөөгө керек экенин билип, туюп, жаратканга ыраазы болуп көзүнүн жашын төгүп турду. Ѕул кубанычтын жашы эле.

ќшондон баштап  убандын чарчаганда эс алчу жайы, көңүлү чөккөндө чер жазып алчу гүлбагы, кубанса кубанычын тең бөлүшөөр сырдашы болуп жүрө берди.

∆аныш болсо анда-санда келип оокат ашына каралашып турду.

јрадан эки жыл өткөндө ∆аныш «улфи€га "уулдуу болдум" деп сүйүнчүлөп келди да, бир жумадай жүрүп калды. Ѕир жумадан кийин ∆аныш «о€нын эки бетинен өөп анан:

- јк жолтоюм, менин кең пейилим, мен сага ыраазымын, сенин асылдыгыңдан мен балалуу болдум, мен сага ыраазымын! - деди да чыгып кетти.

«улфи€ ачууну токтотуп, арадан дагы беш-алты күн өткөндөн кийин өзү көргөн үйгө белек-бечкек алып жетип барды. «улфи€ барганда үйдө ∆аныш жок экен, "а€лы" аны анча жактырбагандай кабыл алды. „ынында «улфи€ жөн гана көрүп келем деп ойлогон. Ѕирок аны тигил тааныйт экен, жакшы кабыл албады. —үйүнүп, ∆аныштын баласын өз баламдай боорума кысам деп ойлоп барган неме эми жүрөгү муздап кайтты. ∆анышты көрсө бир ызасын чыгаргысы келип үйүнө келсе  убан тосуп алды. Ѕуулугуп зорго турган «улфи€  убанды кучактап ыйлап жиберди.  убан аны сооротуп, өзү алып келген этти газга кууруп, бир бөтөлкө вино алып келди да, көңүлүн ачууга аракет кылып жатты. «улфи€ болсо азыр  убанды да көргүсү келбей, кетирип жиберди. “үн бир оокумга чейин ыйлап-сыктап уктай албай олтурганда эшиктин коңгуроосу басылды. —ыртка чыгып эшикти ачса ∆аныш турат. ћас, өтө ичип алыптыр. «улфи€ ушунча жашап ∆аныштын мас болгонун көргөн эмес. Үйгө киргенден кийин ∆аныш:

- «о€, «оичкам, эмнеге бардың, барбай эле койбойсуңбу! - деди.

- Ёмне, барып сенин балаңды көрүп келгеним катуу тийдиби, "төрөп берип эле өз жолуна түшөт, баланы экөөбүз багабыз" дебедиң беле?

- «улфи€, сен мени түшүнсөң, аны мен сага айткам, ошентип баланы алып калып аны кетирип жиберем деп ойлогом.

- Ёмнеге кеңешпей туруп, ойлогонуңду мага айтасың, андай болсо биротоло кет! Ёгер үйүңдү талашкың келсе, мен эртең эле бошотуп берем!

- ∆ок, жок алтыным, мен сенден үй талашпайм, сени кыйбай жатпаймынбы, экөөбүздүн ортобузда бир эле перзент болгондо мен эч жакка кетмек эмесмин.

«улфи€ шолоктоп ыйлап олтурду. Ѕир маалда ∆аныш тура калмак болгондо колуна зажигалка менен бет аарчы урунду. јл  убандыкы эле.

- Ёй «о€, бул кимдин зажигалкасы ы€? ”шу сен бул үйгө менден бөлөк бирөөнү киргизип жүрөсүңбү?

- Ёмне, сен а€л алып алсаң деле мен сени күтүп жүрө беремби?

- Ёй акмак, мен али сени менен ажыраша элекмин да, закондуу түрдө сен менин а€лымсың, билдиңби?!

- ћен кандай жүрөм, ким менен болом, өз ишим, жанымда эрмек болоор балам болбосо төрт дубалды карап жалгыз жата бермек белем?

- »й-и, ал ким экен менин төшөгүмдү тебелеп, сени зериктирбей жаткан, билсем болобу?

- Өзүм да тааныбайм.

- Ёй катын, сен көпкөн экенсиң, эгер дагы бир бирөөнүн жытын билчү болсом менден жакшылык күтпө!

- Ѕилгениңди кыл, сенден корко турган алым жок!

∆аныш ошондо негедир жини келип кетти да, «улфи€ны колдон алып туруп өзүнө тартып жаактан ары чаап жиберди. «улфи€ тилин тартпай айтыша кеткенде ∆аныш мастыгына салып а€бай уруп туруп кетип калды. Ѕашын көтөрө албай жаткан «улфи€ ∆анышка кекенип алды: "—ени шашпа, башыңды гана кесип салбасам!" јл ошентип өзүнө өзү шерт кылып, катуу ызаланып жатып араң өйдө болду да, эптеп диванга жетип жата кетти.

Ёртеси кечинде кайрадан  убан кирип келди. «улфи€ны көрүп чоочуп кетти. »штин чоо-жайын уккандан кийин ∆анышка ал дагы кекенип алды. ќйлонуп туруп «улфи€га минтти:

- «о€, эгер макул болсоң, азыр ооруканага алып барайын, сразу ишин сотко өткөрөбүз!

- ∆ок  убан, кереги жок, аны менен өзүм зсептешип алам.

- ћакул, өзүң бил, жаным.

јл күнү да  убанды анча жактыра берген жок, жалгыз болгусу келди. јны сезген  убан коштошуп чыгып кетти. јл «улфи€ны чын дилинен жакшы көрчү. Ѕирок ал жакшы көргөн адамың менен алыс жашаган жакшы деп ойлочу, анткени жакшы көргөн адамың менен бирге жашасаң бир нерседен улам таарынычтар көп болот эмеспи. —ыйлашчу адамың менен анда-санда жолугуп турсаң сагынышып каласың да, жолукканда бир-бириңди зарыга күткөнүңдү билесиң.

«улфи€ да ∆анышты эсинен чыгара албай жүрүп,  убандын өзүн жакшы көрөөрүн да жакшы билбейт, ага көңүл да бура элек. јл кээде түнөп кеткенде а€лдык гана милдетин аткарып жатканы болбосо ага толук бериле албады. ∆аныштын урганына ызаланып, ооруган эти басылса да ызасы кетпей жүргөндө ∆аныш келип калды. «улфи€ аны а€бай жакшы тосуп алды да, тамак асып, конь€к куюп абдан сыйлады. „ынында ∆аныш а€л алып кеткенден бери үйдөн даам ооз тийиши ушул эле. јра чолодо ∆аныш «улфи€га тигил а€лынын кетпей аткандыгын, баласынын өзүнө окшош экендигин кеп кылып келип:

- јлтыным, мен сени эч кимге ыраа көрбөйм, сенден эч качан ажырабайм дагы, эгерде сен менден өзүң кеткиң келсе мага таарынба! - деди.

Ёкөө тең кызый баштады. «улфи€ ∆аныштын ар бир сөзүнө жини келип жатты. Ѕара-бара кызыган сайын көзү кызарып, ачуусу келип ∆анышка ызырынып жатты. ∆аныш мас болсо да митайымдык кылып «улфи€ны эркелете кучактап төшөккө алып барды, көптөн берки сагынычтарын жазып бир кумардан чыкты. «улфи€ өтө кызуу болчу. ∆аныш тез эле уйкуга кетти.

јны жанына катар жаткан «улфи€ эч бир уктай албады.  өзү илинсе эле чоочуп ойгонот. Өзү кызуу болсо да аны кимдир бирөө кылмышка түртүп жатты. Ѕир маалда ордунан шамдагайлык менен турду да: "ћени өз жайыма койбосо, же мени менен жашабаса баары бир өлтүрүшүм керек!" деп ашканадан курч бычакты алып келди да эч капарсыз жаткан ∆аныштын жанына келип чөгөлөй олтура кетти да көзүн жумду.  өпкө олтурду. "Ѕол эртерээк, таң атканча жайлап сал!" десе "кой эртең азап тартып түрмөдө жүрбө!" деп башы тумандап эмне кылаарын билбей ∆аныштын жүзүнө тик карап туруп өйдө болду да ашкана жакка барып бычакты өз ордуна коюп туруп өңгүрөп жиберди.

«улфи€ бул жолу максатын ишке ашыра албады. Ѕирок: "Ѕаары бир мен муну жайлайм" деген ойдон кайра тартпады. Ёртең менен ∆аныш турганда «улфи€ ашканада жүргөн, ордунан туруп жуунуп келип аарчынып жатканда «улфи€ табак толо плов көтөрүп жетип келди эле, ∆аныш аны кучактап өпкүлөп анан дасторконго олтурду. Ёкөө жай олтуруп тамактангандан кийин ∆аныш жумушка кетти. «улфи€ андан эч нерсе деп сураган жок.  ачан келсе ошондо келип өзүн мага көрсөткүсү келип жүргөн го, мен сага жөнөкөй а€л эмесмин, төрөбөй калсам эле мени ушинтип кордогусу келген го, төрөгөн а€лы менен ти€кта тайраландап, анан мага келип... Ўашпа, сениби!  өптөн бери  убан да келе элек, јл азыр  убанды көргүсү, ага кеңешкиси келди, баары бир  убандан дайын дарек болбой баратты. «улфи€ эриккенинен көчөгө чыкты да дүкөндү көздөй басты. Ёми дүкөнгө көргүсү келип кире бергенде анын алдынан бирге окуп, бир кезде кат жазып жүргөн классташы чыга калды. јл «улфи€ны көрүп, эле:

- ќй, кандайсың, денсоолуктар жакшыбы? Ѕала-чака кандай, небере-чөбүрөлөр... - деп ал жай сурап калды. ∆акшы эле күлүп-жайнап учурашып келе жаткан «улфи€ "бала-чака, неберелер" дегенде жүрөгү туз куйгандай ачышып, томсоро учурашты классташы менен. јнын заматта өңү өзгөрүлө түшкөнүн байкаган классташы андан ары көп сүйлөбөй калды. Ёкөө көпкө суз гана ал-жай сурашкандан кийин «улфи€ кетүүгө камынып коштошо баштаганда ал:

- ∆ыйырма беш жылдан бери көрүшпөй бүгүн көрүшсөк, анан кантип бир белгилебей басып кетебиз?

- ћенин азыр эч нерсеге көңүлүм жок.

- Ёмнеге, эмне үчүн болбосун, бир кезде сенин артыңдан ээрчип кат жазып жете албай калган элем, эми тагдырды карачы, экөөбүз тең кырктан ашканда кезигип олтурабыз. ќшондо эле текебер элең, азыр деле ошондой окшойсуң, мен сени эч жакка жибербейм, күйөөң келсе да айтам, классташ деген кандай жакшы...

јл дүкөнгө кирип бир топ тамак-аш, импорт арактан алды да, «улфи€ны акырын колтуктап жөнөгөндө «улфи€:

-  айда алып барганы турасың? - деди.

-  айда болмок эле, ашканага барабыз!

- ∆ок, бул жерде менин үйүм бар, үйгө эле баралы, - деди.

- јнда макул, мен сенин айтканыңа каршы болмок белем, жол башта.

Ёкөө ээрчишип аркы-беркини, окуп жүргөндөгү оку€лардан кеп кылып отуруп бат эле «улфи€нын үйүнө келип калышты. «улфи€ классташынын атын да унутуп калыптыр.

 өптө барып атын эстеди, анын аты  армыш эмес беле.

-  армыш, кир үйгө, жай олтуруп сүйлөшөлү, - «улфи€ эшик ачып  армышты алдыга киргизип өзү артынан кирди да, аны олтургузгандан кийин газга чай коюп, чай кайнаганча дасторкон үстүн жайнатып, колунда барын көрсөтүп жатты. јрыдан-бери чай кайнап, экөө кеп-сөздүн арасында  армыш келин алып, неберелүү болуп калганын айтып олтурду.  армыш ичинен "жашоосу бул экен, бала-чакасы кайда болду экен, дегеле бала ойногон үйдөй эмес, же бирди-экини төрөсө чоңоюп окуп-чокуп кеткендир" деп ойлоду. јңгыча арактан аз-аздан алып сүйлөшүп олтурганда «улфи€:

- ћенин жашоом кудайга шүгүр, баары бар, күйөө, ойношум... - унчукпай калды да көптөн кийин - болгону кудай менден перзентин, бир тоголок кызыл этин а€ды! - деди оор үшкүрүп.  армыш ошондо гана ба€тан берки өзүнүн суроосуна жооп алды. јнан «улфи€нын көңүлүн көтөрө минтти:

- «улфи€, капа болбочу, мына минтип жашооң ойдогудай экен. Ѕала эмне, баланын атасынын оозун урайын, балалуу болуп алып бага албай жүргөндөр канча.

- ќшону айтсаң, ошол бага албай жаткан балдарынын бирин эле мага берип койгондо эмне?! - «улфи€ көзүнүн жашын көлдөтүп алып кайра ойлонуп: "Ёмне, бир көргөн классташыма.. " - деп алды.

јл тез эле көзүнүн жашын аарчып алып, күлө бага:

- јл  армыш, чайдан алсаң, алчы тамактан, алып олтурсаң. ћен сени коноктобой эле арманымды айтып жиберген турбайынбы, - деди да өзү туруп барып серванттан конь€к көтөрүп келди.

 армыш:

- јй, кой, болот мынабу, күйөөң келгенче экөөбүз мас болуп калсак болбойт го, - деди сактанып.

-  елсе келер, сен менин үйүмдө олтурганда эч нерседен коркпо, мен жооп берем баарына!

-  оркпойм го дечи, бирок...

- Ёмне бирок, эч качан коркпо!

Ќегедир «улфи€нын жүрөгүнө бир ачуу ыза орноп, ал таптакыр тарабай кыжаалат боло берди. јзыр,  армыш менен олтурганда ∆аныш келип калса деп ойлоп жатты.

 армыш «улфи€нын күйөөсү милици€ кызматкери экенин билчү. ќшон үчүн унчукпай сый-урмат менен олтура берди. “үн бир оокум болгондо «улфи€  армышка сыртка, чарпа€сына төшөк салып берди да, өзү үйгө жатты. Ёртең менен эрте турган «улфи€ конок камын көрүп, анын туруусун күтүп калды. Ѕир маалда өзүнүн уктап калганына у€ла түшкөн  армыш ордунан шаша турду да, кийинип, жуунуп чайга олтурду. „айдан кийин «улфи€  армышты узатып коюп үйдө кечке жатты, кылаарга иши жок. Ѕашын тумандаткан ойлор биринин артынан бири келип тынчтык бербей, ∆аныштан өч алгысы келет.

"јжырашып кеткенде эмне?" деп ойлоду ал. јр кайсы ойлорго берилип олтурганда коңгуроо басылды. «улфи€ чыга калса  убан экен. јл кирип эле «улфи€нын бети-башынан өпкүлөп туруп эшикти илди да, «улфи€ны жерден так көтөрө диванга алып барды. ћоокуму кангыча өөп-жыттап, аймалап бүткөндөн кийин: - —ен мени сагындыңбы деги? -. деди.

- ∆ок, мен эч кимди сагынбайм. —енин эки бөлүнүп турганыңды билип туруп сагынмак тургай таштай катып, суудай тоңуп баратам!

- јнтпечи, алтыным, ал эмне дегениң? ћен сендикмин, болгону балдарымды кы€ албайм!

 убан көтөрүп жүргөн кичинекей сумкасынан сөйкө, шакек, цепочка алып чыкты да, «улфи€га сунду.

- Ёмнеге келбей жүрдүм, билесиңби?

«улфи€ анча маани бербеген түр көрсөтүп,  убан берген алтындарды ары сала, бери сала карап көрүп, ырас эле алтын экенине көзү жеткенден кийин:

- ƒеги бул белегиң өлгөн а€лдыкы эмеспи? - деп сурап койду.  убандын жүрөгү "болк" этип кетти. јнткени буларды ырас эле кандуу оку€дан кийин ошол үйдөн алышкан эле.

- ∆ок, кайдагыны сурайсың да, сага деп эле алып келгем.

- џрахмат, эгер чын эле мен үчүн алып келген болсоң.

Ёкөө көпкө чейин тамактанып да, сүйлөшүп да олтурушту. јлар сүйлөшүп жатып кыйкырышканга да барышты. јкыры экөө бир сөзгө келгендей болду.  убан бир маалда сумкадан бир нерсени алып «улфи€га көрсөттү да:

- ћына муну пайдаланасың, эгер бирөө көрүп калса "ал менин апам" деп кой да, өзүңдүн ишиңди аткар. Ѕизге көбүнчө шамдагай балдар керек, уктуңбу?

«улфи€  убан кеткенден кийин өзүнүн тагдыры кандай жакка бурулганына көзү жетпей, ∆анышка ого бетер жини келип жатты: "Ёгер ажырашып кеткенде мен өз ишимди кылмакмын". јл  убан таштап кеткен масканы колуна алды да "кийип көрөйүнчү" деп башына кийди эле, бир заматта өзүнүн маңдайында саксайган кемпир пайда болду.

- Ѕолду, - деди, - эми артка кайтууга болбойт!

 убан кийинки кездерде өз жумушунан сырткары талап-тоноочулукка өтүп кеткен эле. јны өзү менен иштеген лейтенант жолдош баласы азгырып туруп алды. "Ёлиң бөрү болсо бөрү, түлкү болсо түлкү бол" дегендей,  убан а дегенде ошолор менен иштеп келген. јнан кетеринде «улфи€га тапшырма берип жатып минтти:

- «оичка, сен эстүү а€л эмессиңби, мени у€т кылбай базарлардан бир тири карак, айрыкча алибеттүү жигиттерди колго түшүрүп бер!

-  антип? - «улфи€ чындап эле андан түшүнө бербей сурады.

-  антип болмок эле, - ал ооз жакты карап эшиктин кулптануу экенине көзү жеткенден кийин гана, - —ен алдагы кемпирдин маскасын эмне кылам деп ойлоп жатасың? ќшону пайдаланасың да!

«улфи€нын кулагына  убандын айткандары кайра-кайра угулуп, колундагы кемпирдин маскасын кармаган бойдон күзгү алдында тура берди...

Ёртеси эле ал базарга барып, эски-түскү сатчу базардан кийим сатып алды да, өз ишин аткарууга киришти. јл кийим кийип, масканы тагынганда кадимки сокур кемпирдин өзү болуп калды да, колуна та€к алып, эңкейип басканда андан эч ким шек санагандай болгон жок. јл базарга келип капустанын кабыктарын терип, мүшөккө салды да, тачкистти чакырды. јрыда жумуш жок топтошуп турган тачкисттердин бири келди да:

- Ёне, ка€кка барасыз? - деди.

- Ѕул эле жерге, балам, мени кошо салып аласыңбы? - ћакул эне, бирок ага да төлөйсүз.

- Ѕолуптур, анда кеттик.

ќшентип биринчи олжосун колго түшүрүп келе жаткан «улфи€ ар кандай ойго түштү. "ћуну эмне кылат болду экен?  убан келгенче кантип токтотом?" - деп ойлонгон «улфи€ бир нерсе эсине түшө жылмайып алды. јл уйкунун дарысы эле. “ачкист абдан олбурлуу, эпсиз локуйган эме экен.

ƒарбазасы бийик заңгыраган үйдүн жанына келгенде кемпир колун жаңсап токтотту да, түшүүгө аракет кылып калганда тачкист аны колтуктап түшүрдү.  емпир дарбазасын ачып, тачкистти ичкери киргиз дегендей ишарат кылды. Өзү астыга басып үйүнүн кулпусун ачууга киришти.

“ачкист "бул үй оңой адамдын үйү эмес го" - деген ойго келип мүшөктү түшүрдү да, кемпирди күтүп туруп калды.  емпир эшигин ачып туруп минтти:

- ”улум, "куттуу үйдөн куру чыкпа" деген. џсыкта суусаган деле чыгаарсың, даам ооз тийип, суусун жутуп ал.

- „аңкаганда арга канча эне, иштеш керек, сизге чоң ырахмат, тим эле коюңуз, андан көрө тыйын бере салсаңыз кетип калайын.

- ∆ок балам, ушунча келип даам ооз тийбей кетсең болбой калбайбы.

“ачкист эшикти аттап кире бергенде эле босогодон баштап төшөлгөн килемди көрүп, үй ичинин зыңгыраган жасалгасына таң кала босогодо карап туруп калды. јнткени кечээ эле күн жаап басылгандыктан жол ылай болуп, бут кийиминин тешигинен суу кирип буту суу болуп былчылдап калган эле. ќшол бойдон килемди басуудан тартынып туруп калды. јңгыча табакка нан, чоң чыныга чалап алып кемпир келип калды.

- ќй кокуй күн десе, али үйгө кире элексиңби?  ир, кирип бир аз көчүк басып суусун жутуп ал.

“ачкист унчукпай босого тарапка көчүк басып олтурду да, нандан ооз тийип, чалапты кылкылдата жутуп кирди.  емпир болсо анын чалап жутуп жатканын жылма€ карап турду. “ачкист чалапты жуткандан кийин эле дубалга жөлөнүп олтурган калыбында чарчагандай көзүн сүзө үргүлөп баратты. јны көргөн «улфи€ дарынын касиетине сүйүнө сыртты көздөй жөнөдү да, дарбазасын бекитип, тачканы короонун далдоо жагына түртүп алпарып койду. Үйгө кирсе тачкист эбак эле коңурук тартып кириптир. јрыдан-бери кийими менен масканы чечип беките салган «улфи€ телефон чалып  убанды чакырды. јл келгенче мындай ишти жасап көрбөгөн «улфи€нын жүрөгү "дүк-дүк" согуп коркуп жатты.  ачан  убан келип сигнал бергенде гана дарбазаны ачып, машина короого кирери менен каалганы кайра жаап  убандын жанына жетип келди.  убан "олжосун" көргөндө «улфи€га ыраазы боло колуна бир пачка акчаны карматты да:


“олук окуйм десеңер, алуу шарты биерде >>>



пїњ –Ш–Ј–і–∞–љ–Є–µ –Ї–љ–Є–≥–Є –Ј–∞ —Б—З–µ—В –∞–≤—В–Њ—А–∞
–µ–Љ–µ–є–ї:janyzak@mail.ru
+996777329784
–Р–ї–≥–∞–љ –Љ–∞—В–µ—А–Є–∞–ї–≥–∞ —И–Є–ї—В–µ–Љ–µ –±–µ—А–Єң–Є–Ј!
 © J.Janyzak, Kyrgyzstan 
–°—Б—Л–ї–Ї–Є –љ–∞ –≤–Ј—П—В—Л–µ —Б—В–∞—В—М–Є –Њ–±—П–Ј–∞—В–µ–ї—М–љ—Л!
–ѓ–љ–і–µ–Ї—Б.–Ь–µ—В—А–Є–Ї–∞