»нтернет библиотека ∆анызак@басма
—амое дешевое издание книги за счет автора! 

¬атсап: +996777329784
—отка +996700329784
емейл: janyzak@mail.ru

 ниги автора јйгүл Ўј–Ў≈Ќ на кыргызском €зыке

јтасынан тууган кыз

 убат менен —ырга бири-бири менен сүйүшүп жүрүп үйлөнүштү. џнтымактуу. јйрыкча —ырга кош бойлуу болгондон бери  убат ага астейдил мамиле кылып, оор жумуш жасатпай, а€рлап турчу болду. —ырга да ага бел байлап, эркелеп да көп жумушту ага түртө салган да эмес. Ёкөө бир бирине эриш-аркак болуп, жашоолору кубанычтуу өтүп жатты. јкыры күткөн күн келип —ырга ичи катуу ооруганынан ойгонуп кетти. “үн бир оокум.  убатты ойготту эле ал карбаластап тура калып, чебелектеп машинасы бар коңшуларын кыдырып кетти. јл машина таап келгиче —ырганын толгоосу бышып чыдай албай калганда  убат эки кошуна а€лды ээрчитип жетип келди. —ырга эми негедир төрөй албай кыйналып жатты. Ёптеп-септеп машинага көтөрүп салышты да төрөтканага жеткенде врачтардын күчү менен эптеп кыз төрөп алды. Ѕирок тагдыр деген өтө оор сыноону башка салып,  убат —ыргасынын кызын гана белекке алып калды... “өрөгөндөн кийин эки күн температура болуп жатып —ырга жарыкчылык менен кош айтышты.  убаттын эки агасы, бир карындашы бар эле. јтасы эбак эле тиги жайдан орун алып кеткен. џйлап-сыктап: "—ырганы "жутуп" койду, желмогуз", - деп адегенде кызын карабай жүрдү  убат. јнан күндөн күнгө күлүп, кы€л -жоругу чыга баштаганда кайгысы унутулуп кызын жакшы көрө баштады.  ызынын атын Ёстелик деп коюшкан. ∆умуштан келип эле Ёстелигин колуна алып эркелетип калат. јпасы аны ойдогудай караганга кызы балтайып балтыр бешик болуп калган.

”бакыт деген уттурбайт эмеспи. Ѕат эле Ёстелик чоңоюп, апасына окшошуп баратты.  убат бул арада эки жолу үйлөнүп, эки жолу ажырашты. —ыргадан кийин турмушу жакшыра койгон жок. ќшентип  убат кызынын бой жетип баратканын сезбей калды. Ёстелик он бирге караганда аны баккан апасы да ажалга моюн сунуп берди.

 убат кызы экөө бир тамда оокаттарын кылып, күн өтүп жатты.  убат Ёстеликти кучактап жатат да чачтарынан сылап, жыттап жатып бир жаман ойго берилип алганын өзү да билбей калды.  үндө кучактап жатат, көнгөн адаты боюнча кучактап жатып бүт денесин кармалап барып, өзүн өзү токтото албай мууну калтырап, эмне кылып жатканын өзү сезбей калчу болду. ќшентип жатканда кучактап, кармалап жатканга Ёстелик да көнүп калды. Ёч нерсе менен иши жок наристе кыз атасынын кармалап жатканын түшүнбөсө деле керек.

Өзүн өзү тыйып, арам ойдон алыстоого өзүн зордоп көндүрүп жүрүп арадан эки жыл өтүп кетти. ј€л аттууну ойлобой эле, өзүнүн кызын жакшы көрүп туруп алчу болду. ќшондон улам карындашына барып: "ћен эки жакка кеткенде кыз бала жалгыз калат экен, балдарыңа кошуп багып ал!" - деп алып барып берди эле, бир айга жетип-жетпей ал кайра алып келип берди: "Ѕалдар менен батышпайт экен" - деп. јргасы кеткенде эки агасына да айтып көрдү, бирок алар да макул болбой коюшту. ќшентип кызы экөө кайрадан чогуу жашап калышты. Ѕул кезде Ёстелик өзүнчө жатчу. Ѕир күнү кызын кучактап өөп: " ызым, менин койнума жатасыңбы?" - деди эле: "ќоба ата, коркот экемин жалгыз жатканда", - деди.

 айрадан бир төшөктө кызы экөө кучакташып жатышат. јкырын кыз уктаганда өзүнүн эркин кармай албай калган  убат шымын шыпырды эле, Ёстелик: "јта, эмне кылып жатасыз, шымыңызды эмне шыпырдыңыз?" - деп сураганда  убат: "∆ата бер кызым, бир оюн көрсөтөм сага, эч нерсе болбойт", - деди да сөөмөйү менен кызынын жан жерин чукуп кирди. "јта, ооруп кетет экен!" - деди кыз. "Ёч нерсе болбойт, оорубайт, бираз жөн жатсаң".  убат ошол күнү Ёстеликти кыз атынан жаңылтты. "”шул да оюнбу?" - деген Ёстелик ыйлап тим болду. ќшол күндөн баштап күндө коюнуна алып жатып өз билгенин кылып жүрө берди. Ёстеликтин: "Өзүмчө эле жатайынчы, ата", - дегенине болбой коюнуна алып жатып алат. Ѕара-бара кыз чоңойо берди.  убат өз кылган ишин ойлогондо: "Ёми эмне болот?" - деп чоочуганы менен төшөккө келгенде а€лындай эле жатып алчу болду...

 үндөн күнгө бойго жетип чоңойо баштаган кыз толгонсуп баратты. јны байкаган  убат катуу ойго түштү: "Ёгер билинип калса экөөбүздүн тең абийирибиз төгүлөт", - деп минген атын сатып, апасынан калган бирин-экин майда жандык менен жалгыз уюн сатты да, кызын ээрчитип шаарга кетмек болду.  оңшу-колоңдоруна: "Ѕул жерде кылаар иш да жок, тырмактай кызды жалгыз таштабай алып эле кетейин, там-ташка көз сала тургула, кокус ал жактан жайлуу орун тапсам тамды да сатып биротоло кетемин", - деди да, жөнөп кетти.

Ўаарга келгенден кийин ќш базарынын айланасынан квартира жалдап, кызы экөө жашап калышты. Ёкөө ба€гыдай эле күндүз "ата-бала", түнкүсүн "эрди-катын" болуп жүрө беришти. јрадан эки ай өткөндө Ёстеликтин боюнда бар экени билинип,  убат а€бай кейип, кызына билгизбей ичтен санаа тартып калды. ќшол кезде Ёстелик болсо атасынан у€лбай эле кайра кечтин кирүүсүн, түнкү оюнду самап күтө баштачу болгон. Ѕир күнү үйдө олтуруп эле ичинин "бүлк" этип кыймылдап кеткенинен чоочуп кетти...

 убат болсо ошол күндөн баштап башкача ойлоно баштады: базарда күйөөсү жок келиндердин бирөөнү эптеп а€лдыкка алууну чечти.

Ёртеси  убат: " ызым, бүгүн сага апа апкелем, үйлөнбөсөм болбой калды, сен күйөөдөн чыккам деп кой", - деп, жумушка кетти.

Ёстелик ыйлап да, кайгырып да жатып, минтип ойлоп алды: "Ёмне экен, а€л алса ала берсин", - деген менен кадимкидей атасын кызганып жатты кимдир бирөөдөн.

“үш оой  убат чын эле бир келинди ээрчитип келип калды. “амак-ашты мол алып келген экен, тамак жасалып конок каадасы бүткөндөн кийин жатууга камынышты. Ѕир комната өжүрөнүн тигиндейрээк бир бурчуна Ёстелик жатты.

 убат менен келин экөө төргө жатышты. Ёстеликтин эс-дарты эле: "атасы менен тигил а€л кантип жатат, качан оюн ойнойт", - деп жатып уктап кетиптир. “игилер болсо эбак эле уктап калышкан бул кезде.

 үндөр өтө берди. Ёстеликтин ичи күндөн күнгө чоңоюп, төрөөр маалы болуп калган. Ёстеликтин жашы он жетиге толо элек эле.

јл а€бай санаачыл болуп кетти. Ѕир туруп тагдырына капа, бир туруп: "јпам өлбөсө мындай болбойт элем", - деп ойлоп алат да, кеч киргенде негедир атасын самап туруп алчу. Ѕирок бул кезде  убат тигил а€лды никелеп алган эле.

 үткөн күн келип, Ёстелик толготуп уул төрөдү, төрөгөндө баласынын ар мүчөсү жабышкан, буту-колу жарганат сымал бала төрөдү. Ѕет түзүлүшү адам, жынысы адам, калган бөлүгү жарганат же бир жаныбардын түспөлүндөй экен.  убаттын а€лы кыздын баласын күйөөсүнө көрсөттү эле, ал аны таза чүпүрөккө ороп, күрөк алып чыгып кетти да, көптөн кийин келди. Ёстеликке "бала өлүк төрөлдү" деп коюшту. „ынында баланы тирүү эле бойдон көөмп салганын ал билген жок. Ёстелик баланы көрсө чоочуп калат деп ойлоду атасы ичинен тынып. јнткени менен кызынын бактысына балта чапканын кеч түшүндү....

ќн, он беш күн өткөндөн кийин Ёстелик абдан тыңып калды. Үйдө олтуралбай базарга чыккысы келет. ƒагы бир күнү атасы түштө үйгө кирип келди да, кызын кучактап өөп жатып, заматта төшөккө жата калышты. ќшондон кийин  убат күндө түштө үйүнө келип кетчү болду. Ёстелик болсо аны кадимкидей күтөт.

Ѕирок  убат ичинен ойлонду: " ой, минтип жүрө берсек болбойт, муну башка жакка ишке орноштуруп, кыз-келиндер менен жашай турган кылайын, антпесем болбойт", - деп ойлоп, Ёстеликке жумуш издей баштады...

Ѕир күнү  убат кечки дасторкон үстүндө:

- Ёстелик, сен эми бөлүнүп жашап, жумуш издеп өзүңчө болушуң керек, кызым, - деди.

- Ёмне үчүн? „огуу эле жашай берсек болбойбу?

- ∆ок, кызым, эми сен өз алдыңча жашашың керек.

- ћакул! - деген Ёстелик көңүлсүз баш ийкеди да, сыртка чыгып кетти.

 убат олтурган ордунда көпкө ойлуу тамеки чегип олтурду да, тамекинин бөчөгүн ыргытып, төргө жамбаштап жатып алды.

ќшол бойдон  убат Ёстеликти "иште", "бөлүн" деп айтпады. Ёстелик деле жумуш издеп, же өзүнчө жашоону ойлогон жок. “ек гана атасына жини келчү болду.  олунан келсе өлтүрүп таштагысы келет.

Ёстелик сыртынан билгизбегени менен, Ќадираны жек көрөт.  еч кире баштаганда эле өзүнөн өзү кыжаалат болуп а€луу бир нерсесинен ушул Ќадира ажыратып, бөлүп жаткандай болуп, аны а€бай жаман көрүп кетет. јл болбосо атасы аны кучактап жатпайт беле...

 убат деле Ёстеликти кичинесинен бери койнуна алып жатып, а€лындай эле сылап-сыйпап эркелеткенге көнүп калган эме - ар дайым дасторкондо олтурганда андан көзүн ала качып, карабаганга аракет кылат.  окусунан көздөрү чагылыша кетсе жүрөгү "зырп" этип, негедир отурган эле жеринен сагынганын жазып басып калгысы келип кетчү, анан калса Ёстелик он жетиге эми гана келбедиби, ал бойго жеткен сайын —ыргага окшошуп, кой көздөрү капкара болуп, узун кирпиктери төгүлүп, супсулуу кыз болуп келе жатты. јн сайын  убат өзүнүн жаш чагын эстеп, —ырга өлбөй эле өзү менен чогуу жашап келе жаткандай сезип жүрөгү алып уча, Ёстеликти жетелеп алып кайдадыр алыс жактарга кетип калгысы келет. ќшол саамда у€т, намыс, абийир дегенди унутуп баарына кол шилтеп баса бергиси келет, бирок антүүгө кудурети жетпейт...

Ёстеликтин жашында төрөп, а€л болуп калганына өзү күнөөлүү экенин ойлогондо, эми ал бузулуп баратканын көрсө да, аны тыйып же жемелей албасын билет. Ёмнеси болсо да өз алдынча иштеп, турмуш куруп кетсе баары түш көргөндөй унутулаарын ойлогондо эс ала түшөт.

Ёстелик болсо Ќадира менен атасынын жатканын көргүсү келет. Ѕирок алар негедир жөн гана уктай беришкендей сезилет. Ёстелик кээде: "Ёмнеге мени өз атам ушинтип а€л катары пайдаланып жүрдү экен? Ёми мен кимге керекмин? јл антпесе мен аны эмнеге кызганмак элем?" - деп толгон-токой ойлорду бир ойлонуп жатып уктап кетет.

Ѕир күнү өзү теңдүү бир кыз менен таанышып калып, сөз арасында:

- ћен квартирага чыгайын дедим эле, силерде бош квартира жокпу? - деди.

-  ак раз бир орун бар бизде.

- јнда мен эртең эле келем.

 ечинде  убат жумуштан келгенде Ёстелик:

- ћен квартира таптым, эртең кетем, - деди.

- “уура кыласың, кызым, - деген  убат сүйүнүп кетти.

Ёстелик өзүнө тиешелүү буюмдарын алды да, эртеси эле бөлүнүп кетти.

 убат оор жүктөн кутулгандай болуп эс ала түштү. Ѕирок көңүлүнүн тереңинде аны кимдир бирөөдөн тымызын кызганып жатты...

Ќадира ата-баланын ал сырын кайдан билсин:

- “им эле койсоң биз менен жашай берет эле да, - деди ал кеткенден кийин.

- “им кой, өзүнчө жашаганга үйрөнсүн! - деди да,  убат чөгө түштү заматта.

 анчалык өзүн кармап, намыстанганы менен Ёстеликти абдан жакшы көрчү. Ёч кимге ыраа көрбөй өзү менен эле алып жүрө бергиси келчү, бирок эртели-кеч абийири төгүлүп элге у€т болуп калгандан коркот.

Ёгер эркек башы менен митайымдык кылып айылдан көчө качпаганда, эмгиче эмне деген уу-дуу кеп болмок да, абийири төгүлмөк.  убат өзү мүнөзү түнт, намыскөй - бир айтканынан кайтпаган жигит эле.

Ќадираны никелеп алганы менен, ага көңүлү да жок эле. „ынында жок эле жерден бир сүйлөшүп, таанышып калганда ээрчитип келе берген. јнтпесе эмдигиче абийири төгүлөт беле? Ќадира жоош момун, көп сүйлөбөгөн, ушак-айың менен иши жок, бир мүнөздүү келин. Ёстелик төрөгөндө ошол эч кимге ичи-жигин билгизбей кан-сөлүн жууп эптеп жымырышпадыбы.

ћурун турмушка чыгып күйөөдөн жолу болбогон Ќадира ушул  убатка келгени сөгүү укпай, токмок жебей оңуп эле калды.  убатта андай сапат жок болчу, бирок Ќадирага деген анда жылуулук же бир жакшы көрүү жок эле, болгону ага кир-когун жууганга деле бир а€л керек эмеспи, жүрө берсин деп гана эркектик милдетин аткарып коюп жүрө берди. јл эми Ќадира жаш эмеспи - ага эркелегиси, назданып кумар кандыра ойногусу келет, аны  убат сезип турса да суз мамилесинен жанбады.

Ёстелик кеткен бойдон келбеди.  убат аны ойлоп кыжаалат ойго батчу болду: " им менен, эмне кылып жүрөт болду экен?" - деп.  етээрде анын колуна эки жүз сом берип жөнөткөн.

Өзүнчө ээн болуп көрбөгөн Ёстелик квартирага келген күндөн эле шарактаган кыздарга бат эле аралашып кетти. јл чынында атасынан алыстап, кыздарга кошулуп көргөн эмес. Ёми ээн-эркин жыргап эле калды.  үнүнө балдар менен көчөдө сүйлөшүп туруп кеч жатышат. ќшентип жүрүп Ёстелик бир жигит менен таанышып калды. Ѕир күнү ал Ёстеликти туулган күнгө чакырды эле, каршы болгон жок.

ќшол күнү анын бактысынын дагы бир жолу тескери жакка бурулганын билген жок. јнткени Ѕакыт Ёстеликти кыз экен деп ойлоп чын дили менен жакшы көрө баштаган болчу. Ёстелик болсо Ѕакыт аны кучактап өөп койсо эле андан ары жагына өзү аракет кылып жатууга да€р болуп калганын көрүп, Ѕакыттын ичи муздап калды.

∆аңылуу, тагдырдын татаал жолунан адашуу, жарык жолуң караңгыга айланып азапка кабылуу. Ёстелик бул жолу байкоосуздан Ѕакытка өз сырын алдырып алганын байкаган жок. јлар сыртка чыгышкан эле. Ѕакыт Ёстеликти кучактап өөп, чачынан сылап, бооруна кысып келатканда ал негедир өзүн башкаралбай шарт эле Ѕакыттын шымынын куруна асылганда ал байкамаксан боло Ёстеликти кучагынан бошото үйдү көздөй колдон ала жетелеп жөнөдү.  ыжаалат ойго түшкөн Ѕакыт жаштардын ичинде өзүн шайыр, шатман болууга аракеттенди. Ѕирок ичинен көп кыздын ичинен арасынан ушул Ёстеликке көңүлү түшүп калганына өкүнүп да, санааркап да турду. "Ёмнеге ушундай татынакай кыздар бузулуп баратат?  антип эле? Ѕалким, андай эместир?" - деген ойлор биринин артынан бири келип алагды болуп олтурса да сыртынан жайдаңдап, тамаша сөздөрдөн ыргытып олтурду. “уулган күн шаңдуу күлкү, шайыр ыр менен коштолуп, түн ортосу оой бергенде а€ктап, Ёстеликти Ѕакыт квартирасына жеткирип келди да, сылык кана бетинен өөп коштошуп жөнөп кетти.

Ѕой жеткени жигит менен жанаша басып мындай мамилени башынан өткөрүп көрбөгөн Ёстелик бул жолу а€бай ызаланды. јл өзүн Ѕакыт теңсинбегендей сезди. Ѕолбосо башка жигиттер таанышкандан кийин эле сыйлап, жан алы калбай сулуулугуна суктанып бат эле... "Ёмне, Ѕакытка жакпай калдымбы?" “олгон-токой санаа менен алпурушуп, бөлмөсүнө келди да, кийимин чечинбеген бойдон жата кетти. Ќегедир анын делебеси козголуп, эркекти каалап жатты, кы€лында көнгөн эле атасынын моюнуна колун арта салып эркелеп, ба€гысындай эле коюнуна кирип кеткиси келип турду.

Ѕирок... Ѕирок азыр атасы алыс эле да, анын коюнунда башка бирөө бар да...  айрадан ордунан тура олтуруп алып ыйлап кирди: "”€тсыз! ”балым ошол атама жетсин!!!"

 өпкө чейин уктай албай ары бир оонап, бери бир оонап жатып уктап кеткен Ёстелик эртең менен көзүн ачса күн көтөрүлүп калган экен. ∆ан-жагындагы кыздардан дайын жок, туруп эшикке чыгып кеткен окшойт.  ечээги кичине ичкен виного башы ооругансып калыптыр. »чпейм десе да болбой бир аз кыстап коюшкан эле.  айрадан Ѕакыт жөнүндө ойлой кетти...  ызык, эмнеге ушундай эркектер болот, башка эркектер таанышаары менен эле... Ќегедир азыр Ѕакытты көргүсү келди. "—үйүп калган жокмунбу?" Өз оюнан өзү коркуп кетти. "јл мени сүйбөсөчү? —үйгөн күндө да кыз эмесмин да!" ”шул ой жүрөгүнүн башын "тыз" эттирип жиберди. "”балым жетсин атама..."

 өзүнүн тегерегине жаш толо түштү. "ћенин тагдырым ушул беле?! Ѕашка кыздардай эле тарби€лап чоңойтсо болбойт беле, ай кудай ай. Ёнем тирүү болгондо эмне..."

- јй Ёстелик, турбайсыңбы, сени Ѕакыт чакырып жатат, - чогуу жашаган  айнар сырттан кирип Ёстеликти ойготмок болду.

ќйгоо, көзүн жумуп жаткан калыбында Ѕакыттын келгенин угуп жүрөгү "зырп" эте түштү. "Ёмнеге келди экен?"

јңгыча  айнар келип Ёстеликтин төшөгүн тарта бежиреп кирди:

- “үшкө чейин уктайсың го тим койсо! “ур, эшикте жигитиң күтүп атат.

- Ёмнеге келиптир, кечинде эле кетпеди беле?

-  айдан билем, мага айтып коймок беле. “ур, эртерээк чык!

Ёстелик жазылып жаткан узун чачын жыйып желкесине түйө салды да, ордунан туруп төшөгүн жы€ коюп, бетин жууганы чыкты. ∆уунуп келип өзүн бир сыйра ирээтке келтирип алгандан кийин, сыртка карай басты. ”йкусу тынч, жакшы эс алганга Ёстеликтин көңүлү көтөрүңкү болуп, негедир жаштык курагы жаңыдан толуп-болуп келаткан неменин жүрөгү элеп-желеп болуп, өзүнөн өзү эргип турду. јл азыр чындап эле Ѕакытты көргүсү келип турганда анын келип калганы ого бетер шердентти. "Ѕалким, ал деле сүйүп калсачы?" ћуңайып кетти. "Ѕолбойт ко, кудай ай, менин кимге керегим бар?!..."

-  андай, Ёстелик, жакшы эс алдыңбы? - оюнун а€гына чыгарбай Ѕакыт тосо чыкты алдынан.

- ∆акшы, дурус эле эс алдым, өзүңөрчү?

- јбдан жакшы, таң атпай кайрадан сени көргүм келди. јнан келип калдым.

-  елгениң жакшы.

- ћен сени менен сүйлөшсөм дедим эле, эгер убактың болсо...

- ”бакыт болгондо канча: бир саатпы, же бир күнбү? - Ёстелик тамаша аралаштыра күлүп сүйлөдү.

- Ѕир саатка болсо бир саатка, бир күнгө болсо андан бетер жакшы!

Ёстелик ушул саамда жооп берүүнүн ордуна Ѕакытты телмире тиктеген бойдон туруп калды. јнын дилинде "арман", "ыза", "санаа" удургуп жатты...

Ѕуюктурган бороондогу а€здай ичин тызылдатып, жүрөгү боздоп ыйлап жатты. Ѕир мүнөттүн ичинде, бир көз карашында канчалык а€нычтуу тагдыр жатканын Ѕакыт билбесе да Ёстеликтин жүзүнүн бозоро түшкөнүнөн коркуп кетти:

- Ёстелик, сага эмне болду, эмне өңүң өзгөрүп кетти? - чебелектеген Ѕакыт Ёстеликти колтуктай калды.

ќшондо гана эсине келе түшкөн Ёстелик:

- ћ-м... жөн эле, эч нерсе деле болгон жок..., - көзүнө тегерене түшкөн жашты көргөзгүсү келбей тескери бурулуп кетти.

- ћакул, бүгүн убактың болбосо дагы бир күнү сүйлөшөөрбүз, бүгүн эс алчы.

- ќоба, бүгүн менде убактым жок, чын эле чарчап турам...

- ћакул анда, мен кеттим! - колун суна Ёстеликти жадырай карады Ѕакыт.

- ∆акшы бар! - Ёстелик да колун сунганда Ѕакыт колунан өөп коюп:

- Ёс алчы, Ёстелик, коркуп кеттим, мен барайын, кир, кирип эс ал! - деди да жөнөй берди.

Ёстелик унчукпастан узап бараткан уландын караанын телмире тиктеп тура берди. Өзүнөн бир же эки жаш улуу жаркылдаган жигиттин мамилеси баштагыларга окшободу, негедир абдан сылык, сыйкор эле. јнан калса назиктигичи. " өзүм толо жаш, көкүрөгүм толо ыза, арман, кайгы экенин ал кайдан билсин...." - деп ойлогон Ёстелик кирди да, ордуна жатып алып шолоктоп ыйлап кирди.

Ѕуга чейин кээде гана атасынын кылган кылыгына жини келип кеткени болбосо, анчалык деле ойлогон эмес. Ёми минтип жүрөгүнөн бир жигит орун алып, "жолугалы, сүйлөшөлү" дегенде гана өзүнүн эч кимге керексиз экенин эстей буулугуп, буркан-шаркан түшө көз жашы сел жүргөндөй агып, эки бетин жууп олтурбайбы.

 өптөн барып ыйлаганы басылып, томсоро шыпты карап жатып калды. "Ѕул жерден башка жакка жоголуп кетип калсамбы? ∆е келсе жөн эле жолукпай койсомбу? Өзүмчү, өзүмдү кантем - өзүм аны сүйүп калсамчы, көргүм келип турса кантем?!"

- Ёстелик, сен эмне, бүгүн орозо кармайсыңбы, жүрү чай ичебиз. -  айнар дагы келди.

Ёстелик уктап жаткан кишидей көздөрүн жумуп жатып калды.  айнар ага болобу - төшөгүн сыйрып сала жулкулдатып кирди:

- “ур эй, Ёстелик, же сага жигитиң куйрук май алып келип тойгузуп салдыбы, ы€?!

- јзыр турам, - Ёстелик көзүн ачпай жооп берди.

- ћакул, тез бол!

ќрдунан туруп жатып атасын ойлоду. Ѕалким, энеси болгондо антпейт беле? " үйөөгө тийсем атам менен кантип сүйлөшөм? Ёч ким деле билбейт да, ырас эле эч ким билбейт эмеспи..."

 ыздарга кошулуп тамактанып, аркы-беркини сүйлөшүп жатып Ёстеликтин көңүлү бир аз ачылып, эмелеги түрмөктөлүп түнөргөн булуттай карарып, жаап жаткан мөндүрдөй көз жаштары унутула түшкөнсүдү бир аз болсо да. ќйдон арыла түшкөнсүдү.  антсе да жаштык деген жаштык эмеспи, олтурган жери оюн менен күлкү, шаан-шөкөт, шатыра-шатман - биринен бири сөз талашкан асыл жаштык!

јрадан канча күн өткөнүн элес албаган менен Ёстелик Ѕакыттын келбей кечиккенинен кыжаалат боло өзүнүн кы€лдары түш сымал гана өтүп кетээрин ойлоп ичи тызылдап, жашоону жек көрүп кетчү болду. Ѕолбосо башка кыздардай эле жигиттин арзуусуна татып, өз бактысын таппады беле?!. јрман!

"Ёми мени ким карамак эле, сулуулугума азгырылган эркектер гана убактылуу пайдаланып эрмектебесе..." »штеген иши жок, атасынын берген акчасынын да а€гына чыгып квартирага карыз боло баштаган эле.  ээде гана кыздар менен көчөгө чыгып туруп калганы болбосо, көңүлү чөгүп санаага батып кеткен. Ѕир күнү —амара деген тааныш кызы Ёстеликке келип:

- Ёстелик жүрү, мен сени конкретный, крутой жигит менен тааныштырам, жүрү, күтүп калышты.

- Ёч жакка баргым келбей турат, таарынбачы.

- Ёмнеге? ∆индисиң го, мен сени ага а€бай макта-ап, супсулуу подругам бар деп айтып салгам.

- јйтсаң айта бер, баралбайм!

-  ойчу Ёстелик, жөн эле барып келчи, мени у€т кылбай, калпычы болом го.

Ёстелик ичинен: "„ын эле барса барып таанышып койгондон менин эмнем кетмек эле?" деп ойлоду да үндөбөй —амаранын артынан жөнөдү.

Ёкөө ээрчишип чыкканда жолдун боюнда аларды эки жигит күтүп турган экен. Ѕири —амаранын жигити экенин Ёстелик тааныды, беркиси болсо бейтааныш. јлар кыздар менен сылык учурашкандан кийин тааныша кетти. јнын аты ћайсалбек экен. Ѕир аз сүйлөшүп турушуп, анан алар эки кызды кафеге чакырышты. “өртөө абдан көңүлдүү отурушту. јйрыкча көптөн бери көңүлү чөгүп жүргөн Ёстелик а€бай жакшы отурду. јл ушул мүнөттөрдө бактылуу эле. јнын үстүнө ћайсалбек Ёстеликке үйрүлүп түшүп эле закуска сунуп, салфетка алып берип коюп сыйлап жатты. ќшондон улам ал өзүнүн кайгысын бир мүнөткө болсо да унутуп, ушул мүнөттөр кылымдарга токтоп кетсе деп тилеп турду. јз-аздан ичип олтуруп кыздар итабар кызуу болуп калышты. ќшондон пайдаланып аларды сомодой болгон экөө бак жакты көздөй колтуктап жөнөштү. ѕарктын түбүнө барып майда бадалдын арасына кирип кетишти да бакылдашып олтурушту. Ёстелик катуу кызып калганга чалкасынан түшүп көздөрүн чылк жумган бойдон жатат. ћайсалбек анын жамалына суктанып көпкө карап олтурду да өз ишине киришти. ∆айдын күнү болгондуктан алар ал күнү квартирасына барбай ошол бадалдын ичинде калышты. Ёстеликтин биртоп тажрыйбалуу экенин көргөн ћайсалбек андан жийиркенип калды. Өңү жылмалардын сексуалдуу болоорун ал экинчи жолу көрүп олтурат. јнткени өзүнүн да күйүп-сүйүп жүргөн кызы карап эле турчудай сулуу болчу. јл аны а€п "үйлөнгөндөн кийин деле жетишербиз" деп тийбей жүрсө ал башка бирөөлөр менен кумарын жазып, ћайсалбекке билгизбей жүрө бериптир.  ийин аны билип алып жаактан ары бир салып, бетине түкүрүп басып кеткен... Ёми бул Ёстеликтин да төшөк оюнуна эрте аралашканына ичинен кыжыры келип турду. “игилер булардан ары жакта жатышкан, аларды тыңшаса алар жөн гана назик күлкү, коңур үн менен уктабай сүйлөшүп олтурушуптур. ћайсалбек алардын жанына барбай ары басып ачуусун зорго басып кимгедир кыжыры келгендей... "Ёртең менен ачык сүйлөшөм, эгер мындан ары менин айтканым менен болуп экинчи жолу башка бирөөлөр менен болбой турган болсо мен буга үйлөнөм, кокус тилимди албаса өз убалы өзүнө".

ћайсалбек ушуларды ойлонуп ары-бери басып жүргөндө таң кылайып агарып келатты. “аң агарса да балбылдап күйүп турган чолпон жылдызды, анын жанындагы кичине жылдызды карап өзүнчө кы€лданып кетти: "”шул чолпон жылдыздай жаркылдап жанып турган келинчегим болсо мен кандай гана бактылуу болот элем". јңгыча Ёстелик ойгонуп чачы-башын оңдоп, кийиминин тырыштарын жазып, күбүп өйдө туруп ары карай басты. јнын ар бир кыймылын карап турган ћайсалбек узун чачына, келишкен мүчөсүнө кызыгып, анын ушул кездеги маралдай маңкайган келбетин карегине сактап калууга аракет кылып жатты. јл ошентип бирде сулуулуктун азгырыгынан чыга албай Ёстеликке суктанып, бирде анын жаш эле туруп сексуалдуулугуна кыжыры кайнап турганда ар жактан —амаралар келип калышты.

- ќй-оой, жаман катуу уктадыңар го, же уктабай эле эзилишип жаттыңарбы?

- Ѕактын арасы абдан салкын экен, уктап калыптырбыз.

- Ёмесе жүргүлө, кетели...

“өртөө ээрчишкен бойдон парктан чыкты да ашканага кирип тамактанышты. Ёстеликтин аракты көрөйүн деген көзү жок, тим эле башы ооруп калыптыр. Ѕерки үчөө жүздөн алып баш жазышты да тамактанып бүткөн соң ћайсалбек:

- Ёгер силер каршы болбосоңор Ёстелик менен менин сүйлөшө турган сөзүм бар, силер баса тургула, - деди.

- ћакул анда биз бастык, эти€т болгула, эмеле загска жөнөп жүрбөгүлө! - деп —амара аларды тамашалап койду.

јлар чыгып кеткен кийин ћайсалбек пивого заказ берди да:

- Ёстелик, мен сени менен ачык эле сүйлөшкүм келип турат...

- Ёмнени?..

- јны өзүң деле сезип турсаң керек... Ѕуга чейин канча эркек менен болгонуңду мен билбейм, мындан ары эгер өзүңдү кармап жакшы жүрө алсаң мен сага үйлөнөм!

Ёстелик мындай болот деп күткөн да, ойлогон да эмес. јл түндө ћайсалбектин койнунда эзилишип жатканда: "ћенин эми эч кимге керегим жок, болгону күнүмдүк кумарымды кандырып, өз көңүлүмдү өзүм көтөрүп жүргөндөн башка эмне кылмак элем?" деп ойлогон. јзыр эмне деп жооп берээрин билбей үнсүз гана колундагы пивонун кружкасын тиктеген бойдон олтуруп калды. јл азыр ичинен бороон улуп, куюн уюлгуп, добул талкалап кеткен гүлкайырдай кагылып, жүрөгүнө капысынан бирөө бычак сайып алгандай канап жатты.  өздөрүнөн ушул саам жаш куюлган да жок, жүрөгү ыйлап жатты... јнын дилинде "Ѕакыт" гана орун алган болчу.

- Ёстелик, эмне айтканымды угуп жатасыңбы?

- ћм-мм, ооба угуп жатам, - деген Ёстелик ћайсалбекти кан толгон көздөрү менен карай салганда:

- —ага эмне болду, көздөрүң канталап кызарып кетиптир? - ћайсалбек аны чоочулап карады. јнткени эмеле көздөрү таза болчу. ќйлонгончо кызарып чыга калган.

- Ёчтеке эмес, көзүмдүн давлениеси бар... - »чинен: "Ѕакытым бар да" деп турду ички сезим шыбырап.

- ќшондой, коркуп кеткенимчи.. Ёмесе Ёстелик, такташып сүйлөшүп алалык. ћенин оюма кандай дейсиң?

- ћен күйөөгө чыкпайм, убара болбо!

- Ёмне үчүн?

- ∆өн эле, мен эч качан күйөөгө чыкпайм..

-  ызык, үй-бүлө күтүү, жакшы жар болууну эмнеге каалабайсың?

- ...?

- јндай дебе Ёстелик, же менин айтканым катуу тийдиби? Ёгер андай болсо кечирип кой, билсең сен экөөбүз бири-бирибизди толуктоочу жандардай сезип кеттим, сен мен үчүн, мен сен үчүн жаралган сымал сезип жатам, ойлон Ёстелик!

Ёстелик жооп бербестен ордунан турду да ашканадан чыга жөнөдү. ћайсалбек көпкө олтурган ордунда былк этпей олтурду да, Ёстеликтин артынан жөнөдү. јл артына кылчайып койбостон жай гана басып кетип жаткан. ∆ете келген ћайсалбек аны колдон ала:

- Ёстелик, эмне, мен сага жакпай калдымбы, айтчы ачыгыңды, мен али үйлөнө элекмин, сени өз каалоом менен үйүмө алып кетип жоолук салып колукту кылып алайын деп айтпадымбы.. ∆е сен аны каалабайсыңбы, эгер кааласаң бүгүн эле алып кетем, уктуңбу?

Ёстелик токтой калды да ћайсалбекти тикирейе тиктеп туруп:

- Ёмне, сага айтып жаткан сөз жетпей жатабы?  андайча түшүндүрүш керек?

ћайсалбек турган жеринде эмне дээрин билбей туруп калды. Ёстелик болсо шарт бурулуп ылдам басып квартирасын көздөй жөнөдү.

јл күнү көңүлү жайында болбой эти ысып-күйүп чабалактап ооруп жатты. Ѕашы ооруганынан дары ичти эле кичине басылгансып калыптыр. јл азыр атасын эстеп ага баргысы келди... "“игиниси менен жыргап жаткандыр, менин убалыман коркпой бузуп коюп".

 ичине ысытмасы түшкөндөн кийин атасына жөнөдү. јнткени анын акчасы да түгөнүп калган эле. јл келгенде атасы менен Ќадира ысык тамакты жаңы эле алдыларына коюп ичкени олтурушкан. јл кирип эле өзүнүн буюмдары тарапты көздөй басты эле,  убат:

-  ызым, эмне учурашпай эле ал жакка өтүп баратасың, кандай, ден-соолугуң жакшыбы? »штериң кантип атат?

Үстү үстүнө берген суроосуна жооп берүүнүн ордуна Ёстелик буркурап-боздоп ыйлап жиберди. Ёкөө тең эмне болгонун түшүнбөй карап калышты.

- Ёмне болду кызым?

- " ызым" деп коет!

 убатка бул сөз катуу тийди. Ѕашка сөз айталбай тунжурап олтуруп калды. Ќадира ордунан тура калып Ёстеликти кучактап олтургузмак болгондо ал аны түртүп жиберди.  үч менен түрткөндө байкоосуз турган неме жыгылып кете жаздады да ызаланып барып ордуна отуруп калды. Ёч нерсе деген да жок.

- ћен кайра эле кетем, акча керек, акча таап бериңиз!

-  анча керек? -  убат шашып калды.

- ћиң сом!

Ќадира негедир жини келгендей үн чыгарды:

- јнча акчаны кайдан табат, ансыз да иши дурус болбой жатканда, өткөндө эле беш жүз сом алып кетпедиң беле, өзүң деле иште да, бир эле атаңды карап отура бербей?!

- »ш-шиң болбосун!

- Ѕолду кызым, таап берем, жүрү!

 убат Ёстеликти ээрчитип сыртка чыкты да базарды көздөй жөнөдү. јнткени күнүмдүк оокатынан ашканын Ќадирага айтпай, бирөөгө каттырып жаткан. јлар чыгып баратканда Ќадира:

-  айдан алып бересиң, кечээ эле жүз сом сурап бере албай койдуң эле эми миң сомду ким берет?! - деп кала берди. јл  убаттын акча бекитип жүргөнүн билбейт, ага толугу менен ишенип алган эле. Ѕирок анын Ёстеликке ачуусу келип жек көрүп калды. "Ўашпа, эптеп төрөп түшүп алсам атаң кайда бармак эле, үйгө киргизбей койбосом"...

 убат экөө базарды көздөй бара жатканда Ёстелик:

- Ёмнеге менин убалымдан корккон жоксуң? ќшенткендин ордуна башка а€лды ошондо неге албадың-ң?! - деп буркурап дагы ыйлап жатты.

 убаттын азыр жооп берээр алы жок эле, үнсүз гана жооп айталбай же кызын соорото албай бара жатты. Ёмне деп жооп бермек? јны өзү да билбейт... „акчайып тийген күндүн ысыгынан тердеп, ага кошул-ташыл азаптуу суроого жооп берүүгө кудурети жетпей көзү тунарып, караңгы үңкүрдүн ичинен жарык жол издегендей теңселип кетти.

јкыры айтчусун айтып бугу чыккан Ёстелик ыйлап басылып атасынын катарында үнсүз келе жатты. Ёкөө эки аралда сүзгөн калагы жок калкылдап, бирде толкундун шарпасына туруштук бере албай көңтөрүлүп кетчүдөй болгон кайыктай теңселген ата-бала базарга кирип келишти.

Ёстеликти "ушундай тура тур" деген  убат "ќбмен валют" деген жазуусу бар вагонго кирип кетип бат эле чыкты да Ёстеликтин колуна миң сом берип жатып:

-  ызым, ала гой, мени кечирсең-койсоң өзүң бил, колуңан келсе өлтүр, баарына кайылмын! - дегенде Ёстелик:

- ќоба, жашай бер, бирок акыркы жүз көрүшкөнүбүз болсун! - деди да мисирейген бойдон басып кетти. Үндөбөстөн көзүнүн жашын куюлтуп  убат турган ордунда катты да калды...

Ёстелик квартирасына келип карызын берди да керебетине жата кетти. јл ушул азыр Ѕакытты көргүсү келди: "Ёмнеге келбей калды? Ёмнени сүйлөшөм деди экен? ј ћайсалбекчи?  ызык, үйлөнөм дейт, а кокус атам күнөөлүү экенин билип калса эмне дээр эле?" ќйлогон оюнан өзү коркуп кетти. "Ѕаса аны эч ким билбейт эмеспи... "

ќйлонуп жатып уктап кеткен экен, бир жыттан улам ойгонуп кетсе маңдайында күлүп бир роза гүлдү Ёстеликке жыттатып ћайсалбек карап туруптур. ќрдунан тура калган Ёстелик:

-  ел, - деди.

-  елдим, кандайсың?

- ∆акшы эле.

- Ёмне иштебей эле бекерчи болуп уктап жатасыңбы?

- ќоба, ћайсалбек, келген жумушуңду айт, менин колум бош эмес, убакыт жок.

- ћен сенден жооп алайын деп келгем, ойлонгондурсуң, мен болсо баарын айткам, демек мага турмушка чыгууга макулсуңбу?

- ∆ок! ∆ок дегенди билбеген кандай немесиң?!

ћайсалбек бир аз унчукпай ойлуу туруп, анан:

-  үйөөгө тийсем эркин боло албай калам деп жатасыңбы, демек, сойкулуктан чыга албайм дечи?!

- ќозуңа карап сүйлө, ким сойку экен? - Ёстелик ачуусу келе ћайсалбекти түрткүлөп кирди. - јзыр сыйың менен чыгып кет, дагы бирдеме дечү болсоң, таарынба! - көздөрүнөн жаш салаалап куюлган Ёстелик ыйлап да, ћайсалбекти урушуп да каалгадан чыгарып эшикти жаап алаарда арыдан Ѕакыт көрүндү.

Ёстелик калтыраган бойдон көз жашын сүртө албай же үйгө кирип кете албай Ѕакытты караган бойдон туруп калды. ћайсалбек болсо экөөнү алмак-салмак карап туруп ызаланып турган неме:

- ќхо-о! Ѕул сулууга келдиң беле?!  езектеги клиенти келгенче ишиңди бүтүрө сал! - деп кекээрлене күлүп коюп басып кетээрде Ѕакыт аны шарт ийинден тарта:

-  ана, эмне деп жатасың? - деди эле:

- Ёмне уксаң ошол, эмне, мунун сойку экенин биле элексиңби? - деди ћайсалбек Ѕакыттын колунан бошонууга аракеттенип. ќшол тушта Ѕакыт аны тумшуктан ары коюп калды да көчөгө жетелеп чыгып:

-  айдан келсең, ошол жакка жогол, экинчи ушул жерден көрсөм таарынба! ћындан ары кыздарды шылдың кылганыңды токтотуп жүр! - деди. ћайсалбек да намысына келе түшүп Ѕакытка тиреле калды.

- —ен кимсиң мени тыйгандай, сойкуну сойку дейт, анан эмне тырышып жатасың?

- Ѕул менин кызым, короче, жакында үйлөнөбүз!

- ќх-хо! ∆ыргаган экенсиң, сойку кызды ким алат?! —ен эмне, көрүнгөндөн калган немени аласыңбы же башка кыздар карабай койдубу? - ћайсалбек мыскылдай күлдү.

Ѕакыт жини келе дагы бир жолу ћайсалбекти камынтпай туруп коюп калганда ал тээп жиберди. Ёкөө бир-бирине тирелише мушташып киргенде ары жакта турган балдар ажыратып коюшту.  ыжыры келип жинденген Ѕакыт:

- ƒагы бир жолу кездешээрбиз, сүйлөгөн сөзүңө жооп берчү мезгил келет!

-  өрөбүз, сойкуну сойку дейт, билдиңби! јндай сойкуларды жоготуш керек!

Ѕакыт унчукпай Ёстеликтин бөлмөсүн көздөй басып кетти эле ћайсалбекти тиги балдар ары көздөй алып кетишти.

Ёстелик бул маалда эшикти ичинен илип алып керебетке жатып ыйлап жаткан. Ѕакытка жолугууну каалабады. Ѕакыт болсо эшикти такылдатып кетпей туруп алды.  өптөн кийин кошо жашаган кыз келди да:

- Ёстелик, ач эшикти, - деди эле үн чыкпады. Ѕир заматта Ѕакыттын оюна бир нерсе түшө калып терезесине чуркап барып тартылуу турган парданын өйдө жагынан мойнун созуп атып карады эле Ёстелик керебеттин түбүндө эки буту эки жакка талтайып отурган сымал башы шылкыйып олтурганы көрүндү. Ѕир балээнин болгонун баамдаган Ѕакыт терезени сындырып жиберип кирип барса, керебетке жип байлап туруп асылууга аракет кылган экен жип узунураак болуп калып эси ооп барып жатып калыптыр.  өкмөк болуп кеткен Ёстеликти Ѕакыт жибин чечип туруп керебетке жаткырды да:

- Ёс алсын, көп топурабай чыга тургула, - деди.

 ыздардын арасынан бир кыз:

- —ен кимсиң? ћында эмне жумушуң бар? ƒавай андан көрө өзүң чык, биз өзүбүз эле эс алдырып алабыз! - деп чаңкылдады.

- ћен жигити болом, бир аз тынчыраак болсоңор дегеним кыздар, мени кечирип койгула, анда мен сыртта күтө турайын, - деди да сыртты көздөй жөнөдү. ”шул кезде Ёстелик өзүнө келе албай дем алганы оорлой баштады.  ыздар Ѕакытты чакырышты...

Ѕакыт тынчы кетип сыртта турганда кыздардын бири жүгүрүп чыгып:

- “ез жардам чакырыш керек, сиз чала коЄсузбу? - деди корккондой түр менен.

- ћакул, мен азырЕ - Ѕакыт жүгүрүп телефонго кетти.

“ез жардам келип укол сайып, көрүп анан ооруканага алып кетмек болгондо көзүн ачып Ёстелик жанындагыларды көрүп таңданып карап калды. ¬рач:

- „оң кыз, сиз ооруканага барышыңыз керек, бир аз күн дарыланбасаңыз болбойт, - дегенде Ёстелик башын бура ары карап бурк этти:

- ∆ок, мен жакшы элемин, эч жакка барбайм!

- јнда өзүңүз, - деп дарыларды берип, укол жазды да, - буларды ичип, бул уколду алыңыз, - деп кете беришти. Ёстелик жанында турган Ѕакытты көргүсү келбей:

- —ен эмне келдиң, мен эч ким менен сүйлөшкүм келбей турат, бара берчи Ѕакыт, - деди көзүн жума.

- Ѕолуптур, мен кеттим, жакшы болуп кет Ёстелик, дагы келем! - Ѕакыт шыпылдай чыгып кетти.

Ёстелик аны жакшы бар деп айтпады, мелтиреп шыпты тиктеген бойдон жата берди. ∆анындагы шакылдаган »зат аны ичинен жаман көрүп турду: "ƒеги сулуу кыздар текебер болушат, эгер Ѕакыт менин жигитим болгондо аны минтип какмак эмесмин", деп ойлуу отурду. јл айылдан ата-энесинин колунда жок, жаш а€лмет болгондуктан өз жанын багуу үчүн шаарга келип күнүмдүк тапканын батир акысына төлөп калганы кардынын ашына төлөп кийген кийимине жете бербей эптеп жашап жүргөн кыз эле. Өзү абдан кичи пейил, мүнөзү жумшак, кыздарга тиешелүү өтө сулуу болбосо да сүйкүмдүү кыз. Ѕетинде билинер-билинбес кызгылт сепкилдери өзүнө жарашып турчу. Ѕирок жигиттер аны анча жактырбайбы же аны жаш деп ойлошобу, шаарга келгенине эки-үч ай болсо да жигиттер менен таанышып сүйлөшө элек. Ёстелик ошол күнү керээли кечке ордунан турбай жата берди. јны эмне деген азаптуу арман эзип атканын тиги ата-энесинин колунда өсүп, болгону жетишпестикти гана ойлогон кыз кайдан түшүнсүн?  еч кирип баратканда ал:

- Ёстелик турбайсыңбы, бирдеме жасап ичелиби же ачкадан өлөбүзбү? - деди аны түрткүлөй.

- ћенин кардым ачкан жок, өзүң иче берчи!

-  ызык, мен жалгыз кантип ичмек элем, тур экөөбүз тиги кечки ачык асман кафесине барып бирдеме апкелип жейли.

- Ёч жакка барбайм деп атам го?

- Ѕарасың, эмнеге барбайсың, ушинтип жата берсең ооруйсуң!

- ќоруп өлүп калсам жакшы болмок, эмнеге мага тез жардам чакырдыңар?

-  ызыксың сен, жаныбызда жакшынакай болуп жүргөн эле кыздын өлүп калуусун кантип ойломок элек, коркуп кеттим да?

- Ѕеркилер кайда кеткен?

- јлар жигиттер менен кайдадыр кеткен, балким кинодо же концерттедир, ким билсин? - Ёкөө тең унчукпай калышты. јнткени алар бир пикирге келе албай Ёстеликти Ќазик жалгыз таштагандан корко берди: "кокус өзү жалгыз калса дагы муунуп алсачы" деп ойлонуп отура берди. Ёстелик болсо: "деги өлөйүн десең да жолуңду тозушат, мен эми тирүү жашап кайсы күндү көрмөк элем, андан көрө өлүп калганым эле жакшы эмес беле?" деп ичинен күйүп атты. Ѕирок тагдыр аны кандай күнгө салаары али белгисиз болчуЕ

Ёстелик үч күн ордунан турбай жата берди, мээсин ооруткан сансыз ойлор аны алда кайда жетелеген менен баары бир кайда барса да жолу туюк элеЕ ∆андүйнөсү жанчылып, бул дүйнөнүн кооздугу, өмүрдүн кызыгы, эч нерсени көрө элек жаштыгынын өзүнө батып-батпай турган сонун курагы ал үчүн бир тыйын болуп турган эле. Ѕүгүн ал негедир карды ачканын сезди, аны тирүүлүк түңүлтпөгөнүн, жашоо дагы алдыдагы бардуу барагынын бетин ачып не укмушту көрсөтөөрүн сезбей ордунан туруп сыртка чыкты. "јшкана" деп жазылып турган үйгө кирди да эптеп жасалган жыгач отургучка отуруп кардын тойгузду: "Ѕаары бир өлө албайт экем, эми эч ким менен сүйлөшпөйм да иштейм" деген чечимге келди.

“амактанып чыгып келатса Ѕакыт туруптур, ал күлүмсүрөй өзүн карап басты:

-  андай Ёстелик, ден-соолук?

- ∆акшы, өзүң кандайсың?

- Ѕаары жакшы, жүрү мындай басып келели, көптөн бери сага келе албай жаман болдум, жумуштан колум бошобойЕ

- ћен ооруп атам, эч жакка барбайм, - Ёстелик батирин көздөй басты эле Ѕакыт анын жолун тосту.

-  ойчу эми, бир азгаЕ

- ∆ок, баралбайм, мындан ары мага келбей эле койчу ЅакытЕ

- Ёмнеге Ёстелик, мен сага үйлөнсөмбү деп, бүгүн сага ошо жаңылыкты айтайын дебедим беле?!

- ћагабы? - Ёстелик күлүп жиберди. јнын күлкүсүндө ыза, өксүк, арман турган: "мен эч кимге тийбейм, керек да эмесмин, бир жатып көргөндөн кийин эле кетирип жиберет" деп аны сумса€ карап, эмелеги күлкүсүнүн арты ыйга толгон көз жашка жуулуп, бирок көзүнөн жаш чыкпай ичтен сыздап жүрөгү ыйлады.

- јнанчы Ёстелик, мен сени кандай сүйгөнүмдү билесиңби, уктабай таң атканча ойлонуп эртең менен уктап кетем, уктасам түшүмдө сени менен кол кармашып ойноп жүргөн болом, анан эле ойгонуп кетсем сен жоксуң жанымда.

-  ызык, сүйүү деген кандай болду экен ээ, мен сүйүп көрө элекмин, ошону үчүн билбейм, - ого бетер мисирейди, - —ен сүйүүңдү башка кыздардан издечи Ѕакыт, мен азыр эч кандай жигит сүйүүгө арзыбайм, көңүлүм дагы жок! - деп Ёстелик кирип кетти. Ѕакыт не дээрин билбей бир азга туруп калды да: "сени шашпа, менин сүйүүмдү кабыл албасаң башкага да жок кылам" деп кекенип алып жолуна түштү.

Ёстелик бөлмөсүнө келип ыйлап жатып алды: "эмнеге мындай эле чыксам баары эле жолугуп калат, неге сүйүүсүн арнайт, а менин тагдырым эчак эле талкаланып, келечегим жок эле жашап калбадым беле, мен сүйүүгө татыктуу эмесмин да" деп өксүй берди.  ечке жатып, көздөрү тоодой болуп шишип калган Ёстелик туруп күзгүгө каранып чачын тарап алып эшикке чыгып ажатканага барды да кайра кирип жатып алды. јңгыча бирге жашаган кыздар жумуштарынан келип калды. —амара аны көрүп эле:

- ќй деги эмне деген кызсың ы€, керээлден кечке эле жатып алып ыйлай бербей бир жерге иштесең боло алаксып, - деди апасынан бетер наалып.

-  айда иштейм, мага жумуш табылабы анан? - Ёстелик курбусунун өзү үчүн кабатыр болгонуна ичи жылый ага шишиген көздөрүн кармалай карады.

- Ёмнеге иш табылбасын, мен же Ќазик кылганды кылалбайсыңбы, мына биз иштеп эле жүрөбүз, иштесең көңүлүң да ачылат.

- Ёртең мен да жумуш издейинчи анда, чын эле а€бай тажап кеттим, - Ёстелик көңүлдөнө алар менен сүйлөшүп, кээде күлүп, кээде мостоюп ар кайсыны кобурашып көпкө отурушту. —ырт күүгүм тарта караңгылык каптай баштаган. —амара эшикке чыгып эле, ал кайра кирип:-јй Ёстелик, деги сени эле жигиттер сүйө берет, чыныңды айтчы деги, сен ошол жактан жолуңду ачтырып алган жок белең? - деп тамашалап күлүп шыбырап койду, - —ени эшикте Ѕакыт күтүп жатат.

-  етирип жиберчи, эч нерсеге көңүлүм жок! - Ёстелик чалкасынан түшүп жатып алды эле сырттан Ѕакыт баш бакты.

- —алам кыздар, кандайсыңар?

-  елиңиз, өзүңүз кандайсыз? - —амара жадырай учурашып, - биздин красавица "оорубатам" деп эле эркелегенин койбоду, керээлден кечке жатканы жаткан, - деди ага тамаша айтып күлө.

- Ёстелик кандайсың? - Ѕакыт ага карады эле ал ордунан козголбой үн катты:

- ∆аманЕ ден-соолук жайында эмес! - көңүлсүз жооп берип өйдө болду.

- ∆ата берсең ооруйсуң да, соо киши ооруйт жата берсе, турсаң андан көрө, сейилдеп келели.

-  ойчу Ѕакыт, мен эч жакка барбайм, баскым да жок!

- јй Ѕакыт, ушу сиз мени чакырбайсызбы сейилдегенге, аны коюп, - —амара Ѕакытка көзүн кыса күлүп койду.

- ћакул, жүрү кеттик! - Ѕакыт да тамашалай күлүп калды.

- Ѕарып келгиле, менин көңүлүм жок, - Ёстелик дале көңүлү жок сүйлөдү, - —амара, чын эле сен барып келчи Ѕакыт менен.

- ќмий, сен жиндисиң го ы€, менин жигитим көрүп калса өлтүрбөйбү!

- Ёчтеке дебейт, сени аңдып отуруптурбу?

- Ёстелик, —амараны өз жайына кой дагы, өзүң тур, жүрү экөөбүз бир аз басып келеличи.


“олук окуйм десеңер, алуу шарты биерде >>>



пїњ –Ш–Ј–і–∞–љ–Є–µ –Ї–љ–Є–≥–Є –Ј–∞ —Б—З–µ—В –∞–≤—В–Њ—А–∞
–µ–Љ–µ–є–ї:janyzak@mail.ru
+996777329784
–Р–ї–≥–∞–љ –Љ–∞—В–µ—А–Є–∞–ї–≥–∞ —И–Є–ї—В–µ–Љ–µ –±–µ—А–Єң–Є–Ј!
 © J.Janyzak, Kyrgyzstan 
–°—Б—Л–ї–Ї–Є –љ–∞ –≤–Ј—П—В—Л–µ —Б—В–∞—В—М–Є –Њ–±—П–Ј–∞—В–µ–ї—М–љ—Л!
–ѓ–љ–і–µ–Ї—Б.–Ь–µ—В—А–Є–Ї–∞