Интернет библиотека Жанызак@басма
Самое дешевое издание книги за счет автора! 

Ватсап: +996777329784
Сотка +996700329784
емейл: janyzak@mail.ru

Книги автора Айгүл ШАРШЕН на кыргызском языке

Кечиккен махабат

Бул жашоодо не деген гана өткөөл мезгилдер болбойт. Мен өмүрдүн кызыгы сүйүүңө жетип, сүйгөнүң менен өмүрлөш болууда гана бактылуу болот, сүйүүсүз курулган жашоо кунарсыз, куту качкан үйдөй деп сезчүмүн. Көрсө жашоодогу эң бактылуу кез, өмүрдөгү кайрып алгыс мезгил - балалуу болуп наристенин жытын искеп, балдар тилине канып, алардын "апа" деген үнүн угуп, эт жүрөгүң эзиле, жандүйнөң бакытка бөлөнгөн учур тура!.

Азыр мен кусалыктын кучагында бир кездеги бактылуу учурумду эстеп, көкүрөктү ээлеп алган өкүнүчүм - жаздагы ачык туруп шамал коштой төккөн жамгыр, жер бетине шурудай төгүлүп жылт-жулт эткен мөндүр сымал көз жашым эки бетим ылдый кулап, терезеден сыртта томпоңдоп ойноп жаткан наристелерди карап тура бердим. Бактылуу кезиңде бакыт сени менен бирге айланчыктап жүргөнүн сезбейт тура адам баласы. Андан да бийик, зор бакытты эңсеп туруп алат экенсиң. Эми ойлосом мен ошол кезде бактылуунун бактылуусу экемин, кадырын билбепмин, жаштыгым, эселектигим мени кыялымдагы бакытты эңсеп, сүйүү менен жашап, сүйүү деп өлөм жүрүп акыры чеги жок кең көлдө жалгыз учкан ак куудай армандуу сүзүп калган чагым.

Эмесе сөз башынан болсун.. .

Айылдын таза абасынан кере дем алып, эт, казы-карта, чучук жеп, кымыз ичип, ат ойнотуп тоо боорунда жашаган Кармышактын жети уулу, бир кызы бар эле. Карлыгач эрке өстү. Айрыкча атасына жакын. Апасы Күмүш аны жумшап калса эле Кармышак:

- Кызым, киймиңди кий, азыр экөөбүз тиги өйүзгө кетебиз, - деп калат. Аны дайыма эркекче кийинтип ээрчитип алчу.

- Кызың чоңойду, эрке талтаң кылбай үйгө байыр алдырсаң боло, эркек балача кайда болсо ээрчитип албай, - деп Күмүш күңкүлдөп калды, - Минтип жүрсө ургаачынын ишин үйрөнө албай барган жеринде кепке калтырат го?

- Кызыма күйөөнү сатып берем, - Кармышак мулуң эте Карлыгачты өңөрүп алып бастырып кетти. Дал ошол күнү Карлыгачтын тагдырына байланышкан сөз болду, балким атасы менен ээрчигенин коюп үйдө калганда башкача болмок беле, бирок пенде пешенеге жазгандан буйтап өтө албайт эмеспи. Кармышак жоро-жолдошторунун, элдин ичинде кадыр-баркы бар эле, келген үйдүн ээси бала кезинен берки досу Бекболот теңтуштары менен бозо салдырып алып ар дайым бош убактысында карта ойноп эс алганды жакшы көрө турган. Кармышак дагы аларга жетип бакылдап калды, Карлыгач атасынын жанында отурган. Бозого алагүү болгон Бекболот:

- Каке, мына бала кезден бери дос болуп жүрөбүз, бир да жолу "сен-мен" дешкен жокпуз, жаштык өттү, мага азыр бир жакшы ой келип турат, биз эми куда болобуз! - деди досуна карап.

- Ой Беке, эмне деп жатасың, түшүнбөй калдым, - Кармышак аны элее карады.

- Менде уул бар, сенде кыз бар, - Бекболот жанында отурган он үч, он төрт жашар уулун карап койду, - Мен Карлыгачты келин кылып алам!

- Мен го-о каршы эмесмин, балдар эмне дээр экен?

- Азыртан кулак кагыш кылып көндүрө берсек кайда бармак эле? - дегенде Нуржанат менен Карлыгач бири-бирин балалык жылмайу менен көз караштары арбаша култуң этип өз-өз аталарына жашына калышты.

Ошондо ойлонду Кармышак кызынын качандыр бир кезде турмушка чыгаарын, өз босогосунан көп кыздардын бириндей эле бирөөнүн үйүнө келин болуп чыгып кетээрин. Кыз баланын эли, жери башка экенин. Андан кийин дагы далай жолу достору менен күүлдөп жоро-бозолордо жүрдү, бирок Карлыгачты ээрчиткенин койду. Көнгөн адатына салып ээрчип ыйлаган кызын байкамаксан боло өзү кетип калчу болду. Күмүш Бекболоттун сөзүн угуп өзүнчө кызынын камын ойлоп, берчү себин камдап койду.

Карлыгач керилген кыз болуп өстү. Мектепти бүтөөрүндө агалары, эки жеңеси кайтарып, акыркы экзаменин тапшыраары менен алып баса беришти. Эчен жигит ала качалбай өкүттө калды. Нуржанат астыртан кат берип Карлыгачка жолугуш үчүн аяш атасыныкына көп каттап кыз сырын тартууга аракет кылган менен, кыз жүрөгүнөн орун алалбады. Эки дос кыз үчүн бир-бирин карашпай кала турган жагдайга келип калганда Күмүш кызынын жанына отуруп:

- Кызым, Бекболот абаң атаңдын бала кезинен берки досу. Нуржанат жаман бала эмес, байкап көр, кагылайын, - деди.

- Апа, менин көңүлүм болбосо эле таңып бересиңерби? Мен аны жактырбайм! - Карлыгач бултуң эте терс бурулуп кетти.

- Кой балам, атам замандан эле өзү "тийем" деп айтпайт, атаңды да ойлон. Кан басымы көтөрүлүп, ооруп да жүрөт.

- Мен макул болсом эле баары жайында болобу? - Карлыгач апасын тикирейе карады.

- Ооба кызым, биз деле сенин бактылуу болушуңду ойлойбуз. Бекболоттун колунда бар, совхоздун аткаминер кадырлуу кишиси, анын назарын сындырып албайлы.. .

- Мен макулмун, - Карлыгач тарс эте айтып ордунан туруп кетти.

Күмүш отурган ордунда ойлонуп кала берди, сырттан кирген Кармышак аялына ормойо карады:

- Какенди сен капаланттыңбы?

- Жо-ок, өзүнүн көңүлү чөгүңкү го, Нуржанатка "макулмун" дейт.. .

- Эмне, аны сен көндүрдүңбү?

- Эне катары акылымды айттым, жаш эмеспи, өзү макулмун дегенден тартынып аткан го?

- Мм, ошондой дечи, бирок кызымды зордоп бербейм кемпир. Бекболот достуктан кечип кетсе да макулмун! - Кармышак төргө отура кетти.

Ата-эне кызынын кийинкисин ойлонуп өздөрүнчө санаада: "Балалык кылып жатат, турмуш деген турмуш, Нуржанат жакшы жигит, бактылуу болушат" деп Бекболоттун үчүнчү жолку келгенинде макулдугун беришти. Карлыгач негедир кыялындагы жигитти элестетип Нуржигитке анча көңүл бурбады, бирок жолугуп сүйлөшүп бирге басып калганда ага кош көңүл болбой калды, "балким сүйүп кетем, бактылуу болсом болду" деген чечимге келип ата-энеси, бир туугандарынын коштоосу менен ошол жылы турмушка чыкты.

Нуржанат Карлыгачты абдан жакшы көрөт. Айылдагы кесиптик окууну окуп трактор айдап, эрте кетип, кеч келет. Бекболот досуна ыраазы болуп ич арадан калыңды аябай берди. Алардын берген калыңына жооп кылып жалгыз кызына септи алар дагы абдан жакшы алып келишти. Ошентип достуктун арты куда-сөөк болуу менен аяктап, ортодогу ысык мамилелери эки жаштын эртеңки тагдырынан кабары болбой бакылдашып жатып калышты. Карлыгач болсо ата-энесинин көңүлүнө карап Нуржанатка чыккан менен мисирейип ага ичи жылыбады. Муз болуп тоңуп, таш болуп катты да калды. Жумуштан келген Нуржанатка түнбү же күнбү туруп тамагын берген кайненеси Азимкан Карлыгач келини бурулуп уулуна көңүл бурбаганын байкап ичтен тынып кала берчү болду.

- Какен, - деди бир күнү Нуржанат, - Сен мени сүйбөйсүң го, ээ?

- Эмнеге? - Карлыгач мостойо карап койду.

- Эгерде сүйсөң башкача болот эле, мен сага жакпайм го?

- Жакпасаң эмнеге тиймек элем? - Суз гана жооп берип, - Сүйүү деген эмне экенин өзүң билесиңби деги? - деди.

- Мен сени сүйгөм Какен, ага ата-энебиздин достугу кошумча болду, сенин мага кылган мамилең өзгөрбөдү го?

- А мен эч кимди сүйүп көрө элекмин Нуржанат, сүйүү деген кандай нерсе, кантка окшоп ширинби же тузга окшоп ачуубу, балким өрт сымалдыр, а кокус ташкындаган дайра болуп жүрбөсүн? - Карлыгач аны тике карап туруп ойлуу сураганда ал:

- Сен туура таптың Какен, сүйүү деген сен сезгендей көзгө көрүнбөй таттуу да, ачуу да болот, кээде ташкындаган дайрадай ашып-ташса, бирде жалыны дүйнөнү каптап өтчүдөй өрткө айланат, - Нуржанат Карлыгачты кучагына кыса саамай чачын сылап жаагынан аста өөп койду, - Эчтеке эмес, бир кезде сен дагы сүйүүнүн даамын татасың, жалыныңа өрттөп, мээримиңе бөлөп сүйүүнүн балын дал өзүмө таттырасың жаным! Кыскасы, биз бактылуу болобуз, - Нуржанат келинчегин ойлуу телмире тиктеп сыртка чыкты: "Бекер кылган окшойм, сүйбөгөнгө сүйкөнбө деген ырас окшойт", деп ары-бери басып жүрүп анан кирип жатты. "Мындай аялдан көрө жыланды кучактап жатканым жакшыдыр" деп төшөктө жатып да ойлончу болду. Анан ал акыры өзүн сүйдүрүүгө аракет кылып, ата-энесинен бөлүнүүгө ата-энесине кеңешти. Анткени алар менен чогуу жашап турса ээн-эркин ага каалагандай мамиле жасап өз оюн ишке ашырууга болбосун сезди. Бекболот ансыз да аны бөлүп коймок болуп Азимкан экөө кеңешип жатышкан.

- Балдарым, эми өз түтүнүңөрдү өзүңөр булаткыла, алда качан сатып алып койгон үй ээн турат. Биз эми калган балдарды үйлөйбүз, - деди Бекболот.

Ошол эле айылдын четинен жер бөлүп алып үй салып койгон. Кармышак менен Күмүштү чакырып бир койду союп уул-келинин көчүрүп коюшту. Энчи бөлүп, себин толук берип жеткирип коңшу-колоңун чакырып тойчук беришти. Кармышак тойго тай жетелеп килем, ала кийиз, төшөк алып келип берди. Каттоолору жакшы болгондуктан төрт бөлмө үй бат эле толо түштү. Эми ээн калгандан кийин Нуржанат ар кандай амал ойлоп таап келинчегине жагууну көздөп жүрдү. Бир күнү эртең менен эрте жумушка бараардан мурун туруп алып талаага барып кыпкызыл гүл терип келди, кучак толгон гүлдү уктап жаткан Карлыгачтын жанына отура калып бир сабагын алды да мурдуна тийгизе:

- Ээ сулуу кыз, уйкуңуз кандыбы? - деди жылмая.

- Мм-м! - Кериле көзүн зорго ачкан Карлыгач көптө барып жанында отурган күйөөсүн көрүп, - Кете элексиңби? - деп кайра жатып алды.

- Туруңуз сулуу, менин сүйүүм сени чакырып жатат! - Нуржанат аны бетинен, мойнунан сугалактана өөп ойготуп жатты, - Карачы кызгалдакты, сен дал ушул кызгалдактайсың жаным! Гүлдүн үлбүрөгү кандай назик, кандай жыттуу болсо, сен ошондойсуң!

- Койчу, уйкумду бузбай кете берчи ишиңе! - Карлыгач ары бурулуп кетти.

- Менин сүйүүм, менин махабатым, кызгалдагым менин! - Нуржанат Карлыгачты көтөрүп алып бет жуугучтун жанына алып барды да, - Бактым менин, мен жумушка кетип калсам уктай берип ачка болосуң, ойгончу эркем, чай кайнап калды, - деп алдына алып отуруп алганда эртең менен эрте алардын үйүнө келаткан Бекболот короонун оозунан келатып токтой калды, - Какен турчу, атам келатат! - Нуржанат шашкалактай аны жерге койо койду да бутунун жылаңайлак экенин ойлоп домашныйга жүгүрдү. Карлыгач чачын оңдоп, жоолугун салынууга үйгө кирди.

- Ээ уулум, кандай? - Бекболот эч нерсе сезбегендей Нуржанатты карай ээк кага сурап койду.

- Жакшы эле.. . - Нуржанат башын сыйпалай жер карады.

- Уулум, сени эркек дейт, аялды эркелетсең да үйдөн эркелет, бу эшиктен эл көрсө Бекболоттун баласы катынга кароо экен дебейби, кой мен кетейин, - деди да кайра артына бурулуп жүрүп кетти.

Нуржанат унчуга албай калды.

Бекболот үйүнө кетип жатып: "Бекер кылган окшойм, баламды теңине албай бу келин сулуулугуна чиренип кыйнай турган болду. Эмне кылсам экен - дагы күтө турсамбы же ажыраштырып эле койсомбу?" деп үйүнө ойлуу келди. Анын тез эле келгенин көргөн Азимкан:

- Сабырың суз, сага эмне болду, балдар жакшы турушуптурбу? - деди.

- Жакшы. Балаңды өзүбүз кыйнап койдук окшойт, башка эле кыз алып бергенибизде болмок экен.. .

- Ийи, анчалык эмине болуп кетти?

- Ушу сен эчтекени байкабайсың, сезбейсиң дагы. Нуржанат келиниңдин алдында шахматтын ташындай тегеренип калды, Карлыгач аны теңине албай жүрөт го?

- Койчу кайдагыны сүйлөбөй, жаш эмеспи, бара-бара көнүп кетишет, - Азимкан күйөөсүнө минткен менен: "ырас эле, Нуржанатка жүзүн жылмайтканын бир дагы көрбөдүм, жүрөгүндө жылуулук жоктой. Курган балам ай, эми эмне болоор экен?" деп ойлоп ары карай басты.

Карлыгач күйөөсү жумушуна кеткенден кийин телмирип терезеде турганы турган. Не ойлонуп жатканы, не катып калганы белгисиз, кардынын ачканын да сезбей тура берет. Муну күндө жолдон өтүп жүргөн Адис байкап калды. Ал ары өтсө деле, бери өтсө деле турганын көрүп өзүн карап тургандай сезип, оюнда өзүн жактырып калгандай кыязда бир күнү үйүнө баш бакты. Адистин эки баласы менен аялы кетип калган, ичкиликтин айынан үйбүлөсүнөн ажыраган ал эптеп ичпей карманып жумуш таап иштеп жүргөн эле.

- Ким ба-ар үйдө? - деп ачык турган эшикти такылдатты.

- Сиз кимсиз? - Карлыгач жүгүрүп чыга калып аны каштарын кере жийиркенгендей карады.

- Аа-а мен.. . Мен Нуржанатка келдим эле.

- Ал жок! - Карлыгач эч нерседен күмөн санабай артына кайрылып кеткенде Адис шарт анын артынан кирип келди да кучактай калды.

- Билем, мени күндө карап жүрөсүң, көңүлүң барын да билем, күйөөңдүн жогу жакшы! - дегенче Карлыгач чаңырып тыбырчылай анын колунан бошонууга аракет кылып жатты:

- Акмак, койо бер дейм!.

Адис аны жулунганына карабай уйпалап:

- Койчу эми, менде көңүлүң бар экенин жакшы билем! Мейли, кылыгыңды кыла бер, а мен өз ишимди бүтүрөм!.

Адис жанталаша аны чечиндиргиче Карлыгач анын колдорун тиштегилеп кара терге түшүп бакырып атты:

- Акмак, шүмшүк, койо бер дейм, койо бер, акмак!

- Эмнеге койо берем, а-ал атаңдын көрү, карачы денеңдин аппактыгын, эстен тандырат го чиркин!.

Адис аны сугалактана чечиндире албай жатканда Нуржанат кирип келип ай-буйга келбей эле желкеден алып өйдө кылды да:

- Эн-неңди алкаш, бул жерде эмне кылып жүрөсүң?! - деп муштуму менен бетке коюп жиберди, - Кана сүйлөбөйсүңбү, эмне кылып жүрөсүң?

- Нуке, кечирип кой, аялың өзү чакырган мени!

- Ка-алп! - Карлыгач ыйлап отурган жеринен үнүнүн барынча бакырып ийди, - Калп, бети жок акмак, мени жаманатты кылгысы келди! Нуржанат, ал калп айтат, мен аны тааныбайм!

- Терезеде туруп алып күнүгө мени караганың жалганбы? Өзүң арбап атканың аз келгенсип тааныбайм дейсиң! - Адис жандалбастап жатты.

- Жогол, экинчи ушул үйдү көздөй басканыңды көрбөйүн, - деп Нуржанат аны түртүп чыгарып жиберди да, ыйлап отурган Карлыгачтын жанына келди:

- Сен ыйлаба, терезени карап туруп алсаң ал өзүн карагандай сезгендир да.. . - Колтугунан ала өйдө кылды, - Эч капа болбо, өзүңдү карма, - Эки бетинен өөп сооротту.

- Ал калп айтып жатпайбы?

- Айта берет да, мындан кийин терезени карабай жүр!

- Макул.

Карлыгач жашын аарчып отуруп калды, ошол убакта анын көңүлү айнып кускусу келип кетти. Эшикке чыгып кусуп атканда:

- Коркуп калдың окшойт, өзүңдү жаман сезип жатасыңбы? - деп үйрүлө калды Нуржанат.

Карлыгач үндөбөдү. Нуржанат өзү тамак жасап убараланып жатты. Карлыгач тамактын жытына ого бетер көңүлү айнып эч нерсе ичпеди. Нуржанат ага айланчыктап жанынан чыкпай күйпөлөктөп жатканда ата-энеси келип калды. Алар уулунун аялына үйрүлүп түшүп жатканын көрүп бир-бирин карап ичтеринен тынды.

- Эмне, Карлыгач ооруп жатабы? - деп Азимкан уулуна карады.

- Ооба, эчтеке ичпей атат.. . - Нуржанат жер карады, - Кусуп атат.

- Ошол элеби?

- Ооба..

- Анда бой-союнда болсо керек, эчтеке болбойт.

- Ыя? - Нуржанат апасын делдейе карады, - Ошондо кусабы?

- Анан эмне, кусат, көңүлү айныйт, - Азимкан келининин жанына отурду, - Эртең тиги Салияга барып көрсөтүп келейин, ээ балам?

- Макул, - Карлыгач алардан тартына жаткан жеринен туруп отуруп калган, - Эртең дем алыш да, бүрсүгүнү баралы, апа.

- Мейли, эртең жуунуп-таранып даярданып ал, өзүм көрсөтүп келем.

Азимкан ушинтти да Бекболот экөө кайра үйүнө кетишти. Аларды узатып кайра кирген Нуржанат Карлыгачты жерден так көтөрүп алып айланта өзүнчө бактылуу болуп жатты:

- Биз балалуу болобузбу алтыным? Балалуу болсок баары жайында болот ээ? Сен мага биринчи уул төрөп бересиң! - Жерге түшүрүп муздай мупмуздак болуп тоңгон аялынын жездей саргарган өңүн, сумсайып бир жылмайып койбогонун көрүп ага, - Алтыным, күлүп жүрсөң сага аябай жарашат. Жарым жыл болуп баратат, неге күлүп койбойсуң, же мени сүйбөйсүңбү, мага тийгениңе өкүнүп жүрөсүңбү, айтчы?! - деди жүзүн өзүнө каратып.

- Бул сөздү алда качан сүйлөшкөнбүз, кайра-кайра сурай бергенден тажабайсыңбы? Мен тажап бүттүм! - Карлыгач анын колун түртө ары карап кетти.

- Карлыгач, мен сенден үмүтүмдү үзбөй, жүрөгүңдөн орун аламбы, сага жагамбы деп жүрөм. Биз азыр эрди-катынбыз, баары бир менин аялымсың, эми балалуу да болсок баары жакшы болооруна ишенем, - Нуржанат аны артынан кучактап, - Берчи мага жүрөгүңдөн бармак басым орунду, суранам, мынчалык мерез болбочу, жаным?! - деп башын анын далысына жөлөп туруп калды.

- Башым ооруп атат Нуржанат, барчы ары, мен жатам.

Карлыгач аны түртө салып төшөккө жатып алды. Анын жандүйнөсү тарып, эмне кылаарын билбей көз жашын көлдөтө ийнин солкулдатып ыйлап жатты. Нуржанат сыртта, ал өзүнчө кыжаалат: "Неге үйлөндүм? Сүйбөсө өз жайына койсом мындан ары корунбай көнүп кетээр, дагы чыдайын", деп өзүн өзү сооротуп көпкө басып жүрүп анан үйгө кирди. Карлыгач баягы калыбында жатат.

- Карлыгач, күүгүмдө жаткан болбойт, туруп салкын абага чыгып эс алчы.

- Жо-ок, тургум келбейт.

- Ошо кантип болсун, оорулуу адам гана жатат бул убакта, дени-карды соо киши күүгүмдө жаткан жаман. Анан дагы боюңда болсо балага жакшы.

- Койчу, төрөгүм келбейт, эгер боюмда болгону чын болсо алдырам!

- Эмне-е? - Нуржанат анын жанына отура калып аны карыдан ала бери каратты, - Эмне дедиң?

- Алдырам, баланын мага кереги жок!

- Айбан болбо, балалуу болсок жакшы эмеспи. Менин балалуу болгум келет, апамдын айтканын угуп кандай кубанганымды билсең минтпейт элең.. .

- Баары бир, мага баланын кереги жок, - Карлыгач мисирейген бойдон айтканынан кайтпады.

Шагы сынган Нуржанат унчукпай туруп барып ордуна жатып алды.

Алардын бирге жатпай жүргөнүнө эки жумадай болуп калган, кеч киргенде эле Карлыгач башым же ичим деп эптеп бирдеме жамынып жатып алат. Нуржанаттын бөлүнгөндөн кийинки жашоосу тозокко айланды, эртең менен же кечинде дасторконго чогуу отуруп тамактанышпайт. Карлыгач чай, тамагын коюп койот да бир нерсеге шылтоолоп чыгып кетип ал кетип жатканда кирет, мындай жашоо кимди тажатпайт? "Аял алып жашоомду өзгөртүп бактылуу жашайм" деген Нуржанаттын тилеги таш каап, муз болуп тоңгон, таш жүрөк аялга жолукту. "Бара-бара көнүп кетет" деген оюнан кайтып көңүлү кала баштаганда боюна болуп: "эми төрөсө өзгөрөт" деген ойго алданып калса, "алдырам" дегени жанына тийди. Заматта уруп-согуп баш ийдиргиси келген менен, өзү жан адамдын көңүлүн калтырбаган кичи пейил, ак көңүл, жумшак жигит аялына колу барбайт. Дагы кандай окуялар болуп кетээрин эч кимиси сезмек эмес…

Эртеси Азимкан ой боюна койбой ээрчитип алып врачка көргөздү эле, эки айдан өткөн түйүлдүк болгону белгилүү болду. Карлыгач кабагын карыш салып, үйүнө келгенден кийин күйөөсү жумуштан келээри менен:

- Эртең мен боюмдан алдырам, азыр апамдарга барып айтам, - деди күңкүлдөй.

- Эмнеге алдырасың? Бала меники, сен менден жоопсуз эчтеке кылалбайсың, апаңа мен кошо барам! - Нуржанат кечээтен берки ойлогон оюн айтты, - Эч качан алдырганга жол бербейм, кетсең төрөп берип анан кет. Мен сага жакпасам, өз канымдан жаралган баланы өлтүртпөйм!

- Ыя? - Карлыгач аны селдейе карап калды, - Өлтүртпөйм дейсиңби, мен өлтүргөн жатамбы? - Түшүнбөй ойлоно түштү, - Мен сенин балаңды өлтүрөт бекемин?

- Эй эси жок, боюңдан алдырганың өлтүргөнүң да, ошону түшүнбөйсүңбү?

- Жо-ок, ал бала боло элек, - Карлыгач унчуга албай ички үйгө кирди, отуруп алып ыйлай берди, анан кийимин чогултуп чемоданга салды да, - Сен мени алдай албайсың, азыр барып кеңешем, өзүм жаш туруп баланы эмне кылам? - деди да чыгып кетти.

Нуржанат эчтеке дебей кала берди: "Ата-энесине мен барып болгонун айтсамбы? Эгер алар кызынын түбөлүгүн ойлосо анын боюнан алдырбайт. Эртең менен жолунан тосуп көрүнбөй аңдыйын" деп ойлоп анын артынан чыкпай отуруп алды. Бир туруп көңүлү ирээнжиди, бир туруп өз сүйүүсү үчүн алынын жетишинче күрөшкүсү келди. Бирок эркектик токтоолугу, көтөрүмдүүлүгү жеңип, акыры эмне болоорун күтмөк болду. Бирок көңүлү жай албай жөнөдү.

Күүгүмдө кирип келген кызын көргөн ата-эне аны таңгала карады. Колунда кийим салган чемодан, көзү тоодой болуп ыйлап алган.

- Кызым, сага эмне болду? - Күмүш ордунан тура калып колундагыны ала койду, - Нуржанат экөөңөр уруша кеттиңерби?

- Жо-ок, - Карлыгач ого бетер шолоктоп кирди.

- Анан эмне болду, ыйлабай айтчы бай болгур.

- Эмне эле такып калдың, отургузуп жайыраак эле сүйлөшсөң боло? - Бекболот аялына оңурая карады, - Кирип келээри менен эле суракка алып кирдиң да? - дегенде ал үндөбөй калды.

Ушул учурда Нуржанат терезе тушунда турган, көпкө чейин тура берди, алардын сөзүн угуп чечим чыгармак болду оюнда. Карлыгач отургандан кийин апасы астына тамак койду эле ичпей койду. Анын мурдун чүйрүп ичкиси келбей калганын байкаган эне кош бойлуу экенин дароо түшүндү. Келин-уулу өздөрүнчө бөлмөгө кирип, күйөөсү жаткандан кийин анан эне-бала сырдашып отурду. Кызынын оюн угуп жини келе сүйлөдү.

- Ал эмне дегениң кызым? Баланы кудай бергенге берет, бала эмес баланын жытына зар болгондор канча? Күнөөкөр болбо, алдырам дегенди унутуп күйөөңө бар!

- Сиз эмне түшүнбөйсүз, мен силерди жер каратпайын деп макул болгом, болбосо Нуржанатка тийбейт болчумун!

- Азыр Нуржанат эмес өз балаңды өлтүргөнү жатасың кызым, ошону түшүнөсүңбү?! Биринчи балаңды алдырып койсоң кийин төрөбөй каласың!

- Төрөбөсө төрөбөй эле койдум.

- Антип кесир кылба, кийин өкүнүп какшап калбагандай бол кызым. Эсиңе кел. Нуржанат көңүлүңдү калтырбаса, жаман айтпаса, өз ырыскыңды теппе. Энелик акылым, эсиң барда этегиңди жый!

- Мен балалуу болгум келбейт апа, болгондо да өзүм сүйбөгөн адамдан!.

Угуп турган Нуржанаттын жүрөгү зырп этип алды, көзүн жумуп ийди: "Энеңди урайын десе, сен сүйбөсөң мени сүйгөн кыздар толо болчу, бекер кылган экем" деп андан аркысын уккусу келбей үйүн көздөй кетип жатып жолдогу дүкөндөн бир бөтөлкө арак алып, алды да үйүнө келип ичип алып кулагына кайра-кайра Карлыгачтын үнү угула берди.

Карлыгач апасынын сөзүн укпай алдырам дегенден башка сөзгө өтпөдү, эртең менен муну уккан Бекболот:

- Кызым, эгер өз билгениңди кыла турган болсоң бул үйгө басып келбе, сени "жалгыз кызым, жалама тузум, алысты жакын кылат, ачууну таттуу кылат" деп ишенип жүргөм. Атанын сөзүн, эненин акылын укпаган баланы кечип койсо бир баладан эчтеке болбойт. Бактык, эркелетип өстүрдүк, кайда барсаң өзүң бил, бул үйдүн босогосун аттаба! - деп коюп туруп кетти.

Эң кичүү агасы Турсунбек дагы:

- Какен, сен жалгыз кызсың, атам менен апам, агаларың биз дагы сенин багыңды ойлонуп жатабыз. Эсиң болсо бизди уккун да үйүңө баргын, эч ким эчтеке дебесе ушунуң туура эмес! - деди.

Ага акыл насаат айтып, апасы ыйлап-сыктап көндүрүп үйүнө ээрчитип келди, Нуржанат жумушка кетип калган, анын түндө ичкен арагынын бөтөлкөсүн көрүп, Күмүш чоочуп кетти:

- Ботом, Нуржанат ичеби?

- Билбейм, мен кайдан билмек элем? - Карлыгач дале жинденгени, ата-энесине таарынганы тарабай апасына бурк эте жооп берди.

- Ал эмнең, койнуңда жаткан эриңдин эмне кылып жүргөнүн билбейсиңби? Сенин көк беттигиң жаман. Бекер кылган экемин, баланы бекер кыйнап жатсаң керек, кокуй. Бирөөнүн баласы ал дагы, убалына каласың го минтсең?

- Өлүп кетпейби! - Карлыгач кебелип да койбоду.

Күмүш кейип-кепчип, кызынын кыял жоругуна нааразы болуп отуруп үйүнө кетти, кетип баратып:

- Кыялыңды оңдо, дагы жанагы сөзүңдү кайталай турган болсоң өзүм сени бул үйдөн кетирем да экинчи бизге баскыс кылып турпагымды түйүп берем! - деп чыгып кетти.

Нуржанат жумушуна барып атайын суранып кайра келген, ал кайненесинин үнүн угуп жашынып турган, ал короосунан чыгып кеткенден кийин акырын үйгө кирди. Эч нерсе дебеди, өзү тамак жасап жеди да, орун салып жатып алды. Түндөгү ичкен арактын башын оорутканына чыдабай жолдон дагы ичип алган. Карлыгач отуруп-отуруп, тажагандай туруп үйүн жыйнаганга киришти: "Ата-энемден кечип кайда барам, алар мени кандай гана кылып чоңойтушпады. Аргам жок, тагдырым ушундай болсо көнбөскө чарам барбы, балким көнүп да кетээрмин" деген ойдо жумуш жасап алаксымакка өттү.

Нуржанат өзүнүн токтоолугунан баарына чыдап ата-энесине эч нерсе айтпай жүрө берди: "Балалуу болгум келбейт, болгондо да сүйбөгөн адамдан" деген анын сөзү мээсине орноп, үнү кулагынан кетпей, кээде катуу ойлонгондо жүз граммдан жутуп алчу болду. Жумушуна билгизбей тракторунун отургучуна бир бөтөлкө аракты катып алат да кечке кызуу болуп гаражга келип токтоткондо механиктерине көрүнбөй кетип калат. Анын жүрүш-турушу, өңү өзгөрүп, жүдөгөндөй болуп баратканын байкаган ата-энеси ичтеринен тынып жүрүп өздөрүнчө кеңешишти да, бир күнү үйүнө келишти. Карлыгач алар келгенде мурункудан өзгөрө түшкөндөй төргө төшөк сала коюп дасторкон жайып, чайын койгондо унчукпай бир-бирин карап туруп калышты.

Аңгыча Нуржанат келип калды, ал бир аз алагүү болчу. Ата-энесин көрүп үндөбөй дасторкон четине отурду да, аялы сунган чыныны алып ичээр ичмексен болуп үңкүйүп отура берди.

- Уулум, бу сен эмнеге жүдөп жүрөсүң? Өңүң азгын. Жумуштан кыйналсаң Карлыгач экөөң шаарга барып агаларың менен эжелериңдин үйүнө жүрүп келгиле. Сен кыйналып кеттиң окшойт, жазга чейин иштебей эле койчу, - деди Азимкан кейий.

- Ошент балам, келин экөөң шаарга барып келгиле, канча жүрсөңөр да көңүл ачып келгиле, - деп Бекболот уул-келинине карады эле Нуржанат ызалуу:

- Досуңдун кызын мени сүйбөсө да "силердин көңүлүңөр" деп алып мен бактылуу болдум -келиниңер мени теңсинбейт, шаарда эмес айылда мени менен жүргөндөн уялат, анан шаарга барайынбы, кантип??? - деп жаактары түйүлө, муштумун бекем кыса жер карады.

- Нуржанат, эмне деп жатасың?! - Карлыгач уялганынан ордунан тура калды.

- Ооба-ооба, менин сага тең эмес экенимди өзүм да билем, ата-энеңдин күчү менен жашап жүргөнүңдү да билем, эгер сен кетсең алар сага турпагын түйүп берип балалыктан кечип койорун да билем! - Көздөрүнүн чарасы мелт калт болуп төгүлүп кетчүдөй жашка мууна түштү..

- Болду, сен эркексиң да уулум, ар кандай түшүнбөстүккө чыдаш керек. Карлыгач андай эси жоктордон эмес. Мен айтканды аткарасың, эртең шаарга барып ойноп келгиле! - Бекболот уулуна буйрук бере сүйлөдү да, - Жүрү кемпир, жолго керектүүсүн камдап жөнөткөнгө камыналы, - деп Күмүштү карады да ордунан турду.

Алар чыгып кеткенден кийин Карлыгач:

- Нуржанат, мени кечир, мен баарын ойлонуп көрдүм, туура эмес кылганымды түшүндүм, - деп ыйлап анын жанына келди.

- Ата-энеңдин сөзүн кыялбай дагы менин башыма чай кайнаткың келип турабы же өзүңдүн чечимиңби?

- Өзүмдүн чечимим, балалуу болсок баары жакшы болоор деп ойлом.. .

- Болуптур, али кеч эмес, - Нуржанат Карлыгачты кучактап өөп, сооротуп жатты, - Билесиңби Карлыгач, мен сени чын дилим менен сүйгөмүн, эгер ата-энем ортого түшпөгөн болсо да сени ала качып алмакмын.. А сен аны түшүнбөй жүрбөйсүңбү?

- Болду эми, мен сендикмин, Нуржанат.

Карлыгач ушинтип ага айткан менен жүрөгүндөгү муз эрибеди, өзүн зордоп тагдырына аргасыз баш ийүүгө ичтен сызып: "мейли, балким убакыт өзү дарылаар, сүйүп же көнүп кетээрмин. Төрөп алсам баары башкача болуп өзгөрүп, жакшы жашап калабыз" деген ойдо анын кучагында үнсүз телмирип отура берди.

Нуржанат ушул саам колуктусу кучагында турганына ишенип ишенбей чынын же төгүнүн билбей бактылуу болуп турду, анткени үйлөнгөндөн бери бир да жолу анын минтип өз эрки менен кучагында турушу эле. Көптөн кийин Карлыгач андан бошонуп жумуш жасоого киришти. Кечки тамак негедир даамдуу болду, экөө бет маңдай отуруп тамактанды. Мурдагыдай болуп этин жыйра өзүн андан ала качпай төшөгүн салып жатып, сүйлөсө жооп берип, жаркылдап күлбөсө да күйөөсүнө көңүл бура жанында жатты…

Адамдын тагдыры болоор болбостон чоң бурулушка барып такалары бышык, оңдойм деп андан да артык кылып бузуп алышы мүмкүн. Карлыгач ушул азыр ата-энесинин айтканынан чыга албай аз да болсо күйөөсүнүн көңүлүн көтөрүп, өзүн алаксыткысы келген менен өтө чоң каталык кетиргенин түшүнгөн жок. Болгону ал балалуу болуу бактысын карманып калды, ал эми Нуржанаттын өмүрүн тозокко айлантаары оюна да келбеди….

Бекболот уул-келинин эртеси эле шаарга салып жиберди. Аларды тозуп алышкан улуу агасы иниси менен келинин жакшылап коноктоп калды. Карлыгачты балдары тегеректеп алып чурулдашып атты. Нуржанат бир аз алаксып бир эки күн аерде болушту, андан кийин эжесиникине барышып, ал жерде болуп сый көрүшүп, Шааркандын кызы Карлыгачты жандап, ага:

- Жеңе, жүрүңүз концертке барып келебиз, - деп калды.

- Эжемдер эмне дейт, уят го?

- Эмнеге, алар урушпайт, мен жооп сурайынбы? - Гүлүм ага болбой эле апасына айтмак болуп чыга жөнөдү.

- Гүлүм, жөн эле койчу, - Карлыгач аны токтотмок болуп токтоду.

- Апа, - деди Гүлүм, - Жеңем экөөбүз концертке барып келеличи? - Эркелей кетти, - Апа, барып келелиби?

- Кой, аны тим кой, барса күйөөсү экөө барат, сен ойкуштабай жөн тур! - Шааркан кызын урушуп койду эле ал ага болбой эркелей берди.

- Барып келели да.. .

- Жөн тур дейм!

- Апа дейм, апа-а, барып келели да, жеңеме концерт көрсөтүп келейинчи?

- Нуржанат, Карлыгач экөөңөр Гүлүм менен чогуу барып келгилечи, - деди Шааркан айласы кеткенде.

- Чын эле, барса барып келсин, келиндин дагы көңүлү ачылат, - Дамир аялына карады, - Гүлүм, тур жеңеңди кийин де!

- Барсаңар барып келгиле. Дамир, чогуу эле барып келбейлиби? - Шааркан күйөөсүн карады.

- Маакул, барса барып келебиз. Тургула, кечигип калабыз.

Дамир ордунан турду. Чогуу чыгып концертке барышты. Ошол күнү куудулдардын концерти болмок, эл көп, билет саткан түйүнгө келип алты кишиге билет алып кирип орун алышты. Оюн жакшы болду, Нуржанат жанында отурган Карлыгачты улам карап коюп отурду, ал улам эл күлгөндө жылмайып койот. Алар шаарга келгенден бери экөө анча ээн боло албай жатаарда гана биригет. Баягыдай боюн ала качып өзүнө жолотпой ары карап жатканын коюп, Карлыгач азыр күйөөсүнүн эркинен чыкпай калган. Ушул учурда Нуржанат анын кыз кезиндеги оюнкарак, абдан шайыр кезин көз алдына келтирип алды..

Бир жолу Нуржанат Карлыгачты жолуктуруп сүйлөшөм деп барып төрт кыз, үч бала менен турганын көрүп жашынып калды:

- Кызда-ар, - Карлыгач жанындагылардын көңүлүн өзүнө бурмак болуп алаканын шакылдатты, - Кызда-ар!

- Ой эмне болуп кетти? - Бирөөсү карап калды.

- Дагы эмнени ойлоп таптың? - дешип каткырып калышты.

- Мен бир жигитти сүйүп калдым! - Карлыгач аларды өзүнө каратып алып кабагын түйүп, - Силер мага жардам берсеңер, мен аябай бактылуу болмокмун! - деди.

- Ким экен ал бактылуу жигит?

- Ушу сенин сүйүп калганыңа ишенбейм ай.

- Сөзүн угалычы эми, сүйсө сүйүп калгандыр.. .

- Мени сүйүп калсаң кандай бакыт? - Кыздардын чурулдаганын токтото балдардын бири анын маңдайына тура калды, - Айтчы, бактылуу жигит мен эмесминби?

Нурадил күлүп, Карлыгачтын колун кармамакчы болду, бирок ал ары басып:

- Менби, сениби? Жоок жаным, мен дүйнөнүн чемпиону, кино актёр Марк Дакаскосту сүйүп калды-ым!

- Оо-уу!

- Эмне-е?

- Укмуш ай, - дешип кыздар ооздорун ачып калганда Карлыгач каткырып:

- Эмне таң каласыңар, сүйсө болбойбу? - деди.

- Андан көрө жаныңда турган бизди көрбөйсүңбү, капкара кылып аны эмне кыласың?.

Нурадил аны тамашалай жылмайды, Карлыгач анын маңдайына барып, ээгинен кармап алып ары-бери кылып карап, анан мурдун чүйрүп аны акырын жаагынан ары түртүп койду:

- Сен жарабайсың, ал капкара болсо да асмандагы жылдызга тең, а сен биздин айылдын бир баласысың да, ээ кыздар, туурабы? - деп койгондо курбулары анын тамашасын түшүнүп:

- Туура, дүйнөлүк жылдыз деген башка, а сен башкасың, - деп күлүп калышты.

Сөзгө чебер, кепти таап сүйлөгөн Нурадил кыздарды карап:

- "Басмайылдын кысканын жигит билбейт, ат билет, Эр жигиттин мыктысын жакын билбейт, жат билет" - деген сөз бар, жаныңарда турган мыкты жигиттерди билбей асмандагы жылдыздарды самаган кыздарга сөз короткуча.. . - деп беркилерди карады, - Кой жигиттер, кеттик, кыздардын үмүттөрү биз эмес Марк Дакаскос, Джет Ли, Ван Дамм болуп калыптыр, - деп достору менен ары басканда Карлыгач кыздардын ортосунда аларды карап каткырып:

- Таарынбагыла жигиттер, силер биздин Ван Дам, Джет Ли, Марк Дакакосубузсуңар да! - дегенде баары күлүп калышты.

Нуржанат акырын артына бурулуп ушу турган ойноок кара көз сулуу кызды жанындагы боз балдардан кызганып ого бетер сүйүп: "Сен акыры меникисиң да" деп өзүн алаксыта жылмайып басып кеткен.

Азыр ошолорду ойлоп келинчегинин жүзүнөн ошондогу жаркылдаган күлкүнү таба албай ийнинен улутунуп алды.

Шаарга келген үч төрт күндөн бери бир туугандарыныкына конок болуп жүрүп эч жакка чыгышпады. Бекболот почтодон сүйлөшүп ар бирине дайындап, келининин кош бойлуу экенин, көңүлүн ачып ойногонуна "акча-тыйынды аябагыла" дегендиктен алар экөөнү жакшы карап атышты.

Карлыгачтын сумсайып, күйөөсү менен бир да жолу жаштардай болуп жылуу мамиле кылбаганын көргөн Шааркан ичинен ойлонуп калды.

Бир күнү ал ашканасында жүргөн. Нуржанат Карлыгачтын жанына отуруп кучактап өөп:

- Карлыгач, деги өзүңдү бактылуу сезесиңби же.. . - деп колун кармалай жүзүнө үңүлдү.

- Көрүп турбайсыңбы, - ал ага көзүн токтото суз гана карап жооп берип койду.

- Сенин күлүп шайыр жүргөнүң жакчу мага, ошол күлгөн күлкүңдү, жаркылдаган жүзүңдү көргүм келет, Какен?

- Жөн эле күлө беремби?

- Мага муз тоңгон көздөрүң менен карабай күлүп карап койчу, тоңгон көз карашың жүрөгүмдү үшүтүп баратат, - Нуржанат ойлуу ордунан турду, - Жүрү, сыртка чыгып парк аралап келеличи.

- Жок, эчтекеге көңүлүм жок, сен барып келчи, - Карлыгач диванга жатып алды.

- Эмнеге, мен жалгыз паркка барайынбы, мени менен барыштан уяласыңбы? - Нуржанат ачуулана үнүн бийик чыгарып ийгенде Шааркан кирип келди.

- Эмне болду?

- Эчтеке! - Нуржанат эжесине айткандан тартынып, ашканага чыгып кетти.

- Паркка барып келели дегенинен көңүлүм жок десем эле кыйкырып атат, - Карлыгач жер карай күнөөлүдөй үн катты.

- Ой кокуй күн десе, мен дагы эмне болуп кетти деп чоочуп кеткенимчи, - Шааркан инисинин артынан чыгып, ага, - Нуржан, аны кыйнаба, боюнда бар аялды аяшың керек, тамакты анча ичпейт экен, сен аны минтип уруша бергениң болбойт, - деди аста.

- Боюнда болсо да, жөн да мени менен баскысы келбейт, мен муну менен ажырашам! - деп Нуржанат сыртка чыгып кетти.

- Обу жок десе.. . - Шааркан унчукпай кала берди.

Нуржанат кечинде кызуу болуп келди, эжеси аны күйөөсүнө билгизбей ордуна жаткырып коюп сыртынан тыңшап турду, инисин аялы менен урушуп кетеби деп чочулаган эле, бирок андай болгон жок, көптөн кийин бутунун учу менен басып өз бөлмөсүнө кетти.

Нуржанатты Шааркан тилдеп атып аялы экөөнү күндө паркка, киного, театрга барып келүүгө жөнөтүп жүрдү. Карлыгач аргасыз бирге басып, жанында күйөөсү бара жатса да жалгыз жүргөн сымал көздөрү эл ичинен кимдир бирөөнү издегендей болот, мындайда Нуржанат ого бетер тумчугуп кетчү болду: "Бул башканы ойлоп жүрөт, анысы ким болду экен, ушунчалык катуу сүйгөн го. Мен бул деп жүрсөм, бул башканы.. . " деп өзүнчө кыжаалат болуп алат. Шаарга келгени алардын ортолорундагы мамиле өзгөрүп деле кетпеди. Аргасы кеткен Нуржанат бир күнү:

- Мен айылга кетем, сен каласыңбы же.. . - деди.

- Эмнеге, мен деле кетем.

- Ой деги кандай жансың, мени менен болгондо деле жүрөк үшүткөн үрөйүңдөн башка эчтеке көралбадым, андан көрө сен бир аз калып кийин бар, балким алыс болсок бир-бирибизди сагынаарбыз, түшүнөөрбүз, күтөөрбүз.. . - деп Нуржанат эжесине айтпай кетип калды.

Аны уккан бир туугандары экөөнө таңгалып жашоолорунун болоор-болбосуна күмөн санап калышты. Арадан он күн өткөндө Карлыгач кетмек болду, аны бир сыйра кийгизишип, белек-бечкектерин берип узатып коюп, Шааркан инисине карады:

- Сен атамдарга барып келсеңчи, бу келин муздай болгон неме экен, Нуржанды суутуп салыптыр, булар жашай алышпайт го? - деди.

- Мен барганда эмне демек элем?

- Атам менен апама айт, минтип жүрсө баланы бузат, ушундайда ажыратып койгону жакшыдыр.. .

- Койсоңчу эже, өздөрү билет да, балким анда да бардыр, - Улук эжесинин сөзүн жактырбай кошо басты, - төрөгүчө өздөрү чечишет да.

- Ай билбейм, тил албасаң өзүң бил, көрө жатаарбыз.

Өз үйлөрүнө кайтып баратып бир чечимге келе алышпады. Улук эки күндөн кийин айылга переговор берип сүйлөштү. Ачык эч нерсе дебеди, Карлыгачтын жеткенин билмек болдум деп койду. Ошону менен ар кимиси өз тиричилик, жашоолору менен алектенип кетишти.

Нуржанат айылга келгенден кийин өзүнүн үйүнө барып ичип жатты, жумушка барбады.

Бекболот анын келгенин Карлыгач келгенде билип барса ал ичип алып үйдүн ичи чачылган, бөтөлкөлөр толуп кетиптир, өзү эч нерсе билбейт. Каңырыгы түтөй:

- Эс алсын, эртең эрте менен келем, - деп коюп үйүнө кетти.

Карлыгач үй ичин жыйнап, идиш-аягын жууп өзүнө өзү жини келди: "ушундан көрө өлүп калсам болмок, дагы жакшы кишилер экен, баласынын мындай абалын көргөндө бирдеме десе эмне кылат элем" деп ойлонуп өзүн канчалык күйөөсүнө жакшы мамиле кылууга аракеттенсе да болбоду, өзүн кыйнап туруп:

- Нуржан, турчу өйдө, эмне болуп калгансың, турчу мен келдим, - деп башын өйдө кылды.

- Ыя, сен келдиңби, келсең жакшы болуптур, жата бер жыландай ийрилип, таштай катып, келгенде мага эмне пайда? - Башын көтөрүп аны карап кайра жатып алды.

- Койчу эми Нуржан, тур тамак ичип алчы, - ал күйөөсүн акырын чекесинен сылай, - Болду эми туруп тамак ич, - деди.

Анын ичке, жумшак, назик колдору тийгенде көзүн ачып таңгала карап, башы зыңгырап ооруп жатканын сезе:

- Андай эле бооруң ооруп жатса арак берчи, башым ооруп атат, билем сен мага сүйүү бере албайсың, ачуу аракты аябайт болушуң керек? - деди.

- Менде акча жок, кайдан алып келем, тамак ичсең басылып калат тил алчы эми.

- Ой тобо-о, сен тим эле мээримиңди төгүп-чачып калгансың го, эми сүйүү чача аласыңбы? - Нуржанат келинчегин жүзүн тырыштыра ормойо карады, - Колуңдан келеби, мен сенден күткөн нерсени бере аласыңбы?!

- Нуржан, турсаң эми.. .

- Жо-ок, сен мага эңсеген, күткөн үмүтүмдү жандырып сүйүү бере албайсың. Тур, арак алып кел! - деди да кайра жатып алды.

Карлыгач туруп күүгүм кирип келаткан кезде сыртка чыкты да бир көчө өйдөдөгү дүкөнгө жөнөдү. Барып бир бөтөлкө арак алып элеңдей үйгө кирди.

- Тур, мына арак алып келдим.

- Эмне? - Нуржанат өйдө болуп ишенип-ишенбей карап калды, - Берчи, башты жазып алайын.

- Мына, - Карлыгач стаканга куюп колуна карматты.

Ал калчылдай ичип алды да башын мыкчый отуруп калды.

- Атам эртең эрте келем деп кетти.

- Эмнеге келет?

- Сенин мас болуп жатканыңды көрүп калды, мүмкүн урушаар.. .

- Урдум силерди, баарыңарды урдум! - Ары карап жатып алды, - Баарына кайылмын, маа десе бышырып жесин.

- Антпечи Нуржан, андан көрө атам келе электе сен эрте кетип кал, ичпей өзүңдү карма, балалуу болсок кантебиз, сен ичип турсаң?

- Ий-ийи, - деп бурулуп аны карады, - Ушундай эстүү жан экенсиң го ээ, балким мени алдап жаткандырсың, анан сүйүүңдү башкадан издеп жүргөндүрсүң?

- Койчу эми, эми кайдагы сүйүү, сен турбайсыңбы! Тур, башың басылса тамак ичип төшөккө жат! - Карлыгач туруп дасторкон жайды.

Нуржанат акырын ордунан туруп сыртка чыгып келип:

- Дагы жүз грамм куюп берчи! - деди.

- Тамак ичсең, ысыгыраак ичсең башың басылып калат, көп ичсең мас болуп каласың.

- Болбойт, тур куюп бер дейм!

- Азыр, - Карлыгач дагы арактан куюп сунду, - Ичпей эле койсоң болбойбу?

- Эмнеге ичпей койом, жүрөгүм жетимсиреп сыздап жатса, түгөйүн таппай жалгызсырап ыйлап турса, ичимди өрт каптап кара күйүк болуп баратса ичпегенде кантем?


Толук окуйм десеңер, алуу шарты биерде >>>



п»їjanyzak@mail.ru

+996777329784
Алган материалга шилтеме бериңРёР·!
 © J.Janyzak, Kyrgyzstan 
Ссылки на взятые статьи обязательны!
Яндекс.Метрика