Интернет библиотека Жанызак@басма
Самое дешевое издание книги за счет автора! 

Ватсап: +996777329784
Сотка +996700329784
емейл: janyzak@mail.ru

Книги автора Айгүл ШАРШЕН на кыргызском языке

Томолой жетим

Тойчу азыр үйбүлөлүү. Ал балдарынын торсоңдоп ар күнү алдынан чыгып аталаганын көргөндө эбегейи эзиле кичүүсүн колуна көтөрө калып, улуусун жетелеп үйгө кирсе аялы жаркылдай күтүп алат. Ушул жашоого жеткенге кандай гана күндү көрбөдү. Ал ата-энесин таптакыр билбейт. Үйүндө өзүн тигиле карап күлүмсүрөй жанаша түшкөн сүрөттөн башка эч нерсе жок. Эсинде да калбаган. Эки уулу ар жагынан жармашып:

- Ата, акча берчи, шоколад алам, - деп бири айтса,

- Ата, мен шарик алам, - дешип үйгө келгенде чарчаганын да сезбей калат.

- Атаң чарчап келди, жөн отургула, - деп Келинчеги Нурмира балдарын тынчтандырмак болду.

- Мейли, мен ушуларды көргөндө чарчамак тургай эс алып калам, - деген Тойчу экөөнү чөжүрөтө ээрчитип чыгып, комоктон айткандарын алып берет да үйүн көздөй жөнөйт.

- Ата, сен кө-өп акча апкелгенсиң, ээ?

- Ык-ы, атамдын акчасы кө-өп да, - дейт кичүүсү.

"Тобо-о, азыркы балдар көзүн ачканда эле акча деп төрөлөт, мындай кезде акча эмне экенин билчү эмес элем" деп ойлуу өткөн күндөрүн эстөөгө аргасыз болду…

Тойчу эсине киргени эле Өмүрбектин балдарынан токмок жеп чоңойду, ага чейинкисин билбейт. Өмүрбектин аялы Чачыкей шакылдаган келин. Өмүрбек экөө үйлөнгөнү балалуу болушпады. Тойчуну багып алышкан. Андан кийин эки уулду болушту. Чачыкей эки баласына үйрүлүп түшүп, Тойчуну карап да койчу эмес. Балдарынын көзүн караганга алар аябай тентек болчу. Тойчунун ичип жаткан чайыбы, тамагыбы атайын төгүп коюп, экөө эки жагынан чукулап, кулагын чоюп, чачынан тартып ыйлатып койчу.

- Апа, карачы! - деп Тойчу жеңи менен жашын аарчый арыздана кетти.

- Акылың жок, ошо кичинекей немеден ыйлап калдыңбы? - деп Чачыкей балдарынын кылыгына кубана аны жонго чаап койду. - Бар ойнот, андан өлбөйсүң.

- Чачымды жулуп жатпайбы? - деп Тойчу анда ага өз энесиндей кежирлене кетти, кайдан билсин өзү жетим экенин. - Ойнотпойм, өздөрү ойной берсин!

- Ом э-эй өлүгүңдү көрөйүн чечек десе, сени ошолор үчүн багып отурам да, болбосо балакетимди алганы багып жатат дейсиңби, - деп Чачыкей кулагынан катуу чоюп түртүп жиберди.

- Аа-а! - деп чаңырып ийген балага жини келген Чачыкей колуна чыбык алып:

- Шүмшүк ий, кара башыңа көрүнгөн шүмшүк, тим эле ата-энең бүгүн өлгөндөй өкүрөсүң да! - деп чыбык менен шыйракка чаап-чаап жиберди.

Тойчу качып барып тамдын артына отуруп алып ыйлап жатты. Ал түшүнбөдү: "Эмнеге апам мени жаман көрөт, Эдил менен Эмилди урбай мени урат" деп солуктап жаткан, анан ошол жерде уктап калган экен. Ошондо Тойчу алты жашта болчу. Чачыкейдин чыбык көтөрүп долулана сүйлөп жатканын короого жаңы кирген Өмүрбек көрүп аны карай суроо салды:

- Эмне эле сүйлөнүп жатасың?

- Жанагы шүмшүк, балдар ойноп кулагынан кармап койсо ыйлап жатпайбы, тим эле ата-энеси жаңы өлгөнсүп.

- Чачыкей, эсиң менен бол, ошол бала колуңа тийгени балалуу болуп отурасың, кесир кылба, экинчи баланын кулагына ата-энең дегенди угузчу болсоң таарынба!

- Ошону алганда эле бала бере койду дейсиңби, кудайым эрте берет, кеч берет. Менин зарымды укту кудай. Негедир ушу баланын сүйкүмү жок, жаман көрүп кетчү болдум, - деп Чачыкей күйөөсүнүн сөзүнө кулак салбай казан аягын калдырата ишин жасап жатып сүйлөй берди. - Бирөөнүн баласын баккан болбойт экен.

- Эмне дейсиң, оозуңду жаап каласыңбы же бирди көргөнү турасыңбы?! - деп Өмүрбек ачуулана кыйкырганда Чачыкей тайсалдай түштү:

- Сага эмне болуп кетти?

- Атаңдын башы, кана Тойчу? Экинчи ошонун үнүн чыгарчу болсоң менден жакшылык күтпө! - деген Өмүрбек эки жакты карап, тамдын артында бүрүшүп уктап калган Тойчуну көрүп, көтөрүп келип жаткырып жатканда ал чоочуп ойгонуп кетти.

- Ата, ата, апам мени урду…, - деп Тойчу көзү жашылдана арызданып жатты.

- Шашпа уулум, апаңды көрсөтөм, сага көтөргөн колун сындырбасамбы? - деп Өмүрбек кирдеген кийимин көрүп, ичинен аялына жини келип, шымынын түрүлгөн жеринен кызара түшкөн чыбыктын тагын көрүп чоочуй өйдө көтөрсө көгөрүп кетиптир чыбык тийген жерлери. - Сен акмак турбайсыңбы эн-не-ңди урайын десе, жаш баланы ушунча урбасаң өлөсүңбү, ыя?

- Кичине эле домдоп койгом, эмне болуптур?

- Кичине домдогонуң ушулбу, этине туруп калыптыр, убал-сообу бар го?.

Ушул учурда Эдил менен Эмил эшиктен кирди.

- Ата-а, ата!

- Ата, биш ойноп келдик, укмуш ойнодук дейсиң, тух-тух-ту-ух деп мылтык атып ойнобудукпу! - деп Эдил эдиреңдей Өмүрбекке жабышты. - Тойчу жинди, ал жама-ан, биш менен ээч ойнобойт ал.

- Уулум, ал сенин акең болот, экинчи ага мындай сөздү айтпай жүр, уктуңбу? - деп Өмүрбек уулун чекесинен өөп Чачыкейди карады. - Сен жакшы аял болсоң жаш балдарды бири-бирине кайрабай ынтымактуу болгонго үйрөтпөйсүңбү?

- Мага эле асылып калдың да, мен эмне кылып жатам? - Чачыкей булкулдай кетти. - "Жатыны бөлөктү жамаса болбойт" дегенди билесиңби, өзү эле бөлүнө берет.

- Жаныңды жебе, ушул кантип бөлүнсүн? Оозуңду бекем кысып ашыңды жасап жүр!

- Болуптур атасы, болуптур эми, Тойчукеми экинчи урбайм, ээ балам? - деп Чачыкей заматта өзгөрүлө түшүп, Тойчунун маңдайынан өөп койду.

- Эдил менен Эмилди кандай көрсөң дал ошондой кара, кийиминин кирин мындан кийин көрбөйүн, - деп Өмүрбек ачуулана аялына карады. - Муну кордойм деп балдарыма зыяның тийсе сени ошол замат өлтүрүп салам! - деди эле, Чачыкей үн ката албай мелтиреп отуруп калды.

Ошондон кийин кээде гана тилдеп, урушуп калбаса, аны көзүнүн карегиндей карап калды. Өмүрбек кийим алабы, оюнчук алабы, үчөөнө бирдей алып берет. Эки баласынан да Тойчуну жакшы көрөт. Тойчу окууга бара турган болуп калганда өзүнчө эле майрам болду. Өмүрбек костюм-шым, ак көйнөк жаңы туфли алып келип кийгизип, сумканы артына асып койду да:

- Мына уулум, сен эми окуучу болосуң, жакшы окуп, апаң экөөбүздү кубант, ээ? - деп эки бетинен өөп, мектепке өзү алып барды.

- Ата, мен жакшы окуйм, - деп болбурады Тойчу.

- Садага, сен менин тун уулумсуң, инилериңди сен окутасың, ага чейин мектепте тартиптүү бол, уулум, - деп Өмүрбек мектепке жеткиче кобурашып кадимки чоң киши менен сүйлөшүп жаткандай кеңешип баратты.

Класска киргизип эң алдыңкы партага отургузуп өзү жанына отурду да, Өмүрбек мугалимге карады.

- Сиз уулуңуз менен окуйсузбу? - деди мугалим жылмая.

- Ооба, уулум менен кошо окуйм, - деп Өмүрбек күлө Тойчуну башынан сылап өйдө болду. - Менин уулумдун бою кичинекей, арттан досканы көрө албай калат, ушул жерге отурсун ээ, эжеси?

- Мейли, мейли аке, эрке балаңызды эң алдыңкы партага отургузалы, анан алдыңкы окуучу болсо эле болду? - деп мугалими Света жылмайып Тойчуга карады. - Кана, атың ким?

- Тойчубек…

- Фамилияң?

- ? . . .

- Эжекеси, ал азыр фамилия дегенге түшүнбөйт чыгаар. Эсимде, мен да түшүнбөй кийин гана билгемин. Фамилиясы Борбиев Тойчубек Өмүрбекович, - деп Өмүрбек күлүп калды. - Эмесе уулумду сизге тапшырдым, а сизди кудайга! - деди да чыгып кетти.

Света анын артынан карап ойлуу отуруп калды: "Кандай жакшы адам, балдарын энелери алып келишет көпчүлүгү, а бул киши… " деп ойлуу Тойчуну карап койду.

Ошентип Тойчу биринчи класска барды. Өмүрбек Чачыкейге күндө:

- Сабакка таза жөнөт, күндө өзүң кийгизип тур, бала неме кир болуп барбасын, анан сабагын окутуп тур! - деп дайындап жатты.

- Макул, кантип эле сенсиз билбей калайын атасы, уулум өзү деле жакшы жигит болуп калды, карасаң жазганын, сулуу кылып жазып келиптир! - деп дептерин көргөзө кетти Чачыкей күйөөсүнө.

Өмүрбек совхоздо бугалтер болуп иштейт. Эрте кетип кеч келет. Аялына ишенбей кээде уктап калган Тойчунун жанына келип, төшөгүн ачып көрүп анан эс алат. Анын Тойчуга мынчалык кароо болуп калганына Чачыкейдин кээде жини келип кетет, бирок күйөөсүнүн: "Балдарыма зыяның тиет экен" деген сөзү кулагынан кетпей өзүн зордоп Тойчуну таза жуунтуп, кийимин таза жууп өзүнүн балдарындай кароого аргасыз болгон. Тойчу сабакты жакшы окуй баштады, мектептен келээри менен отуруп алып сабак даярдайт. Баладай болуп ойнобойт, китеп карап отура берет. Эдил бир аз чоңойгонго Тойчуга анча тийбей калды, атасынын "ал сенин акең" дегенинен улам бала болсо да түшүнүп калгандай. Эмил экөө өздөрүнчө ойноп жүрө берет.

Чачыкей балдарынын капарсыз ойноп жатканын көрүп кубана жылмайып алып өткөнүн ойлонуп жатты…

Өмүрбек окуусун жаңы бүтүп келген жылдары Чачыкей мектепте пионер вожатый болуп иштеп жүргөн. Аны бир көрүп сүйүп калды. Өмүрбектин ата-энесинин үйү алардын үйүнө бет маңдай эле. Чачыкей күндө аны көрүп атайын көчөгө чыгып турчу, бирок ал зыңкыйа кирип кетээр эле. Кийин анын Кенжегүл менен сүйлөшүп жүргөнүн көрүп ичи күйдү: "Эмнеге мени көңүл буруп карап койбойт, Кенжегүл менден өйдөбү, ошончолук эле сулуубу?" деп ыйлап да калат. Кенжегүл Чачыкей менен бирге окуган кыз. Ата-энесинин колунда жогунан окууга баралбай калган. Чачыкей болсо Өмүрбек шаарга кеткенден кийин эле таенесиникине келип окуп калган. Бири-бирине чоочун эле. Бир күнү Кенжегүлдүн туулган күнү болуп калды. Чачыкей жасанып алып жетип барды. Ал келгенде кыздар, балдар келип калган экен.

- Ой Чачыкей, эмне мынча кеч келдиң? - деп Кенжегүл аны тосуп алып өбүшө өйдө өткөрдү.

- Чачыкей, сени эле күтүп жатканбыз, - деп кыздар да ага карап кол чаап калды.

Кенжегүл төрдө унчукпай отурган Өмүрбекти карап:

- Чачыкей, бул жигит биздин кошуна, аты Өмүрбек, таанышып койгула! - деди жайдарылана.

- Кенжегүл бизди өзү тааныштырып койду, ошентсе да өзүм айтып коеюн, менин атым Өмүрбек, - деп Өмүрбек жылмая колун сунду.

- Чачыкей… - Колун суна анын көздөрүнө тигиле туруп калган Чачыкейди Кенжегүл тартып кетти:

- Бир көрүп сүйүп калып жүрбө курбум, анын башы бош эмес, - деп Кенжегүл тамашалай күлүп аны жанына отургузуп, - Өмүрбек бухгалтер болуп иштейт, кыскасы бул жигит кызматчы,, - деп кошумчалады.

- Кыздар, балдар, эмесе туулган күндү баштабайлыбы, Кенжегүлдүн жыйырма жашка чыкканын белгилейбиз! - деди бир кезде Алмагүл деген шакылдак кыз.

- Туура.

- Туулган күнүң менен, Кенжегүл!

- Куттуктайбыз! - деп бири тура калып музыканы койду. - Кенжегүл, ушундай жаштын дагы бешин жаша, сүйгөнүңө жет!

- Сүйгөнүңдү бекем карма, ато башкага кетпегендей болсун! - дешип тамашалай шарактап, Алмагүл төрдө унчукпай жылмайып отурган Өмүрбекти карап койду.

- Менден эле коркпосо, башка тартып алчу эч ким жо-ок! , - деп Чачыкей да тамашалай Кенжегүлдү карады. - Туурабы ыя, Кенжеш?

- Оо-ой корком, чын эле сенден коркуш керек! - деп Кенжегүл да тамашаны түшүнгөндөй жаркылдай жооп бергенде Чачыкейдин ичи тарый түштү: "Чын эле Кенжегүл сулуу тура, мени кайдан карамак, неге мен Кенжегүлдөй эмесмин?" деп ызаланып алды. Түн жарымга чейин ойноп, күлүп отуруп анан тарашты. Чачыкей үйүнө кетимиш болуп акырын Кенжегүл менен Өмүрбекти аңдып кайра акырын анын үйүнүн жанына жетти, жетип эшигинин алдына өтмөк болуп калганда алардын үнү там артынан угулуп калды:

- Кенжеш, мен сени менен турганда өзүмдү кандай бактылуу сезээримди билсең… - деген Өмүрбектин үнү угулду.

- А менчи, мен дагы сени узатып эле кайра көргүм келет, аргам эле жок, артыңдан барганы турсам да, - деген кыздын үнү назик наздуу угулганда Чачыкей андан аркысын уккусу келбей: "Тим эле созулуп калат тура, тобо-о. Жигит менен сүйлөшүп көрө элекмин, мага бир жигит сөз айтпайт" деп өзүнчө жинденип үйүнө келди да жатып алып ыйлап жатты.

Чачыкей ошол жылы педучилищага окууга өтүп окуп калды. Шаарда жүрүп каникулда келсе Кенжегүлдү башка айылдык жигит ала качып кетиптир. Аны уккан Чачыкей ичинен кубанып алды, атайы кеңсеге барып Өмүрбекке жолугуу үчүн шылтоолоп барып коридордо бирөөнү күткөндөй эки жакты карап турса Өмүрбек кабинетинен чыга калды. Байкамаксан болуп турса:

- Оой Чачыкей, сен кайдан?

- Өмүрбек көрө калып басып келип колун сунду. Студент кыз келип калыптыр го биздин айылга.

- Оо кандайсыз, келип калдык, - деп, "Кенжегүл кетиптир, эми менден кутулуп көрчү" дегендей Чачыкей кытмыр жылмая назданып койду.

- Абдан сулуу болуп кетипсиз го, шаар сизге жаккан го? - деп Өмүрбек тамашалай күлүп калды.

- Сулуунун сулуулугу сүйгөн адамың жаныңда болсо гана сезилет, сиз Кенжегүл турганда башка сулууларга көңүл бургуңуз келбегендир?

- Койсоңузчу, - деп Өмүрбек көңүлү чөгө коридордон чыккыча унчукпай калды. - Сиз качан келдиңиз шаардан?

- Эки күн болду, жумуштап келе калдым эле. Көңүлүңүз чөгө түштү окшойт, мен күткөнүмдү карап турайын, бара берсеңиз болот, - деп Чачыкей артына бурулду.

- Жок-жок, Чачыкей, капа болгонум жок, бүгүн колуң бош болсо кечки жетиде жолуксак кантет? , - деп Өмүрбек аярлай карады.

- Аа-а кечиресиз, бүгүн бошобойм го, - деди Чачыкей наздана аны карап, - Кенжегүл эмне дээр экен, сиз менен жолугушканымды угуп же көрүп калса? - деп жылмайып койду.

- Чачыкей, сиз али уга элексизби?

- Эмнени угушум керек? - деп Чачыкей билмексенге сала сурап койду.

- Кенжегүлдүн турмушка чыгып кеткенине үч ай болгон…

- Койчу?!

- Ооба Чачыкей, аны ала качып кетишкен, ошентип Кенжегүл азыр бирөөнүн келинчеги!

- Кызык, анан сиз унчукпай кала бердиңизби? Сүйүүңүз анык болсо тим турмак эмессиз, чындап сүйгөн эмессиз го? , - деп Чачыкей сынай сурады.

- Сүйгөмүн, жанымдан артык көргөнмүн, бирок ата-энем мени токтотуп койду, "бирөөнүн эшигин аттап калган кызды тынч кой, бата куранга калса өзүнө да сага да жаман болот" деп болбой койду…

- Жаман болуптур…

- Чачыкей, жолугуп туралы…

- Кеткенче көрөмүн, балким кайгыңызды басуу үчүн бир аз убакыт керектир…

- Эми ал өттү, жаштык-мастык дегендей…

- Сиздин көңүлүңүздү ачып, жабыркаган жүрөгүңүздү жубатууга менин кудуретим жетээр бекен? - деп Чачыкей басып кетти.

Өмүрбек турган ордунда кала берди. Ошондон көп өтпөй Чачыкей шаарга жөнөгөнү жатканда аны ала качып алды, өзү сүйгөн адамга капысынан жар болду. Өмүрбек чын дили менен сүйбөсө да Чачыкейди жактырып алды, өз макулдугу менен алды. Беш жыл жашап Чачыкейдин согончогу канабады…

Айылдаш коңшуларынын үйүндө Султан деген отуздардан ашкан жигит бар эле. Аны Арстандын жээни деп коюшчу. Арстан картаң киши, кемпири өтүп кеткен. Султан кандайдыр келинчек алып келди. Аны жетим кыз экен деп бири айтса, жо-ок бир жактан качып келген имиш, төркүндөрүнөн жашынып жүрүптүр деп бири айтат. Эмнеси болсо да карыганда Арстанды карап багып жатышты. Ошол жылы карынын өпкөсүнүн дарты күчөп дүйнө салды. Султан менен Зейнеп өздөрү калып оокат кылып жатышкан. Аялынын боюнда бар эле, эми төрөйт деп турганда Султан кыштоого мал караганы барып көчкүдө калды. Ыйлап-сыктап жүрүп Зейнеп айы-күнүнө жетип, төрөй албай көз жумду…

Чачыкей ушул жерге келгенде көзүнөн куюлган жашын аарчып: "Ырас эле кечээгисин унутуп калат тура адам, ушу көзүн ача элек наристени сурап барганда кандай абалда элем" деп алды, шуу эте үшкүрүп да алды…

Арстандын деле өтө жакын туугандары жок болчу, азыноолак мал-келин, үйүн-дүнүйөсүн алганга бир жакыны чыкты. Он күндүк наристеге келгенде эч кимиси үндөбөй калышты. Ошол учурда Өмүрбек аялына келип:

- Чачыкей, ушул баланы биз алып багып алалы, - деди.

- Койсоңчу Өмүрбек, кантип…

- Ушинтип эле, азыр экөөбүз барабыз да баланы ак сакал, көк сакалдардын алдында сурап алабыз, анан бизге кудай берет!

- Кудайдан сурап күтө турсак берээр, берээрин унутпасын дешет го? - Чачыкей күйөөсүн аргасыз жалдырай карады. Ал: "Көзүн ачпай жатып ата-энесин жеген бала бизге кайсы жакшылыкты алып келмек эле" демек болду, бирок Өмүрбектин сырын билгендиктен айта албады.

- Жок, ушул баланы багабыз, эгер каршы боло турган болсоң мен өзүм багып алам, сен кете бер! - деп Өмүрбек сыртка чыгып кеткенде, аргасыз анын артынан чыгып, Арстандын үйүнө ээрчише келишти.

Ошентип улуу-кичүүнүн алдынан өтүп, наристени алып келишкен эле…

Чачыкей ушуларды ойлонуп отуруп Тойчуну ичи жылый бир карап алды: "Байкушум, ак жолтой болду" деп. Ал келгенден алты ай болуп боло электе кош бойлуу экенин билди. Өмүрбек аны укканда балтыр бешик болуп санаасыз жаркылдап күлгөн Тойчубекти көкөлөтө көтөрүп:

- Ак жолтоюм менин, Тойчумдун артынан тойлор келди, эми биздин үйдө той болот Чачыкей, уктуңбу? - деп кубанычы койнуна батпай өпкүлөп, наристени эркелетип жатты.

- Келе мага берчи? - деп Чачыкей баланы андан алмак болду эле Өмүрбек бербей ала качты:

- Менин уулум, менин эркетайым, акжолтой Тойчукем!

- Мага деле берсең, мен дагы көтөрүп турайын, - деп Чачыкей болбой эле талашып жатты.

- Бербеймин, уулума бешик той беребиз, эртең бир кой соебуз, өзүңдүн төркүнүңдү, менин ата-энемди чакырт, той беребиз, той! - деп Өмүрбек баланы колуна көтөрүп алып бийлеп жатты.

- Ээк кудай, ушунчалык да сүйүнөсүңбү, Өмүке?

- Кантип сүйүнбөйм Чачыкей, ушул күчүктүн артынан экөөбүз дагы бир кан-жаныбыздан бүткөн балалуу болгону турсак?! - Өмүрбек баласы менен кошо Чачыкейди кучактап алып өпкүлөп жатты, - Биз балалуу болобуз эми?!

- Ырас эле, ырас эле, Өмүке, ушул убакка чейин мен ушуну ойлогон эмес экемин, - деп Чачыкей ушул ирээт чын дилден ыйлап жиберди. - Күчүгүм десе!

Өмүрбектин колундагы баланы шуркурата моюндарынан жыттап кубанганынан буркурап ийди.

Ошонун эртеси эл чакырып, Тойчуга бешик той беришти, бирок боюнда бар экенин эч кимге билдиришпеди. Тойчуну жерге-сууга түшүрбөй карап калышты. Ошонун артынан эне болоорун билген Чачыкей кудуңдап керээли кечке баласы менен алек. Тойчу бир жашка толгондон аз өтпөй ал уул төрөп алды…

Чачыкей эки уулу менен алышып үйдө отурган, эзели ачкыл ичпеген Өмүрбек бир күнү кызуу келди.

- Сага эмне болду Өмүке, уулдарым менен мен үйдө отурсам, сен минтип ичип келгениң кантип болсун?

- Эк, барчы ары, ичсе ичип койдум да, уулдуу болгонума ичсем болбойбу? - деп Өмүрбек костюмун илип коюп диванга жатып алды.

- Мейли атасы. Кубанганыңдан ичкениңе каршы эмесмин… - деп Чачыкей унчукпай чайын, тамагын алып келди эле ичпей жатып алды.

Көпкө чейин үйбүлөсүнө карабай өзүнөн-өзү чүнчүп, Өмүрбек кээде ичип келсе, кээде келбей калып арадан бир айдай убакыт өтүп кетти. Чачыкей өзүнчө сары санаага батып: "Бул соо эмес, бирөөнү таап алып балдарын кыялбай жүргөн го?" деп ичинен тынып жүргөндө, ага бир классташы жолугуп калды, экөө сүйлөшүп туруп Акылай минтти:

- Баса уктуң беле, Кенжегүл төрөттөн каза болуптур! - деди.

- Качан?

- Бир айдан ашты го, экинчи баласын төрөй албай каза болуп калыптыр…

- Жаман болгон тура байкуш.

Чачыкей ойлуу ушинткен менен Өмүрбектин эмнеге кайгырып жүргөнүн эми түшүндү: "Эмдигиче унуткандыр деп жүрсө, унутмак тургай өлгөнүнөн өйдө кабардар болуп жүргөн тура, ай чырактай баланы төрөп берип отурсам да мени кадырга албаганы эмнеси? Кокус өлбөсө ага кайра үйлөнөм деген оюу бар окшойт" деп үйүнө келип да тынчы кетип жатты.

Кеч келген Өмүрбектин алдынан тосуп алып:

- Эмнеге эле мынчалык кайгырып өзүңдү таштап жибердиң, же Кенжегүлдүн тирүү жүргөнү үчүн жашап жүрдүң беле? - деди ага.

- Ооба, ошентип жүргөм, эми башка сөзүң жокпу?

- Анда мен баламды алам да кетем, сенин ысык-суугуңа күйүп, мончоктой уул төрөп берген аялың турса кайдагы жашоосу бөлөк аял үчүн өзүңдү курмандыкка чалгың келсе чала бер!

- Кеткиң келсе жол ачык, менин бир аз аны унутушума жардам бергендин ордуна кетем десең өзүң бил. Бирок бир сунушум бар, баланы таштап кет! - деди Өмүрбек аялын карабай туруп.

- Эмнеге таштайм, кудайдан зар тилеп таап алган баламды таштабайм!

- Таштайсың, баланы көтөрүп ушул үйдүн босогосун аттап көр! - деп Өмүрбек анын маңдайына келип көзүнө тике карап калды.

Чачыкей анын ушул турушунан чоочуп кетти. Анткени Өмүрбектин көздөрү чанагынан чыга колдору калчылдап тургандыктан өзү тайсалдай түштү. Үн дебей көзүнүн жашы бетин жууй ары басып кетти. Ошол бойдон эч кимиси унчукпады. Бир туруп ызаланып, өлгөн Кенжегүлчө кадыры болбогонуна ичи ачышса, бир туруп: "Эмне экен, сүйсө сүйгөндүр, баары бир менин койнумда, өзүм сүйгөн адамымдан балалуу болуп отурам. Аны да бир күнү унутаар мезгил келет, өмүр бою ушинтип жүрө бермек беле" - деп өзүн сооротуп кала берди.

Өмүрбектин көкүрөк башындагы өкүнүчү жер көтөргүс болчу. Анткени ал Кенжегүл экөө бирге түн катып жолугуп жүрчүдө жаштыктын жалындаган махабатына туруштук бере албай экөө кошулуп койгон эле. Кенжегүлдү Өмүрбектен да өтө сүйгөн жигит аны ала качып алганда ал чыр кылып ыйлап жанына жолотпой коет. Аялдар аны арбап жатканда айласы кеткен кыз алып келген күйөөсүнө сырын айтуу үчүн:

- Болуптур, мени алчу жигит менен сүйлөшүшүм керек, - дейт соолуктаган кыз. - Бир да бирөө болбосун, жекече сүйлөшөм.

- Ма-акул айланайын, - дешип аялдар чыгып кетип күйөө болчу Шадыбек кирип кыздын жанына отура калып:

- Кенжегүл? мен сенсиз жашай албайм, кечир айтпай ала качып келгенимди, - деп жалдырай карайт.

Кыз алдында чөгөлөп кечирим сурап турган жигитке боору ооруй бир топко карап турат да:

- Менин жигитим бар, бекер убара болупсуң, сени менен жашаган күнү да сени сүйбөсүмдү билип кой! - деди.

- Кенжегүл, мен сени мектепте окуп жүргөндө эле жакшы көрчүмүн, айта албадым…

- Шадыбек, мен жигитим менен жакында баш кошмокпуз. Сен мени түшүн, кыз эмесмин, жатып койгонбуз, ал турсун үч айлык боюмда бар!

- Кантип? - Шадыбек аны ишенбегендей карап калды.

- Калп эмес, эртең мынабу ажылдаган аялдарың айтып, сен мени төркүнүмө абийиримди төгүп жеткирип бересиң, ошол жакшыбы? - Кенжегүл ойлуу Шадыбекти карады. - Дос-жоролоруңа дагы уят болосуң, андан көрө мени сыр билгизбей жеткирип кой, өз тагдырымды өз сүйгөнүмдөн табайын, суранам….

Шадыбек башын жерге сала көпкө туруп калды. Анан бир чечимге келди окшойт, чечкиндүү Кенжегүлдүн колунан кармап:

- Кенжегүл, айтып койбой, бир жолугуп сүлөшпөй алып келген күнөө менде, сен менин түбөлүк жарым болуп берсең болду. Сени күнөөлөбөйм, кетем дебе, баарына кайылмын, төрөсөң өз баламдай кабыл алам! - деп суранып, ордунан турду да чыгып кетти.

Кенжегүл унчуга албай кала берди. Бака-шака, оюн-күлкү менен үйлөнүү той өтүп жатты, түн бир оокумда кыз-күйөөнү жаткырмак болуп көшөгө ичине төшөк салып жеңеси келгенде Шадыбек кирип жеңесине:

- Жеңе сиз бара бериңиз! - деп койду да Кенжегүлдү бир карап жылмая. - Биз азыр бардыгын ойдогудай бүтүрөбүз! - деп чөнтөгүнөн маки алып чыгып бармагын шарт эте кесип төшөккө тамызды да, - Менин төшөгүмө чоочун эркекти жаткырбасаң болду, ага чейинкисин сурабайм, кыскасы өзүм сүйгөн адамым жанымда, - деп төшөккө Кенжегүлдү кучактай жыгылды.

Буларды Кенжегүл кызын төрөгөндөн кийин капысынан Өмүрбекке жолугуп калып өзү айтып берип ыйлап, кызынын аты Ажар экенин айткан. Ушуларды ойлоп отурган Өмүрбек айласын таппай кыйналып жүргөн. Жаштык кездеги бир күнөөсүнүн айыпсыз данакери болгон наристеси энеси жок башка адамдын колунда калганына жаны кейип кандай болгондо колуна алаарын билбей далбастап, Шадыбектин үйүн шынаарлап жүрдү. Ажар бул кезде жети-сегизге чыгып калыш керек. Далбастап жүрүп Шадыбектин коңшусу Мадыл менен теңтуш болуп алды. Анын үйүнө күн алыс барып жүрүп, кызынын быйыл окуй турганын билди. Мадыл экөө дасторкондо чай ичип отурган.

- Байкуш кызга эле жаман болду, - деди аялы бир кезде, - энеси өлгөндөн бери көрбөгөнү көр болду.

- Эмне кыласың бирөөнү кеп кылып?

- Ким? - деп Өмүрбек Мадылды карай суроолуу тигилди.

- Коңшунун кызы, апасы өлгөндөн кийин аны кордоп коюшту.

- Анын эмнесин айтасың, өлүмдүн арты өксүк, бечара кыз боюнда келген экен, ошону эми чыгарып жатпайбы?

- Кызык экен, атасы ошентип өгөйлөп жатабы?

- Жо-ок, кайненеси. "Баламдын башын айлантып алып бирөөдөн көтөрүп келген баласын эмне кылам?" деп эле алкынып жүрөт.

Буларды уккан Өмүрбек эмне кылаарын билбей үйүнө келди. Чачыкей баягы бойдон унчукпай өз оокаты менен алек. Же кетип кала албай, же күйөөсүн кечире албай жинденип, өзүнчө бук болуп балдардын түйшүгү менен гана алектенип алаксып калчу. Өмүрбектин келгенин да этибар албай дасторкон жаят, ич деп айтпайт, кайра жыйып салат. Ал да кийинчерээк ошого көнүп унчукпас оюн ойноп калышты, балдары биринин артынан бири чоңоюп калган. Бирин жетелеп бирин көтөргөн Чачыкей бир жумадай төркүндөрүнө жүрүп келди. Ошондо ата-энеси ага Өмүрбекти сыйла дешип катуу айтышты.

- Сен балам Өмүрбекти сыйла, балдарыңды жетимсиретпе, мына кудай берип уулдуу болуп калдың, аял көтөрүмдүүлүк менен жеңсе баарын утат.

- Апа, качанкыга чыдайм, жетишет го? - деп Чачыкей ыйлап да алды. - Муну болбой бактырды, экөөнүн түйшүгүн тартып күйөөмдүн үңүрөйгөнүнө чыдап жүрө беремби?

- Чыда, баары өтүп кетет, "ал Кенжегүлдү ойлоп жатат" деп өзүңчө эле туталана бербе, аныгын билгиң келсе ал экөөнүн ортосунда кыз бар. Биз сага айтпай жүргөнбүз, ата-энеси аны алып келебиз деп жатат, Өмүрбек ошону ойлоп жаткандыр, - деди апасы. - Сен аялсың, энесиң, баарын көтөрүүгө акылуусуң!

- Апа, эмне деп жатасың, Кенжегүлдү алган эмес эле го? - деп Чачыкей апасына таңгала карап туруп калды. - Эмнени угуп жатам, дагы уга элек кандай табышмагың бар? - деп бетин баса ыйлай берди.

- Болду, сен андан көрө ал кызды алып жакшы эне болууга өзүңдү даярдашың керек, балдарың үчүн, Өмүрбекти кармап калыш үчүн да ушундай кылышың керек, кызым! - деди да атасы чыгып кетти.

Чачыкей мелтирей отуруп калды: "Демек мурда эле жатып жүрүшкөн экен да, эмнеге унутпайт десе андан унутулгус эстелик алып калган тура. Эми эмне кылышым керек, Тойчу менен кызын? Мен өзүм сүйөм Өмүрбекти, өз сүйүүм үчүн күрөшөм. Келсе келээр кызы, мен энемин, эмне экен, сүйгөн адамымдын кызын өз балам катары карашым керек, мен жеңем!" деген ойго токтолду.

Үйүнө келгенден кийин Чачыкей ага эч нерсе дебеди, өзүнөн сөз чыгаар деп күттү, бирок андан үн жок, сөз жок, мелтирегенден мелтиреп мурункудан кабагы ачылып балдарына көңүл бура кадимкисиндей болуп баратты. Чачыкей да укканын токтоолук кыла ичине катып эчтеке билбегендей зымырайып жүрө берди. Жашоолору өз нугу менен өтүп жаткандай болду.

Бул кезде Өмүрбек жалаң Ажарды өзүнө алуунун амалын кылып жүргөн эле. Мадылдын үйүнө барган сайын аны көргүсү келет. Бир жолу анын үйүнөн чыгып короонун четине туруп калышты. Ошол кезде коңшу короодон чачы экиге бөлүп өрүлгөн кыз чыга калып, арыта ойноп жаткан эки-үч кызга барып кошулду. Өмүрбектин жүрөгү кабынан чыга жаздап, лакылдап, эки көзү ал кыздан өтүп карап Мадылдын сүйлөп жаткан сөзүн кулагына кирбей тура берди. Ажар Кенжегүлгө куюп койгондой окшош эле…

Бир кезде улгайган аял анын артынан чыгып:

- Өлөт алган кыз экен го бул, жылт этип эле оюнга жүгүрөт. Оой Ажар, бас үйгө! - деп кыйкырганда гана селт эте үн чыккан жакка карады.

- Азыр апа, ойноп алайын да-а! - деп кыз бери карап жооп берип, кайра секире кыздардын жанына отуруп калганда жулкулдаган аял Ажарга жетип колунан тартып өйдө кылды да, башка ургулап, кулагынан чойгондо, - Апа-а! - деп чаңырып ийди.

Өмүрбек негедир колун өйдө кыла аны көздөй жүткүнө туруп калды.

- Ээй сага эмне болду, ал күндө ушул, бала неме ойногусу келет, ага тиги кемпир болбойт. - деп Мадыл досуна таңгала карай сүйлөдү. - Кенжегүл өлгөндөн кийин гана өгөйлүгү айтылып жатпайбы, ага чейин оюндагыдай чоңойгон кыз кайдан билсин, ойногусу келип чыга берет, - деп калды.

- Атасы кайда кыздын?

- Ал шаарга кетиптир, ала турган аялы аны "шаарга келбесең айылга эч качан барбайм" деген имиш.

- Төрөгөн балдарычы?

- Эки эркек баласы жаш да, кызы төрткө чыкканда зорго төрөгөн, кичүүсү эмчекте калды.

- Кыз-зык, эми бул кыз эмне болот? - деди Өмүрбек ойлуу.

- Эмне болмок эле, эптеп чоңоет да, - деп койду Мадыл кайдыгер.

Өмүрбектин жүрөгү тыз этип сайгылашып кетти: "Эптеп чоңоет да, демек менин кызым бирөөнүн колунда кордук көрүп чоңоюп жатса, билип туруп билмексен болуп кантип чыдайым" деген ойдо үнсүз гана Мадыл менен коштошпостон жөнөп кетти, анын бул акыбалына таңгалып кала берди. Ошондон баштап ойго чөмүлгөн Өмүрбек машакаттуу өмүр сүрө баштады. Көз алдынан көздөрү жайнаган Кенжегүлдүн өзүнө окшош сербейген кыз кетпей күндүр-түндүр уйкусу качып кыйналып да, жүдөп да кетти. Чачыкей да эч нерсе дебеди, ого бетер зымырайды.

Өмүрбек минтип жашай албасын сезди да бир күнү Чачыкейдин жасаган тамагына кашык салып ичмек болуп отуруп ойлуу аялын карап:

- Чачыкей, мен сени менен бир кеңешейин дедим эле, - деди.

- Айта бер, кулагым сенде, - деп Чачыкей дагы аны сезип тургандай кайдыгер үн катты, - Менин колумдан келээр иш болсо…

- Чачыкей, сени мен чын дилим менен түбөлүк жашайм деп алгамын, эгер каалабасам балалуу болбой жүргөндө ажырашып кетмекмин, - деп Өмүрбек ойлуу аны тике карады.

- Мен сенин жөн гана жактырып алган аялыңмын, а сен менин чын жүрөгүм менен сүйүп тийген эримсиң, ошондуктан баарына чыдап отурам, эми да чыдайм, айта бер сөзүңдү!

- Мындай Чачыкей, менин Кенжегүлдөн туулган кызым бар, эгер макул десең Ажарды колубузга алсак кандай болоор экен.

- Аны бизге береби?

- Берет, сен макул болсоң башкасын мага кой, кудай жалгагыр, - Өмүрбек туруп келип Чачыкейдин колунан кармап тизесине жөлөнө чөгөлөп турду. - Бир өмүр сенин сөзүңдү эки кылбай, айтканыңды аткарууга даярмын, жок дей көрбө, кызганычты, кекти өзүңдөн алыс кетир, жаным…

- Өмүрбек, мынчалык бүжүрөбөй эркектей токтоо болчу, - деп Чачыкей аны колтугунан сүйөй диванга алып барды. - Мен баарын билем, өзүңдөн угайын деп күтүп жүргөмүн…

- Кантип? - деп Өмүрбек аялын жылмая сүйкүмдүү карап ыраазы боло кучагына кысып, өөп алды. - Акылманым, ырысым менин, ушундай күндө мага жөлөк болчу ардагым менин, өмүр бою ыраазымын сага!

Экөө тең унчугушпай калды. Өмүрбек өз оюн аткарууга мүмкүнчүлүк болбой арадан эки жыл өтүп кетти. Ал аргасыз Мадылга ачык айтмак болду, акыры аны менен жолугуп болгонун болгондой кылып айтып бергенде Мадыл аябай таңгалды.

- Демек ошондой экен да?

- Ооба досум, сени менен таанышып атайын үйүңө келгеним да ошондон, эми сен Гүлзина экөөң мага жардам бересиңер, - деди аларды карай.

- Кантип? - - деп тигил экөө аны таңдана карашты.

- Ушинтип эле… - деп Өмүрбек экөөнү алмак-салмак карай өз оюн айтып, кызды өзүнө чакырып берүүсүн өтүндү.

- Кокус билип калса биз менен урушат да, кызга ого бетер күн көргөзбөй калат го?

- Андай болбойт, мен ага адегенде өзүмдү таанытам, азыр эсине кирип калды, уккан сөзүн билип тургандыр. Мени адегенде жерийт, анан көнүп калат, силер жардам бергиле?! - деди жалдырай.

Эрди-аял бири-бирин карай аргасы кете туруп калышты. Анан Гүлзина чечкиндүү түрдө:

- Мен макулмун, кыздын кордук көргөнүн көрүп-билип туруп чыдабай кетем, мен даярмын! - деди.

- Ыраазымын! - деп Өмүрбек ордунан тура калып сүйүнүп, ары-бери басты. - Жок дегенде өзүмө тартып, имерип алсам…

- Кам санаба! - деп Мадыл дагы ага боору ооруй сөз берип турду. - Энеси барда көпөлөктөй болуп жүргөн кыз жүдөп кетти.

Бир жумадан кийин келип үйдө отурду Өмүрбек. Анткени ошол күнү Ажар жеңеси экөө эле болчу, сыртка чыгып ойноп жүргөн кызды Гүлзина жанына чакырып алды. Кыз Гүлзинага келип:

- Эже, эмнеге чакырдыңыз? - деп тура калды, анын кийген кийими да жүдөө, эскирип калган.

- Жүрү биздин үйгө, - Гүлзина анын башынан сылай ушинткенде кыз көздөрүн бакырайта бейкапар балалык байоо көз карашы менен эч нерсеге түшүнбөй аны ээрчий басты.

Кирип келип чоочун адамды көрө тарткынчыктай босогодо туруп калды.

- Мен кетем, эже…

- Ажар, сен апаңды жакшы көрчү белең, мына бу киши Кенжегүлдүн тагасы экен, сени көргөнү келиптир!

- Апамдынбы? - Кыз көздөрүн бакырайта Өмүрбекти карап туруп калды. - Сиз апамды билесизби?

- Ооба, мен апаңды билем, сени көрөйүн деп келбедимби? - Өмүрбек кызга жетип кучактап көз жашына ээ боло албай, - кызым менин, садагам… - дей берди, жыттап, өөп кое бербей.

Наристе үн катпай чоочун адам ыйлаган сайын ал да ыйлап:

- Мен апамды сагындым… - деп жатты.

- Атаңдычы, атаңды жакшы көрөсүңбү?

- Атамды жакшы көрчүмүн, эми жакшы көрбөйм, ал менин атам эмес! - дегенде Өмүрбекти бирөө бычак менен жүрөккө малып алгандай болду.

- Эмнеге, эмнеге андай дедиң? - деп токтоо сурап кыздын жүзүнө үңүлдү.

- Чоң энем айткан, "сенин атаң башка, менин балам сага ата эмес" деп…

Экөөнү карап турган Мадыл менен Гүлзина таңгалды. Бала болсо да сөзгө түшүнүп калганына. Өмүрбек өзүн токтото: "Демек, кызымды алып кетсем болот экен, эми бул жерге бир мүнөт койбойм" деп турду. Анан Ажарды чекесинен өөп, колуна акча берди:

- Көрсөтпөй бирдеме алып же.

- Макул, - Ажар башын ийкеп койду.

- Таене-таятаң келип турабы?

- Жо-ок, таятамды өлүп калды деген болчу.

- Мейли эми сен бара бер, мен дайыма келип турам, - деди Өмүрбек бетинен өөп сыртка чыгара.

- Жакшы калыңыз! - деп Ажар жүгүрүп чыгып баратканда аны издеп, эки жакты карап турган жеңеси утурлай басты:

- Аякта эмне кылып жүрөсүң, мен сени издеп жатпайынбы?

- Жөн эле… - деп Ажар секире жеңесине жетип, колунан кармай кетип жатты. Ал Шадыбектин иниси Казыбектин аялы Сезим болчу. Ажарды жакшы көрөт. Кайненеси аны урушуп тилдеп оор жумуш жасатканын көргөндө ичинен боору ооруп өзү жардам берип кошо жасашчу. Эми аны курбусундай колтуктап үйүнө кирип баратты:

- Сен коңшунун үйүнө кирбей жүр, энекеңди билесиң го, ал билип калса жаман көрөт.

- Жеңе, эмнеге энем мени жаман көрөт, коңшунукуна кирсе болбойбу?

- Болбойт.

- Айтсаңыз, эмнеге жаман көрөт?

- Билбейм Ажар, мен да түшүнбөйм… - Экөө эми киргенде короодон кайненеси Салкын көрүндү, алар бөлүнө карап туруп калды. Ал чоюла басып келатып эле Ажарды жаман көзү менен карап:

- Эй кыз, мен жоктон пайдаланып ойноп жыргап калдың да ээ, - деди келбей жатып заарын чача. - Үйдү тазалап койбойт белең?

- Таза эле го эне, сабак окуйм… - Ажар башын жерге сала дулдуйду. - Эне, мени жаман көрбөңүзчү?

- Иий өлүгүңдү көрөйүн арам десе, балама кыз бойдон келбей сен жалаңкычты ала келгенде сенин тагдырыңды шордуу энең ойлоду бекен? Таенең келсе кошуп берем, ага чейин сабак окумак турсун эч жакка барбайсың. Пайдасы жок бирөөнү бага бергидей байлыгым ашып ташкан жери жок!

- Апа, кичинекей кызды мынчалык кылбай эле койбойсузбу, эмеле чоңойсо сизге пайдасы тиейээр… - деп Сезим кайненесинен тарткынчыктай бош сүйлөдү.

- Сен өз ишиңди кылчы ай келин, менин ишиме киришпе!

- Өзүңүз билиңиз, болбосо тезирээк бериңиз да, - деп Сезим тез-тез баса кирип кетти.

- Омэ-эй мобуну кара ой, сенин кандай ишиң бар ыя? - деп Салкын силкине келининин артынан карап туруп анан кайра Ажарга асыла кетти. - Арамдан туулган неме кимге жакшылык кылмак эле? Балам минтип үйдөн безди, болбосо биерде болмок. Ансыз да "көзүмө көрсөтпөй жогот" деп атат сүйлөшкөн сайын. Аялы менен келсе анысы да кетем деп жүрбөсүн, бирөөнү бирөө сүймөк беле?

Ажар кирбеңдеп суу чачып жатты, улам чакага суу алып келип чачып жатып бутунун баары суу болду, баскан жери жармашып ылайланып көптө барып анан суу соруга баштаганда шыпырып кирди. Ал эшиктин алдын шыпырып болгуча күүгүм болуп кетти. Ал сыртта жүргөндө Салкын келин-уулу менен тамактанып алып, дасторконду жыйып койду. Ажар кирип идиш жууп, анан тамак куюп ичмек болуп жатканда Сезим ага акырын:

- Биерден ичпе, биздин бөлмөгө кир, кокус апам көрсө урушат, - деди да ээрчитип өздөрү жаткан бөлмөгө кирди эле, күйөөсү Казыбек:

- Аны эмне ээрчитип кирдиң? - деди сүйүңкүрөбөй.

- Бала да, ичип алсынчы, карды ачты го?

- Ичсе тигил жактан ичсин, чыгарчы ары!

- Койчу Казыбек, бул деле бала да, кокус мен бирдеме болсом биздин балабыз да ушинтип калбасын?

- Ушунун эле өзүнөн кетпесин! - деп Казыбек аялы менен айтышкысы келбей ары карап жатып алды.

Ажар буларды угуп туруп батынып иче албай кайра чыгып бир аз шам-шум этип анан жатып алды. Ал эми жатаары менен Салкындын үнү чыкты:

- Эй шүмшүк, жамбашың сынгансып жаталак болбой камыр жууруп жат!

- Эне, көп камырды жууруй албайм да?

- Өлбөйсүң, жууруп кой, менин башым ооруп турат, - дегенин Сезим угуп тура калып өзү жуурмак болду эле күйөөсү тургузбай койду:

- Сени айткан жок, жеген-ичкенди билет, өзү жууруйт, көнөт да?

- Ушу тогуз-ондогу эсине кирелек кызга эмне мынча асылып калдыңар билбейм. Кое берчи, катуу же суюк болуп калса мага да сөзү тиет апамдын, - деп Сезим болбой ордунан туруп чыгып келсе Ажар суу коюп коюп, ун элеп жаткан экен. Сезим электи анын колунан алып өзү элеп анан камыр жууруду:

- Жеңе, сиз жакшысыз ээ, апам өлбөгөндө ал дагы сиздей жакшы болчу, - деп Ажар жашын аарчый Сезимди карады.

- Сен дагы жакшы кызсың, ошон үчүн сени мен жакшы көрөм да? - деп Сезим аны жылмая карап күлүп койду, - Сулуу кызсың, акылдуусуң.

- Чын элеби? - деп Ажар кудуңдай колу камырда эңкейип тоңкоюп жаткан Сезимди чоп эттире өөп койду, - Сиз дагы сулуусуз, жеңе.

- Койчу, чын эле сулуу бекемин?

- Ананчы?

- Рахмат, Ажарка!

- Сизди жакшы көрөм! - деп Ажар ушул азыр дүйнөдөгү эң жакын адамы жалгыз гана Сезим деп сезип жүрөгүнөн, балалык сүйүүсүн чын дили менен айтып турду. - Мен сизди аябай жакшы көрөм!

- Мен дагы сени жакшы көрөм!

Камырын жууруп бүткөндөн кийин жылуулап жаап коюп, Сезим менен Ажар анан өз-өз жатчу бөлмөлөрүнө бөлүндү. Ажар шырп алдырбай кирип жатып калды, анын дабышын тыңшап турганбы, Салкындын үнү селт эттирди:

- Жонумду ушалап берчи!

- Азыр, - деп Ажар туруп барып илбийген колдору менен анын жонун, колдорун ушалап жатты.

Үргүлөп кетип колу ийиле түшүп ооруп калды:


Толук окуйм десеңер, алуу шарты биерде >>>



п»їjanyzak@mail.ru

+996777329784
Алган материалга шилтеме бериңРёР·!
 © J.Janyzak, Kyrgyzstan 
Ссылки на взятые статьи обязательны!
Яндекс.Метрика