Интернет библиотека Жанызак@басма
Самое дешевое издание книги за счет автора! 

Ватсап: +996777329784
Сотка +996700329784
емейл: janyzak@mail.ru

Книги автора Айгүл ШАРШЕН на кыргызском языке

Намыс

Токтогул жердиги таластык, Токтогулда жашап, жердеп калган. Соно эң улуу кызы. Эки уул, бир кызы жаш, колунда жок жарды болгондуктан эптеп күн көрчү. Апасы Толкун жоош момун, күйөөсүнүн айтканына каршы болбогон жан эле. Соно он үч жашка чыкканда Садыбай уулу Кубанаалы деген колунда бар адам баласына кудалап, сөйкө салып койду да, күркүрөгөн күздө мал семирип, мөмө-жемиш бышкан кезде келинин алып кетти. Соно өтө жаш, элеңдеп карышкырдан корккон бөжөктөй көшөгөдө отурду. Он үч жашар секелектин оюндан башка оюнда эмне болсун, боз үйдө отуруп алып, керегеде илинип турган тулупту көзү чалып, аны ала коюп ойногусу келди. Бирок чоочун үйдө эки жагын карап турса күйөөсү кирди. Башында үкү тебетейди алып жоолук салып койгон, улам шыпырылып түшкөн жоолукту алып жанына коюп койгон эле. Кайненеси Арзымбү мурун бир кирип кайра чыккан. Кубанаалынын баласы Субанаалы эле, ал кирип жаш кызды карады. Субанаалы он тогуздагы болуп-толуп турган жигит эле, Сонону көрүп күлкүсү келди да, жанына отурганда ал ары жылды.

- Соно, менден качпа, мен сенин күйөөң болом да?

- ?

- Кел, жаталы.

- Койчу, апам менен эле жатам.

- Эмнеге, эми мени менен жатасың. - Субанаалы аны өзүнө имере тартып кучактаганда Соно аны түртүп, өзү ары жылып кетти.

- Кет азыр, кетип калыңыз!

Көздөрүндө мөлтүлдөгөн жаш. Анын ушул турушун айтып берүү кыйын эле, ыза менен бирге кимдир бирөөгө кек кайнап турган. Бирок жаш кыз турса баралына жетип болуп-толуп турган жигит тынчып турмак кайда, эптеп көндүрмөк болуп жатканда жеңеси Тотукан кирип келди да, кызды ой-боюна койбой чечиндирип төшөккө алып келип:

- Соно, сен эми бул баланын колуктусусуң, качпай жүр макулбу, бардык кыздар ушинтип эле күйөөгө тиет, мен деле ушинтип келин болгом, жата гой, - деп жумшак сүйлөп бетинен өбө жылып берди да чыгып кетти.

Акактай жаш кыз, секелегинде күйөөнүн койнунда аялдык милдетин аткарып, келин деген атка конду. Ыйлап-ыйлап соолугуп уктап калды. Жанында жаш балтыркандай солкулдаган, эне сүтү оозунан кете элек кыздын көз жашын Субанаалы ойлогон да жок. Кучактап жатып корстон болду. Эртеси төшөктү текшерип, жеңеси көрүндүк доолашып жатты:

- Кудагый-куда, келиниңер эркек төрөдү, көрүндүк бериңиздер!

- Болсун айланайын, болсун, көрүндүгүңө бир тай, - деди Кубанаалы сакалын сылай сөөлөт менен.

- Болсун, болсун кудагый, келиним эми баламдын үйүн толтуруп, убай-чубай уул-кыз төрөй берсин!

Арзымбү Сононун жеңесине ыраазы боло кубанычын жашыралбай кийит кийгизип, дасторконун кенен жайып, кайрадан кой союп коноктоп, кетээринде тай жетелетип, кыздын жеңеси кубанычтуу кайтты. Алар кыздын кийинки жашоосуна, тагдырына кайдыгер, тээ алмустактан келе жаткан кыргыздын салтын кубаттап, бактылуу болушун каалашты. Бирок кыз жүрөгү музга айланды, Субанаалыны көрөйүн деген көзү жок, апасы эптеп артынан көшөгөсүн жөнөткөндө ыйлап-сыктады эле атасынын: "Кайрылып эшигимди аттабасын, күйөөдөн чыгып келсе кызым деп жүзүн карабайм", деп айттырып ийгенинен улам апасынын бир тууган таежеси тыйып кетти. Ошентип бир үйдүн келини болуп жүрүп күйөөсүн жактырбай койнуна жатканда ары карап көргүсү келбей кээде бечара токмок жечү да болду. Кээде Субанаалы анын жаштыгына карап тим койчу. Бирок күндө сууга барганда ыйлап-ыйлап алып эптеп бир ай өттү. Апасы Толкун өзү кызынын абалын бир көрүп келүүгө келди да боздоп ыйлаган кызына боору ооруп үйүнө келгенде күйөөсүнө кыңкыстады. Ошол кезде Токтогул туугандары менен байланышып, Талас жергесине көчкөнү жаткан. Аргасыз аялынын айтканын угуп, салмактап көрдү да, Сонону ала кетмек болуп чакыртып алды да Субанаалы кеткенден кийин Кетмен-Төбөдөн өз элине көчүп кетти. Соно күн өткөн сайын бою өсүп, суйсалган кыз болуп баратты, ал чоңоюп эсине кирген сайын өзүнүн кордолгон жаштыгына ызаланып, атасына нааразы болуп жүрдү. Элине келип, туугандарынын арасына орун алгандан кийин Соного көзү түшкөндөр көбөйдү. Соно болсо, ошол айылдан Жакшыбек деген жигит менен таанышып сүйлөшүп калды, Жакшыбек жетим бала, бир аял алып ажырашып, бир баласы бар экен. Таластын Кара-Коюн деген колхозунда жашап калышты. Ыдырыс уулу Жакшыбек менен Сононун ошондогу сүйүүсү кылымдарды карыткан дастан, поэма, жомок сыяктуу айтылып бүтпөй турган тунук махабат эле…

Соно дагы ата-энесинен жашырынып суу боюна барып, андан ары экөө жетелешип алып, адыр-түздүн жадыраган сулуулугуна суктанып, гүл терип кубалашып ойногондо тирүүлүктүн эң сонун керемети өздөрү үчүн гана берилгендей бул дүйнөнүн ашуусу бийик тоосундагы улар менен тең жарышып жашоодо өмүр менен өлүмдүн, кошулуу менен ажырашуунун бар экенин эске албай өксүк дегенди жокко чыгарып кумардан чыгып чер жазышаар эле.

- Соно, - деди бир күнү Жакшыбек. - Биз эч качан ажырабайбыз ээ? - деп Сонону кучагына кысып туруп.

- Эч качан, мен сенден ажыраган күнү өлүп калам, - Соно жигитке ого бетер кынала көздөрүн моймолжутту.

- Соно..

- Ии-ии.

- Мен сени жанымдан да артык көрөм.

- Мен дагы.

- Жаным, экөөбүз баш кошсок абдан бактылуу жашайбыз, анан кө-өп балалуу болобуз ээ?

- Албетте бактылуу болобуз, - Соно жигиттин ийнине башын жөлөп алып улутунуп алды, - Мен сага таза бойдон бара албаганыма өкүнөм, күйөөгө тийип чыкканыма атам гана күнөөлүү… - Муңая түштү келин.

- Эч кабатыр болбо жаным, мен сага жолугуп калганым үчүн бактылуу болуп турам, - Жакшыбек келинди саамайынан сылай жыттап койду, - Биз баш кошобуз, балдарыбызды чоңойтуп өстүрөбүз.

- Алтыным, сага ыраазымын.

- Соно.

- Ии-ии.

- Качан макул болосуң, мен тез эле үйлөнгүм келип жатат, ата-энеңдин алдына агамдар келсинби?

- Азырынча болбойт, атам мага нааразы, күйөөдөн чыккан ал үчүн абдан уят экен, намысымды түшүрдүң дейт, - Жер карай сүйлөдү Соно.

- Эмнеге, көңүлүңө жакпаган адам менен түбөлүккө кантип жашамак элең, сүйүү болбосо жашоо кантип болсун?

- Мен өтө жаш болсом да аны менен жашагым келбеди, жаштыгыма карабай күйөөгө бергенине капаланам, - деди Соно.

Экөө көпкө чейин сүйлөшүп турушту, дал ушул күнү атасы Токтогул атчан келе жатып, Сононун бейтааныш жигит менен турганын көрүп ачуулана үйүнө келип Толкунга кыйкырды:

- Кызыңды тыйбайсыңбы, ким менен сүйлөшүп жүрөт? Элге журтка кеп кылып, эркек менен турганы эмнеси, бүгүндөн баштап үйдөн чыкса жыга чабам, айтып кой тынч жүрсүн!

- Ачуулана бербечи эми, жаш кыз болсо сүйлөшсө сүйлөшүп койгондур, же бирдемени сурап тургандыр, - Толкун күйөөсүнө токтоо жооп берди, - Өз эркине койбой күйөөгө бердиң, жаш неме өз теңин тапсын да, үйдөн чыкпаса күйөөгө кайдан тиет?

- Күйөөнү өзүм табам!

- Өзүң тапканың ошолбу, баланын көз жашына карабай сыздаттың, - Ушул жолу Толкун күйөөсүнө сөз бербей кызынын таламын талашып жатты, - Эрте күйөөгө берип, окуй албай да калды.

- Окуп чилистен болмок беле?

- Жок дегенде кат таанып калат эле да.

- Тааныбаса койсун, айтканым айткан, бүгүндөн тартып үйдөн чыкса өз колум менен өлтүрөм!

Токтогул ачуулана эшикке чыгып кетти. Толкун ойлуу телмире отуруп калды. Чыгып бараткан атасынын алдынан чыга калган Сонону акшыя бир карап алган Токтогул басып кетти. Энесинен угаар деп ойлоду ал, ачуусу тарагыча басып жүрүп. Соно үйгө кирип келип апасына бир сөз айтмакка камданып калганда Толкун аны сүйлөтпөй:

- Атаңа жолуктуңбу? - деди.

- Ооба, эмне болду, апа?

- Ким менен сүйлөшүп турдуң эле, көрүп калыптыр…

- Чын элеби? - Сононун өңү бозоро түштү.

- Менин калп айтканымды көрдүң беле?

- Кечирип койчу, апа, - Соно ушинтти да отуруп калды.

Эне бала үндөбөй карашып калышты, эне сезди кызынын көздөрүндө улуу сүйүү турганын, жүрөгү зырп этип алды: "Каралдым ай, тилегиңе жетсең экен, атаң кайда бармак эле, акыры көнөт да, бактылуу эле болсоң болду", деп ойлонуп алды. Бирок ошол эле учурда Жакшыбек үйүнө келип, эң улуу ага-жеңесине сөз баштады:

- Байке, үйлөн деп эле жаттыңар эле, мен таптым, эми качан үйлөнөйүн?

- Оо азамат, үйлөнсөң үйлөн да, качан алып келесиң? - Багышбек инисин мулуңдай карап жооп күттү.

- Байке, Токтогулдун кызы, сүйлөшүп койдум, өзүңүз барып, ата-энеси менен сүйлөшсөңүз болот.

- Ай бала, - жеңеси Буудайбек Жакшыбекти ормое карады, - Токтогулдун эрден чыккан кызынбы?

- Эрден чыкса эмне экен, жеңе? Мен жактырып калдым, экөөбүз сүйлөшүп жүрөбүз. Жеңе, коюңузчу эми, макул деп эле койсоңуз, - Жакшыбек жеңесине жагалдана күлүп жанына барды, - Абысын болот да, жеңе, туурабы?

- Эгер аны алам десең мен таптаза каршымын, эжелериңе айтамын, сага аялды өзүбүз табабыз.

- Мен андан башканы албайм!

- Анда ошонуң менен каалаган жакка бара бер! - деп Багышбек дагы аялынын сөзүнө кошулганда Жакшыбектин аргасы кетип:

- Байке, эмнеге каршы чыгып жатасыңар, өмүрүмдө өз каалаганыма баш кошсом жаманбы? - деди агасын карап, - Эгерде ата-энем болсо деле укмак сөзүмдү, тилимди алмак, байкуш балам бактылуу болсун демек…

- Көп сөздү кой үкөм, андан көрө жеңеңдин тапканын көр, ал сага жагып калышы мүмкүн, колунда бар кишинин кызы дейт, Токтогулдун колунда жок, аны эмне кыласың, сени эмес өздөрү тойбогон немелер.

- Тойбосо койсун, биз Соно экөөбүз бактылуу жашайбыз, мен аны сүйөм байке, уктуңузбу, сүйөм! - деп Жакшыбек ордунан туруп эшикке чыгып кетти.

Талашып-тартышып бир пикирге келе албай Жакшыбек ага-жеңесине таарынып Соного жолугуу үчүн анын үйүн акмаласа да ага жолуга албады. Бул ортодо ачууланган Токтогул өз чечими менен кызын Кененбайдын уулу Кубанычбекке бермек болуп, сөз бекитип, Сонону үйдөн чыгарбай кайтарууга алып күйөөгө берүүгө камынып жаткан. Соно көз жашын төккөндөн башка эчтеке кыла албады. Аргасы кеткен Жакшыбек бир жеңесине жолугуп, чындыкты айтып жан үрөп түшүндүрмөк болду эле, ал:

- Менин колумдан эчтеке келбейт, кайнагам абдан ачуулуу киши, кызды такыр чыгарбагыла деп жатат, - деди.

- Жеңе, жардам бериңиз бизге, биз бири-бирибизди сүйөбүз, Сонону экинчи жолу бактысыз болуусуна жол бербейм, аны алып кетем.

- Жок, андай болбойт, сөздөрү бүтүп калды, эртең кызды алып кетишет, - Сулуукан анын айтканына көнбөдү.

- Кудай жалгагыр бизди бөлбөгүлө жеңе, мен Сонону сүйөм, жакшы көрөм, болбосо ата-энесине өзүм жолугам, - Жакшыбек Сулууканга жалдырай карады, - Бир эле жолу жолуктуруп койсоңуз, өзүнө бир жолугайын.

- Болуптур, мен силерди карап турам, алыс кетпей ушул жерден сүйлөшүп, кайра кетесиң, - деди Сулуукан аргасы кете жигитке боору ооруй үйдү карай басып баратып.

Көп өтпөй эле Сулуукан Сонону ээрчите жыла басып жетип келди. Эки жаш бири-бирин кучактап, сагынычы тарагыча ооздорунан сөз чыкпай турушту, тээ бир топтон кийин гана Жакшыбек аста шыбырады:

- Сонун, качып кетпейлиби?

- Кантип?

- Кетип калалычы, эч ким табылбас жакка, алыс жакка кетип калалычы, макул деп койчу.

- Болбойт, атам ага көнбөйт, ал экөөбүздү таап алат да өлтүрөт.

- Ошончолук каардуубу?

- Ооба.

- Неге өз баласынын бактылуу болушун каалабайт?

- Билбейм, балким мени бактылуу кылам деген ойдодур…

- Кантип, сен өзүң сүйбөгөн адам менен бактылуу болмок белең?

- Атамдын түшүнүгү ошондойдур, мен башканы сүйөм деп а йтуу менин колумдан келеби, эрким жетеби, кыз байкуш ошондой эрксиз, аргасыз жан турбайбызбы? - Келиндин көзүнөн жаш төгүлүп турду.

Ал ушу кезде не кылаарын билбеди, аргасыз капаска түшкөн чымчыктай эт жүрөгү тыпырап жатты, кетип калайын дейт ага чыдабайт, акыры:

- Жакшы, үйүңө эле алып барчы, атам аерден алып кете албайт, элиң бардыр, ошолордон батынып, мага эчтеке дебей калтырып коер, - деди.

- Үйдөгүлөргө сүйлөшөйүн…

- Анда эртең ушул маалда өзүм чыгам, жеңем билбесин.

- Болуптур. - Жакшыбек так жооп айта албады, агасы менен жеңесинин каршылыгын келинге билдирүү кыйынга турду.

Арсар жооп менен экөө эки жакка бөлүндү. Келиндин көңүлү тына түшкөндөй болду, сүйгөнүнө ишенди. Өзүн бактылуу сезип, жеңесин байкамаксан боло өзүнүн бөлмөсүнө кирип кетти. Жакшыбек үйүнө келип төшөгүнө жата кетти, эмне арга кылаарын билбей ойлонуп жатты. Бирок эч кандай арга табалбасын сезди. Түнү бою ой-санаанын кучагында уйкусу качып жатып эртең менен башы ооруп зорго турду. Анын түрүн көргөн агасы Багышбек аны ормое карады:

- Түнү бою уктабай кайда жүрдүң, түрүң эмне болгон?

- Силер ушуну кааладыңар беле, эми менден үмүт үзүп кое бергиле, Сонону Кубанычбекке алып бергени жатыптыр, мен бул айылда жүрө албайм, кетем!

- Жакшы болуптур, тийсе тиет да, сен дагы үйлөн, эмнеси бар экен? - Жеңеси ашкана тамдан келатып үн катты.

- Силердин максатыңар орундалды, мени өз сүйгөнүмдөн ажыраткыңар келди эле, мен силер үчүн адам эмесмин да, - Эшикти көздөй кадам таштаганда:

- Отур! - деди агасы, - Бир аял үчүн өзүңдү таштап салгың келип жатабы, кайдагы бир неме сага Айчүрөктөй көрүнүп калган го?

- Ооба байке, мен аны сүйөм, сен сүйүүнү билбесең ошентесиң да, эгер сүйүп көрсөң минтпейт болчусуң, - деди Жакшыбек токтой калып, - Жүрөгүң жок!

- Эмне, эмне дедиң ыя?! - Багышбек туруп анын жанына келип Жакшыбекти карыдан тартып өзүнө каратты. - Эмне дедиң, мен сүйүүнү билбеймби?

- Билсең, сүйүп көрсөң мени түшүнөт элең, каршы болмок эмессиң! - деди да Жакшыбек чыгып кетти.

- Акмактын баласынын айтканын кара, сүйүп көргөн эмессиң деп… - Багышбек туталана жини келгенинен жаактары түйүлө, үйдүн ичинде ары-бери басты. - Ооба, туура айтасың, менде жүрөк жок…

- Эмне болуп кетти, ошол иниңдин кыял-жоругун билип туруп туталана бересиңби, болду эми чайыңды ичип ал, - деген Буудайбекти ал кагып жиберди.

- Иче бер өзүң!

- Эмне, жиниңди менден чыгарасыңбы? - Аялы аны акырая карап сүйлөнүп кирди. - Жүрөгү жок дегенге капаланып жатканыңды билем, Даткайым үчүн жинди боло жаздаганыңды ал кайдан билмек эле, ооба ал билбейт, ал эми мен эң сонун билем…

- Билсең ошол, бежиребей тилиңди тый!

- Болду эми, сен үчүн деле бирөөнүн жанын үрөп жашап жүргөн аялды түшүн, балдар турат, менин күнөөм кайсы? - Буудайбек телмире ыйлагысы келип ызалана отуруп калды.

Багышбек эшикке чыгып кетти. Сыртта көпкө басып жүрдү: "Ооба, мен акмакмын, жүрөгүм жок, сүйүп көргөн эмесмин", деп алды да, өз башынан өткөндөрүн ойлонуп жатты, көз алдынан жыйырма жыл мурун өткөн окуя чубуруп өтө баштады…

Багышбек он сегизге толуп, баралына келип турганда, ата-энеси кубанычтын койнунда уулуна айылдан кыз издештирип калды. Колунда бар болуп, өтө бай болбосо дагы орто чарба эле. Ыдырыс өз оокатына тың, мээнеткеч адам болчу, аялы Аккүл өзүнө төп келген жар, экөө ынтымактуу жыйырма беш жыл жашап, эки уул, үч кыздуу болушкан. Эң улуусу Багышбекти үйлөнтөбүз деп, бар тапканын жыйып, камына баштаганына көп болгон. Анан капысынан Багышбек Даткайымга айылдагы чоң тойдо жолугуп калды. Экөө эки-үч жолу жолугушуп, бири-бирин сүйүп калды. Колунда бар кишинин карегиндей сактаган жалгыз кызы болгондуктан Даткайым ар убак үкү тебетей кийип, үлүбүрөп аппак кош этек көйнөк кийип жүрчү. Ата-энесине айтып келгенде Ыдырыс:

- Уулум, Арстанбек бизди теңине алаар бекен, бу чөлкөмдүн бай адамы, кызын береби бизге? - деди жаны кейигендей.

- Ата, бир барып алдынан өтүп көрүңүз, болбосо Даткайымды ала качып алам.

- Ой бала, сен соосуңбу, сен ала качып алганда соо коебу сени, бизди көпкөн инилери чаап кетпейби? - Үрпөңдөй карады Аккүл.

- Чаап албайт, Даткайым өзү жооп берет, - деди Багышбек ишенимдүү. - Биз бири-бирибизсиз жашай албайбыз.

- Кудай билет, - деп үңкүйдү апасы.

- Тобокел, кыз сендик болсо Арстанбектин эшигине коркпой эле барам, тиги Абыш байкеңди чакыр, бир бээни жетелеп алып куда түшүп баралы, - деп Ыдырыс тобокел кыла уулуна дем берди.

Ошонун эртеси Абыш, айыл кадырманы Кулубай менен Ыдырыс болуп Арстанбектин эшигинин алдына бир бээ, бир музоолуу уй, он кой кылып айдап барып, Даткайымга куда түшүштү. Арстанбек аргасыз кызынын көңүлү үчүн макулдугун берди. Анткени күпүлдөп келгендерди кайрымак болгондо, эрке кыз чыга калып:

- Ата, мени бала ордуна асырап отурасыз, арманым кыз болуп калганым, кыз өмүр бою ата-эненин төрүндө жүрбөйт экен, эгер ушул келген адамдардын назарын сындырсаң, анда мен түбөлүк төрүңдө калам! - деди тастая.

Арстанбек кызын бир карап алып үйүнө кирип:

- Киргиз тигилерди, - деп аялына кайрылды.

Ошентип аргасыз томаякка куда болмок болуп, күркүрөгөн күздө той берип, кызын узатмакка сөз берди. Адам баласынын саат сайын өзгөрүлүп турчу тагдыр жолу эч кимисине белгисиз эмеспи. Ыдырыс капысынан ооруп көз жумду, анын кырк ашын бере электе эле Аккүл кете берди, төрт жетим кала берди, ошондо Жакшыбек беш гана жашта болчу. Эки кызы удаа бойго жетип калган эле. Кийинки жылы күзүндө Багышбек атасынын бир тууганы Абыш болуп келинди алып кетүүгө барганда, Арстанбек кызын бербей койду:

- Силерге эми кыз бербейм, кара жолтойсуңар, ата-энеңерди жутуп алдыңар, кызым топ жетимди бакканга барбайт.

- Ата, кантсе да бата бар эмеспи? - деди Даткайым.

- Бата нике эмес кызым, бузуп койсо болот, сени эми ал үйдүн босогосун аттатпайм!

- Мен анда өзүмдү-өзүм өлтүрөм! - деп Даткайым атасын коркутмак болду, бирок ага жеңеси менен апасын кайтартып, өлүүгө мүмкүнчүлүк бербеди.

Көп өтпөй эч кимге кеңешпей Арстанбек аны ич арадан сүйлөшүп, өзүнүн тааныш теңтушунун баласына ала качтырып ийди. Ыйлап-сыктап отурбай жулунганына карабай аны отургузуп коюшту. Ботодой боздогон Даткайым өз атасын каргап кала берди. Багышбек достору менен барып алып кетмек болгондо, эки жаат болуп чабышып, ортодо башы жарылып, буту-колдору сынгандар болду, акыры бул урушту айыл аксакалдары зорго тыйып тынчтандырды. Ошентип Багышбек Даткайымдан айрылып кала берген. Инисине боору ооруган Абыш Арстанбекке айыл аксакалдарын салып атып берген малын толугу менен алды да, ушул Буудайбекти алып берген. Багышбектин эки уул, бир кызы бар, улуусу он бешке чыгып калган. Буудайбек Даткайым экөөнүн жомогун өз көзү менен көрүп-билген кыз болсо да, жигиттин гүлү Багышбектин жары болгонуна ыраазы болуп жашап келет, бир айылдан болгондуктан Даткайымды Багышбек анда-мында көрүп калат, күйөөсү кызыл камчы. Атасы Арстанбектин көзү өткөндөн кийин уруп-сабаганы көбөйгөн, бир кызы бар, башка төрөгөн жок. Баягы келишкен келбети жок, айдай жүзүнө так түшүп, убагынан эрте бырыш түшүп, басмырт болуп да кеткен. Аны көргөн сайын Багышбектин жүрөгү жүз жеринен тилингендей сайгылашканын ким билет, ушул Жакшыбек билеби аны?

Ушуларды ойлонуп алып, Багышбек оор күрсүнө тоо тарапты бир карап алды. Анткени Даткайым ушул учурда күйөөсүнөн ажырашып, ата-энесинин үйүндө турчу, кызын алып калып Жолоочу башка аял алып алган, үч балалуу болуп жашап жатат. Багышбек Жолоочуну абдан жек көрөт, кээде Даткайымды бактысыз кылганы үчүн аны өлтүрүп койгусу келсе да, өзүн-өзү токтотуп келет. Кыркка чыгып, балдары чоңоюп калгандыктан, ал ак никелүү аялына кара санагысы келбей ичтен сызып, зорго жүргөндө Жакшыбектин жүрөк көзөй айткан сөзү анын зээнин кейитти: "Асылым ай, карааныңа зар болуп мен мында, жалгыз караан сен анда, тагдырың түшкүр, мынча таш боор болбосо кантет, сагынычым ашып жатса да аргасызмын, арабыз жакын туруп эң алыспыз, асылым сени аябай сагындым, сага жолугуп өзөктү өрттөп келаткан өкүнүчүмдү айтып бугумду чыгарып алсам ээ, жыпар жыттанган жытыңдан искеп, апакай жүзүңдөн кумарым канганча өөп, кучагыма көз ирмемчелик убакытка кысып алсам арманым жок эле, ээ?" деп ойлоп жолго чыгып эки жакты карады. Ал азыр турмушунда андан да оор азап алдында турганын сезбеди…

- Ой Багыш, кирип бирдеме ичип алсаң боло? - деди Буудайбек аңгыча артынан чыгып.

- Жүрөккө эчтеке баспай турат.

- Иниң кайда кетиптир?

- Кайдан билем?

- Дегеле бул жашоодогу бактылуу жан экенсиңер, сен дагы унутулгус сүйүүнүн кулу болуп, билгизбей жашап келесиң, иниң болсо андан башканы сүйбөйм да, албайм дейт, экөөңө эле сүйүүнү баалап берген го? - Буудайбек ызасын чыгаралбай атайын тийише сүйлөдү. - Теги бала болуп сүйүү деген эмне экенин билбей эле жашап келатам.

- Жаагыңды басчы!

- Бастым мына, жок дегенде орозоңду ачып албайсыңбы, орозо боло электе орозо кармабай.

- Өзүң иче бер да, мен жайлоодогу Сагынбай абага жолугуп келейин.

- Өзүң билчи, - Буудайбек үйгө кирип баратып, - Эптеп шылтоо таап, Даткайымга жолуккусу келип калган го, деги ошону эми алып алсаң да, көңүлүм айттагыдай!

Мунусун Багышбек укса да укмаксан болуп, ары жакка басып кетип баратып: "Алса алып алам, эмне болуптур?! Жаштыгымда жалындап сүйдүм, жалбарып жетпедим, өмүрүм ортолоп калганда көңүл көксөөсүн аткаруу күнөө эместир, жараткан сүйсүн деп жүрөк берди, көрсүн деп көз берди, күтсүн деп үмүт берди, үмүтүмдүн али жиби үзүлө элек", деп коктуда оттоп жаткан тушалуу атына жетип жетелеп келди да жалын тарап, сылап-сыйпай токуп кирди. Буудайбек кирип-чыгып күйөөсүнө эчтеке дей албай балдарына кыйкырып жатты. Багышбек үндөбөй атын минип, бастырып кетип калды.

- Куураган чечек десе, кайдагыны эсине салып коюп жоголгонун кара, унута баштаганда.

- Абайлап сүйлөсөңүз боло жеңе, сизге эмне болгон, тиги жолго чейин угулуп жатат, - деп кайынсиңдиси Карлыгач көрүндү.

- Кыйкыра турган иш болсо эмне кылам кыз, жанагы иниңер тилди албай Токтогулдун кызын алат элем деп агаңды капа кылды. Эми кайда кеткени белгисиз, катынды алып эле бердик го, экөө жашай албай эми сүйдүм-күйдүм деп бирөөнүн кудалаган жубанына жабышып, эл караган бетибизди жер каратканы жатат, - Буудайбек жаагы-жаагына тийбей эбиреп кирди. - Кой-ай деп койсоңор боло, өзүбүз тапканды алып берели десек укпайт.

- Тим койгула да жеңе, жубан болсо болот да, көңүлүнө жакканын кылсын.

- Кой дегендин ордуна кайра ушинтип көкүтөсүңөр да, Сагынай деле жакшынакай келин, Токтогулдун жубан кызы андан ашык дейсиңерби, ата-теги илгертен бардар турушат.

- Жеңе-е, капа болбоңуз, инибиздин ой-боюна койбой мурда тапкан кыздын кылганы тигил болду, эми тил кыска болуп калбадыбы? - Карлыгач жеңесине күлө-бага айтты.

- Багыш силерге ата ордуна ата болуп калды эле, аны сыйлабай кыйкырып кетти, эми акең жүрөгү ооруп капаланган бойдон кайда кеткенин билбейм, - Буудайбек буулугуп, ички ызасын кайынсиңдисине туюгунан төгүп жатты. Ичи уйгу-туйгу болуп: "Ал Даткайымга эле кетти, эски жарасы козголду, ал эми ага биротоло кетип калбаса эле", деп тынчы кетип жатты…

Багышбек атына олбуй-солбуй камчы салып, ойлуу кайда баратканы белгисиз, жүрөк жарасы сыйрыла тыз-тыз этип, көз алдынан Даткайымдын үкү тебетей кийген беш көкүл кези, карагаттай көздөрү менен кыя карап жылмайып күлгөнү, үлпүлдөгөн аппак кош этек көйнөгү кетпей, кетип жатып, негедир аттын эси бардай Арстанбектин эскирип калган тамынын эшигине алпарып койгонун сезбей да калды. Качан гана ат кошкура токтогондо эсине келип, ат мамынын жанында турганын көрүп чоочуп кетти, ушул тушта ичтен көөнөргөн эски чыптамачан Даткайым чыга калып, аны көрүп, утурлап тозоорун же ичкери кирип кетээрин билбей муундары калтырап, жер карай туруп калды. Багышбек да үн катпай анын ушул турушун көз карегине сактап калгысы келгендей көз албай, оозуна сөз кирбей ат үстүндө тура берди. Аттиң, ушул көз карашта эки адамдын не деген армандары, не деген өксүктөрү турбадыбы?! Көптө барып эркектик кылды бейм, Багышбек:

- Арба Даткайым, - деди.

- Бар болгула, келген экенсиңер?

- Келдим, келгенимди да билбейм Даткайым, эркимди башкаралбай калдым, учурашкан айып эместир…

- Жүрөк менен эркти башкарууга адам баласынын күчү жетсе… - Даткайым жашка мууна андан ары жагын айталбай туруп калды.

- Түшсөм мейлиби? - Суроолуу жооп күттү.

- Аянган жан өтпөдүбү Багыш, бирок сени унутту го дедим эле, эсиңде экемин кудайга шүгүр, - деди муңкана үнү калтаарый, - Жүрөк үшүткөн күн көз алдымдан кетпей, тагдырыма баш ийип жашап калганымда.

- Кантип унутам Датка, ар бир таңым сени эстебей жарык кирбейт, жатаарда оюмдасың, аргабыз канча, - Багышбек аттан түшүп, эскирген мамыга атын байлап, Даткайымды көздөй басты, - Жакшы жүрөсүңбү, жарыгым?

- Өлбөгөн күн өтүп жатат, суусуз чөлдө калган жандаймын, бактым кыркылды, жараткан жок дегенде кызымды өзүмө кыйбады, караанын көрүү үчүн мектебине барам… - Даткайым өзү ичкериге карай баштап кирди, - Төргө өткүлө.

- Рахмат, ушул үйгө күйөө болуп кирбедим, өзүңдү куштай кылып алып жүрө албадым, - Багышбек мандаш токуна Даткайым төрт бүктөп салган төшөккө отуруп жатып айтты муну, - Ал акыбал кандай?

- Тирүүнүн күнүн көрүп, жүргөн менен өлүү жандан айрымам жок, жашоо кунарсыз… - Даткайым дасторкон жайып чай куйду, - Чайдан алыңыз.

- Асылым, канчалык жакын болсок да ошончолук алыспыз, көз тунарганга чейин элесиң гана карегимде тура берет, тагдырыбыз ушундай экен, азыр сени көрүп туруп, кечээ эле күндөгүдөй жолугушууга келгендей өзүңө сүйлөөдөн апкаарып турам, - Багышбек Даткайымдын колунан аста кармай, - Сагындым… - деди үнү кардыга шыбырап.

- Кайдан, менин жүрөгүмө, жүзүмө өткөн супсак, бактысыз өткөн жылдар өз издерин салбадыбы…

- Мен үчүн баягыдай эле, жамалың жүрөк толкутат.

- Жок, андай дебе Багыш, биздин таза сүйүүбүз, таза бойдон акактай бойдон жүрөктөрдө сакталып кала берсин, биз тирүүлүктүн улуу сезими сүйүү деген азапты баштан өткөргөнүбүз үчүн бактылуубуз.

- Аның чын, биз бактылуубуз, бири-бирибиздин жүрөгүбүздө сакталып жүргөнүбүз үчүн, - Багышбек колун тартып алып улутунуп ийди, - Ардагым, асылым менин, өчпөс-көөнөрбөс сүйүүгө кабылып сенин элесиң менен жашоонун өзү дагы бакыт мен үчүн….

Экөө тең унчукпай калды, Багышбек үнсүз колдорун кайчылаштыра бир чекитти тиктеп үнсүз отурган Даткайымдын жүзүн астыртан тиктеп отурду, сол кашынын үстү, оң жак жаагы менен оозунун астыңкы эрдинде тырык пайда болуп калганын көргөндө жүрөгү зырп этип алды, анысын сезип тургандай Даткайым:

- Келгениңерге миң мертебе ыраазымын, мени эстеп, мени унутпаган адамым бар экенине жаратканга шүгүрчүлүк кылам. Көргөн-укканга кеп болуп жүрбөйлү, жарыктык элди билесиңер да бири угуп, бири көрүп сүйлөсө калганы көбүртүп-жабыртып жиберишет…

- Туура, бирок күнөөбүз кайсы Датка, сүйлөшүп жүрөк черин, сырдашып көкүрөктүн муңун жаза албадык го?

- Көз көрүп кубанат, жүрөк сезип кубанат Багыш, менин жашоомдогу эң бактылуу күн бүгүн болду, атамды каргап жүрүп өтүп келатам, сексендеги карыялардай болуп токтолдум, алдыдан үмүтүм аз, эмки жашоом Гүлайым үчүн, жалгыз кызымды гана ойлоп күн көрүп келаткандаймын, - Жер карап ойлуу үн катты.

Багышбек ыңгырана ордунан турду:

- Кош Датка, тагдыр бизди кошподу. Сенин кызың да чоңойду, менин уулум да бойго жетип баратат, - деди да камчысын бүктөй кармап сыртка карай кадамын жай таштады, - Аман жүр! - Босогого токтой калды, - Бир көргөнүм мен үчүн канчалык кубат.

- Жакшы жүр, сенин жүрөгүңдө жашаганым үчүн өзүмдү эң бактылуу деп эсептейм, - Даткайым ордунан турбады, көзүнүн жашы көл боло үнсүз төгүлүп турду.

Саамга босогону аттай албай туруп калган Багышбек артына кайрылды да басып келип, эки карыдан ала өйдө кылып Даткайымдын жүзүнө тигилди, анын жамгырдай төгүлгөн көз жашынан эле жүрөгүндөгү армандын, өкүнүчтүн-күйүттүн ачуу даамы сезилип, буркан-шаркан түшүп, ички дүйнөсүндө сел жүргөн кең сайдагы таштардай аласалып ойлору чачкын болуп турганы белгилүү эле. Багышбек аны аста бооруна кысты, экөөнүн түрсүл каккан жүрөктөрүнүн дабышы бири-бирине билинип турду, үнсүз гана бир саамга кучакташып тура беришти. Даткайым ошол кезде буркурап ийди. Багышбек аны ого бетер бооруна бекем кысып ак жоолукчан аялдын төбөсүнөн жыттап көпкө туруп анан:

- Датка, - деди шыбырай.

- Оов.

- Сен дагы эле мени сүйөсүңбү?

- Анын пайдасы канчалык?

- Айтсаң ачыгыңды.

- Баягыдай эле, өткөндү унутуп, азыр жаш секелектей сезип турам өзүмдү.

- Асылым ай, жүрчү эч ким укпаган, эч ким барбаган жакка кетип калалычы?

- Болбойт.

- Неге?

- Эл эмне дейт?

- Эл эмне дейт, атам урушат деп жүрүп, ушул күндө калбадыкпы?

- ? .. .

- Жүрү жаным, дүйнө кезип жетелешип кетип калалы, сени өзүм бактылуу кылам, ушунча чыдадык, тагдыр деп жүрүп, аз жашоодогу бактыбыздан пайдалана албай калабызбы Датка?!

- Жок болбойт, ушул жолугушуу дагы мен үчүн чоң кубаныч, чоң кубат Багыш, бирөө жарым келип калбасын.

- Кантейин асылым, ойлонуп көр дагы, сен али жашсың, алдыда дагы канча жашоо бар, бактыбызды табалычы, - Багыш аны кое бербей көкүрөгүнө кыскан бойдон сүйлөп жатты, - Билесиңби, бүгүн мени иним аябай ыза кылды, ал мени "жүрөгүң жок, сүйүп көргөн эмессиң, сүйүүнү билбейсиң" дейт, сүйүүдөн жүрөк үшүп аргасыз жашоо өткөрүп жүргөнүмдү ал кайдан билсин, анда ал беш-алты гана жашта эмес беле? - Багышбек ошол турушунда болгонун саймедиреп айтып берди.

- Бала да, сен ага каршы болгонуң болбойт.

- Буудайбекти билесиң го, ал өз билгенин кое бербейт, ошол тапкан келинди "ал" десек болбой жатпайбы?

- Туура эмес, жүрөк каалоосу күч болсо кайып эмеспи…

- Келиндин атасы да каршы, он бештеги келин экен, бербейм деп жатса, анан эмне кылмакмын…

- Жүрөгү жоктук кылбагыла да, - Ушул учурда Даткайым жылмая карады, - Сүйүүдөн өткөн айыкпас дарт болбосо керек, рактан да өтө кооптуу…

- Ырас айтасың.

- Эмесе артыңарга кайткыла, силерди да сыйлап күткөн жарыңар бар, анын да жүрөгү, сезими ооруйт, аны сүйбөсөңөр балдарыңарды сүйүп отурасыңар!

- Ал айтканың туура Датка, бирок мен сенден ажырагым келбей турат, ушул бойдон кучакташып катып калсам кайыл элем, кылымдарга эл оозунда дастан болуп калсак кана.

- Койсоңорчу… - дегиче сырттан дабыш чыкты, эшикти аттап кирип келаткан Жолоочу болчу, экөөнү көрүп, бир тынымга оозуна сөз кирбей туруп калды да:

- Энеңди урайындар десе, уурданып жалаптык кылып жүргөнүңөрдү кара, элдин алдында шерменде кылбасам элеби? - деп Багышбекке жулунуп жакадан алаарда, ал озуна тигини жакадан алды да:

- Бир жолу ажыраткансың, экинчи жолу жол бербейм! - деп түртүп ийди.

- Жолоочу, сен мени таштап койгонуң качан, мен азыр жападан жалгызмын, ал тургай кызымды каратпай отурасың! - Даткайым аны ызалуу көз караш менен карап ушинткенде Жолоочу ага бакырды:

- Жала-ап, баары бир менин аялымсың, мен сенин минтип жалаптык кылганыңа жол бербейм!

- Мен эркин адаммын, менде эми эч кандай акың жок. Аялың, балдарың бар, азыр үйүмдөн чыгып кет! - деди үнүн пас чыгарып Даткайым.

- Мени кет дей турган сенсиңби, экөөңдү элге салам, жарыя кылып эл алдына шерменде кылам! - Болбой эле жулуна берди.

- Жолоочу, эркекче сүйлөшөлү, эгер катындык жайың бар болсо, азыр мен чыгып кетем, бирок ушунун бир жерин оорутуп, дагы бир жиндилик кылсаң, сени өз колум менен өлтүрөм, ушул убакка чейин астыңдан чыгып жаман айтышкан жокмун, эмне үчүн экенин сага айтып коеюн: Даткайымдын бактылуу болушун каалагам, карачы айдай жүзүнө так салганың жетишпейби, аның аз келгенсип жүрөгүн оорутуп жаш күнүндө картайтканың жетишпейби? - Багышбек ачуулуу анын теке майдайына келип, көзүнө тике караганда Жолоочу тайсалдап кетти.

Багышбек бойлуу, олбурлуу жигит эле. Өзү дагы келбеттүү, кара мурут, көздөрү күйүп кеткендей көрүндү ага.

- Болду Багышбек, эркекче сүйлөшөбүз, Даткайымга эчтеке дебейм.

- Анда жигитче кетип кал!

- Мына кеттим, - Жолоочу Даткайымды көзү менен ата карап босогодон чыгып кетти.

- Багыш, жакшы болгон жок, эми бул элге өзү жаят, сыры белгилүү, эртерээк кетип калганыңарда болмок, - Даткайым улутуна сүйлөдү, - Ал эми дагы келет, кетирип ийип менин кантип жашап жатканым менен иши да жок, атамдан калган байлыктын барынан күн көрүп жатам, уул бала калбады атамдан, өлөөр өлгүчө арман кылып өттү, мен болсо аны кекетип өлгүчө жүзүн карабай өлөөр алдында чакыртканда келдим, ошондо гана менден кечирим сурап өкүнгөнүн билдирди, бирок баары кеч болуп калган болчу…

- Капалана бербечи алтыным, эми өзүм кабар алып турам, - Багышбек ушул учурда анын жүзүнөн өптү, - Асылым ай!!!

- Өксүкмүн, Багыш…

- Билем, мен сенден артык эмесмин.

- Аз да болсо сыйлап турчу жарыңар бар, бул болсо да жашоонун жакшы жагы эмеспи, баса улуу уулуңар канчага чыгып калды, Багыш?

- Он бештен өтүп калды.

- Гүлайымдан бир жаш кичүү экен да?

- Ооба, удаа эле үйлөндүк го?

- Ырас эле…

- Датка, көп ойлонбо, менин сөзүмдү ойлонуп чеч, мен сени менен дүйнө жүзүн кыдырып жүргөнгө даярмын!

- Бала болуп кетесиңерби?

- Жигиттик сөзүм.

- Ишенем, бирок биздин жолдор кошулбай калды го?

- Неге, эми мындан аркысы өз колубузда. Жаштык кылдым, ата-энем күтүүсүз капысынан өтүп кетип эсимди жыя албай калып сенден ажырагам Датка, эл эмне десе ошо десин!

- Жок болбойт.

- Болот! - Экөө талашып-тартышып көпкө турду.

Даткайым сөзгө келбей Багышбекти үйүнө кетирүүгө шашып жатты. Сүйүү керемети кандай гана кызык, ошол эле кезде ыйык, кээ бирөөлөр, айрыкча азыркы кезде сүйдүм деп, бири-бирин эптеп эле төшөккө сүйрөгөнгө ашыгышат. Сүйүү ыйык, купуя сакталса кандай жакшы, сүйүүнү сыйлабай жеңил карагандарга наалат. Эки ашык көпкө бири-бирин телмире тиктеп, ошол көз караштар аларды бири-бирин сүйгөндүктөн ыйык сактап калууну өз дилдеринен ойлонуп эки бөлүнүштү, Үлпүлдөгөн араба чырактын жанында үшүгөн ак кайыңдай денеси дирт-дирт этип, көзүнүн жашы чыптамасынын этегине тыпылдай кыркка чыгып чыга элек аял отурду…

Багышбек аттанып үйүн карай бастырып келаткан, шыңк эткен күлкүгө улай эркектин үнү угулду. Аттын ооздугун тартып токтотту, ооздук шылдыр этип, ат кошкуруп алды.

- Мени сүйөөрүң жалган го, болбосо мени башкага ыраа көрбөйт элең, аялдын укугу жок экен, болбосо каалаганыма барам деп басып кете бермекмин, - деди эмеле шыңгыр эткен күлкүсү чыгып жаткан келиндин үнү муңая.

- Ишенчи жаным, мен сени кандай сүйөөрүмдү билсең, агам менен жеңем каршы болуп жатпайбы? - Тааныш үн жүүнү бош аял алдында мүңкүрөй үн катты, - Сенсиз жашай албасымды айтып байкемдин жүрөгүн оорутуп да койдум окшойт.

- Жакшы, ушинтип ажырашып калабызбы, мен Кубанычбекти сүйбөйм, жашай да албайм.

- Түшүнүп турам алтыным, андан көрө жетелешип алып эле кетип калбайлыбы?

- Кайда барабыз айтчы, мен сенин жаныңда болсом ач-жылаңач экениме карабай өзүмдү бактылуунун бактылуусу деп эсептейт элем, - Келиндин сөзүн угуп турган Багышбектин оюна эбаккы өткөн окуяны салып Даткайымды көз алдына келтирип алды: "Жок-жок. Мен бактысыз болсом дагы иним бактылуу болсун, эртең эле Токтогулдун үйүнө барам", деген ойдо атты башка бир чапканын сезбей калды. Аттын дүбүртүнөн чоң дарактын түбүндө кыналышып отурган эки жаш селт этип алды. Узап бараткан атчанды көрүп, бир демге тунжурай түштү, көптөн кийин Жакшыбек:

- Дагы кимиси болуп кетти, аңдып жүргөн го дейм? - деди көңүл кош.

- Эгер атам болсочу, ал мени эми өлтүргөндөн кайра тартпайт, кой мен кетейин, бүрсүгүнү келип мени алып кетишет экен.

- Мен сени бербейм, эртең ушул жерден жолугалы алтыным, дагы барып айтам, ал тургай сени жетелеп алып, жер кезип кетээримди айтам, - Жакшыбек келинди колтугуна кыскан бойдон сүйлөдү.

- Макул, эртең көрүшкөнчө, кош Жакшы…

- Кош алтыным.

- Кош! - Экөө кармашкан колдорун зорго бошотуп, эки тарапты көздөй жөнөштү.

Багышбек түз үйүнө келип атты аса байлап, ээр-токумун алып акырдын кырына койду да, мал короо жагына басып кеткенде, шашыла баскан Жакшыбек ичкери кирип кетти. Аны көргөн Буудайбек:

- Ийи, керээли кечке каякта жүрөсүң, байкеңдин эски жарасын козгоп койдуң эле, илгерки чүрөгүн издеп кеткен бойдон жок! - деди кайнисин акырая карап.

- Эмне дейсиз? - Жакшыбек түшүнө бербей жеңесине карады.

- Билбей калсаң угуп ал, байкең дагы сенден бетер тиги Жолоочунун аялын талашып жетпей калган, жүрөгүң жок деп койдуң эле, эчтеке ичпей кеткен.

- Койчу жеңе, кайсы Жолоочу, тиги Даткайым жеңеби?

- Ооба, ош-шол жеңең экөөнүн дастанын билбейсиң?

- Чын элеби?

- Болду, эмне деп былжырап жатасың? - Багышбек ошондо кирип келип, аялына жиндене кетти, - Сүйлөйт десе эле сүйлөй бересиңби?

- Ийи, жалган беле, эртең менен иниңдин сөзүнө жинди болуп кете жаздадың го! Ушунча жыл ысыгыңа күйүп, суугуңа тоңуп, жамандык-жакшылыгыңа тең орток болуп келаткан мени көргүң келбей чыгып кеткениң жалганбы?! - Буудайбек буулуга эрине айкырганда ал жетип жаакка чаап жиберди, эки кичирээк баласы чырылдап ийди эле, унчукпай төргө өтүп, отуруп калды.

- Байке кечир мени, мен силерди уруштурайын деген жок элем, албаса албадым да, - Жакшыбек күнөөлүүдөй жер карады.

- Болоору болуп боесу канды, канча жылдардан бери зилдеп жүргөн агаңдын жарасын козгодуң, эми кечирим сурабай эле кой!

- Болду деп жатам, тилиңди тыясыңбы же…

- Башы бош, жалгыз тамда коколой калды, кааласаң кирип ал, ушундай эзилип бүттүм мен дагы, ушунча жыл жашап, мага жакшы мамиле кылганың менен Даткайымдай көрбөсүңдү билем! - Буудайбек тилин тыйбай балбалактап ыйлап да, сүйлөп да кирди. - Дегеле көөнүм айттагыдай, маа десең балдарыңды да ала кет, сени сүйсө балдарыңды да сүйсүн, мен ээн-эркин басып оңуп калайын!

- Болду дегенди угасыңбы же чындап эрсиз калганы турасыңбы, минтип ажылдай берсең кетип калам!

- Ооба, араң эле жүрбөйсүңбү, Жолоочу кое берген аялга барып бактылуу кыл, мен сени кызганбайм дагы!

- Жеңе, эмне болуп жатасыз эми, балдардын көзүнчө кайдагы сөздөрдү айтып, сиздин мындайыңызды билген эмес экенмин, - Жакшыбек жеңесине таарына сүйлөдү. - Мен байкабай сүйлөп алыпмын, урушуңардын шылтоосу ошолбу?

- Болду сен да көп сүйлөбөй, мен эртең Токтогулдун үйүнө өзүм барам, эгер чын сүйгөн болсоң алып берем!

- Эмне дедиңиз? - Жакшыбек жаңылыш угуп калгандай, агасына күлүмсүрөй кубанычтуу карады, - Чын айтып жатасызбы?!

- Сени менен тамашалашып жүрчү белем,

- Байке, Сонону бүрсүгүнү кол менен беришет экен, сөздөрү бүтүп калыптыр да?

- Экөөң бири-бириңди сүйөсүңбү?

- Ооба.

- Анда Соно сеники, Токтогул адам чыгаар, баласына бак-таалай кааласа каршы болбос.

- Ийи, муну да өзүңдөй болбосун деп ойлогон экенсиң да, тегеле сүйгүчүлдөрүн кара, силерде эле жүрөк болсо дагы, - Буудайбек кергиштей сүйлөдү.


Толук окуйм десеңер, алуу шарты биерде >>>



п»їjanyzak@mail.ru

+996777329784
Алган материалга шилтеме бериңРёР·!
 © J.Janyzak, Kyrgyzstan 
Ссылки на взятые статьи обязательны!
Яндекс.Метрика