Менин атым Айгүл, жашым отуздан ашып калган татына

Менин атым Айгүл, жашым отуздан ашып калган татынакай келинмин. Мени менен болуп жаткан бир окуяны бул жерге жаза кетейин. Айылда жашоо кыйын болуп калды деп, балдарымды кайын атамдыкына таштап, жолдошум экөөбүз Бишкекке иштеш үчүн келип калдык мындан бир жыл мурун.

Күйөөм стройкага каменщик болуп орношуп иштей баштап, мен Бишкектин четиндеги бир дүкөнгө реализатор болуп орношуп иштеп калдым. Жумушка кирген күндөн баштап дүкөндүн ээси Кадыр байке мага өзгөчө көңүл бөлүп, мени бапестей баштады.

Анча мынча кетирген каталыгыма көз жумду кылып, унчукпай коюп да Шеф менен дале болсо сигишемжүрдү. Бир ай өтүп калган убакта, Жаңы Жылдын алдында соода күчөп, дүкөндө кым куут эл көбөйүп, мурун-кийин соода кылып көрбөгөн жаным, аларды бат тейлөөгө жетишпей да калып жаттым. Анан кечинде Кадыр байке келип дүкөндөгү товарларды эсептеп өзү айткандай “ревизия” кыла баштады.

Мен болсо үйдү көздөй жөнөй бердим. Эртең менен жумушка келсем Кадыр байке мени дүкөндүн бурчуна алып барып кассадан 10000 сом чыкпай калганын айтты. Мен мукактана “Мен тийгеним жок байке, Кудай урсун” деп мукактана баштадым. “Назира, тийбесең кайда кетти анан? Же сдачыны туура эмес берип салдың же туура эмес эсептеп алдын. Иши кылса 10000 сом жетпей жатат.

Бир ай зарплата албай иштеп бересиң” деп кесе айтты. “Иштеп берем байке, бирок Жаңы Жылга карата айылга барсакпы дедик эле. Бул айда акчамды берип эмки айда кармап калбайсызбы?” дедим жалдыра. “Айылга барып келбей койсоң сени кайсы тешиктен издеп жүрөт элем?”, “Келем байке, Кудай урсун келем” – деп мен жалдырай. “Жок бере албайм. Сени таппай калып банкрот болмок белем? Бир жолу бар, Айгүл, макул болсоң, бирок макул болбой ит болобуз го?”, “Кандай жол, байке? Мен айлам жок макул болом да. Акча берип турсаңыз жакшы болмок. Айылга, балдарыма кийим-кечек, тамак-аш алып барсам жакшы болбойт беле?”, “Ээ жок, Айгүл. Ага макул деле болбойсуң го? Айтпай эле коёюн.” деди шефим жерди карап. Ошондо мен эмне тууралуу сөз айткысы келип жатканын кичине болсо да баамдай баштадым.

Шефимдин мени, менин жамбашымды, фигурамды теше карап жүргөнүн мурун деле байкап жүргөм. Ал мени менен сигишкиси келип жүргөн экен да. А балким калп айтып мени алдап сигип алайын деп жатабы деген ой кылт этип, андан “Байке, чын эле жетпей калдыбы же тамашалап жатасызбы?” дедим. “Эмнеге калп айтмак элем? Келген-кеткен товардын суммасын эсептеп, магазиндеги отсатокту эсептеп, өзүн деле эсептесең болот. Ме дептерди.

Эртеңкиге чейин эсептеп, тактап чык.” деп дептерлерди мага карматып, шефим дүкөндөн чыгып кетти. “Блин эми кандай кылам? Эмне болуп жетпей калды? Кассага деле тийген эмес элем. Шефим алып коюп мени сигип алайын деп жатабы?” ушундай ойлорго батып, калкуляторду алып алып остаток товарларды эсептеп жаттым. Бирок кандайча жетпей калганын түшүнбөй Кадыр байкени чакырууга туура келди. Кадыр байке келип мага түшүндүрө баштады. “Мына бул азыркы магазиндеги остаток. Бул болсо сенин күндө мага төккөн кассан. Мына 15000, 18000 деп турбайбы. Булар болсо күндө алынган товарлардын суммасы.(уландысы бар)