Кутман таң айымдар жана мырзалар. Манас шаарында к

Кутман таң айымдар жана мырзалар. Манас шаарында кечээ кичине жер титиреди, азыр саат 5:15. Сактыкта кордук жок демекчи, досум экөөбүз ирет менен уктап күзөтүп атабыз. Азыр менин кезегим болгондуктан, зеригип отуруп студент кезде болгон бир окуяны баяндап бергим келди. Бул силерге калп, мага чын окуя.
Эмнеге экенин билбейм, жаш кезимден эле мага улуу айымдар жагат. Тирелген эмчеги, чайпалган жамбашы бар «эже» көрсөм эле агып калмайым бар. Бала кезде канча жолу баняларды, чөпкананын үстүнөн душка түшкөн кошуна жеңелерди аңдыбадык. Жууп жайып койгонунан баштап жууйм деп сыртка чыгарып койсон трусы, бюсгалтерлерден бери көтөрө качтык. Айылда кир жуугуч машина жок да, элдин көбү суу ысытып эле колго жууйт. Ошентип жүрүп мектепти бүтүп, студенттик жашоо башталды. Универде менин группамда 2 гана жигитпиз, калганы кыздар болчу. Кыскасы скучно болбоду. Ошолордун арасында көзү бакыракай бирөө бар эле. Атын Айдана деп коёюн. Өзү токтоо болгону менен көзү дайыма жымыңдап турат эле. 2-курс окуп жүргөндө бир күнү жаныма келип калды.
-Кандайсын Макс?
-Жакшы, өзүң?
-Жакшы. Менде бир өтүнүч бар эле.
-Угуп атам.
-Үйдө апамдын компьютери бузулуп атат, карап берчи убактың болсо.
-Макул. Саат 7де барсам болобу?
-Болот. Рахмат.
-Эч нерсе эмес.
Кичинемден электроникага кызыкканымдан, бир аз да болсо түшүнүгүм бар эле. Ошентип, ат тиш, бурагычымды алып Айдананын үйүнө жөнөдүм. Этаж үйдө турушат экен. Айданын апасы Махабат эже менен тааныштым. Тааныштым да аккан бойдон кете бердим 😅. Жүзү апакай, тим эле тунук, кундуздай кара, узун чачы, өтө толук да эмес, арык да эмес, өз жашына жарашкан фигура, былкылдаган төшү, басса ары бери ойноп кеткен жамбашы, деги койчу, аялзатынын бир келишкен үлгүсү экен. Босогон таанышкан ичке кирип бутум чечкиче котогум туруп калды кыскасы. Ошол турган бойдон чай ичтим, өзүм жөнүндө айтып бердим, турган бойдон компту оңдодум, турган бойдон ыраазычылыгын алып кете бердим. Арадан дагы бир аз убакыт өттү. Каникулга жаңы тарап, айылга барганга даярдык көрүп атсам телефон шыңгырап калды.
-Алло
-Алло Макс саламатсыңбы?
-Жакшы, ким бул?
-Бул мен Махабат эжең, группалашың -Айдананын мамасы
-Аа саламатсызбы?
-Жакшы рахмат. Макс сен шаардасыңбы?
-Ооба шаардамын.
-Иий жакшы болбодубу. Отчет жазып атсам компьютер дагы иштебей калды, келип карап бере аласыңбы?
(Оохххх)
-Макул карап берейин.
-Сен анда такси менен келе берсең мен акчаңды берем макулбу?
-Макул.
Саатты карасам 21:24. Такси чакырып кудуңдап жөнөп калдым. Барып чалсам сыртта кошуналары менен сүйлөшүп турган экен, бат эле келип тосуп алды. Студент эч качан ток болбойт деген ар тараптуу туура сөз экен. Курсагың да ачка, өзүң да «голодный», акчаң да жок мезгил болот экен.
Махабат эже менен учурашып, үйдү карай бастык. Эжени дагы ажарлуу кылып, өзүнө тарткан нерсе — эже дайыма кызыл ашыгына чейин келген юбка кийип жүрөт. Этеги кенен болгон менен жамбашы ал юбканы тиреп, басып баратканда кошо кыймылдаган юбканы көргөн любой эркек андай айымда тартылбай койбойт. Экөөбүз чоогу келип, подъездге жеткенде артына өттүм да ошол бойдон лифтке чейин артынан көтөнүн карап бардым. Лифт менен көтөрүлдүк. Үйгө кирдик, жалгыз экен.
-Айдана жокпу?
-Ал туулган күн тосом деп кетти достору менен.
-Аа ооба бүгүн туулган күнү да. Кут болсун!
-Рахмат. Кел чайга кара.
Экөөбүз чай ичип болуп, мен комьютер турган бөлмөнү көрсөтүп берүүсүн сурандым. Мага көрсөтүп коюп эже өз иши менен алек болуп кетти. Компьютердин иши бат эле бүтүп кеткен жок. Көп программалар учуп кеткендиктен алардын баарын кайрадан көчүрүп, отургузуш керек экен. Саат түнкү 11 болуп калды. Айдана келбеди. Кызынын келбейт экенин билсе керек, Махабат эже бөлмөсүндө уктап калыптыр. Дааратканага кирип чыгып, нары өтүп баратсам бөлмөсүнүн эшиги ачык экен. Светильник күйүп турат. Акырын башымды салсам эже чалкасынан жатып уктап атыптыр. Жанында чечилген кара бюсгалтер жатат. өзү чечинбесе да, үстүнө эч нерсе жапбаптыр. Эки сандын ортосу ачыгыраак экен, юбкасы кадимкидей формасы чыгып калыптыр. Акырын жанына басып бардым. Бышылдап уктап атат. Кичине турдум карап. Кызыгуум күчөй баштады. Терең дем алдым да бутунан акырын юбканын этегин көтөрдүм. Санына чейин көрүндү. Толкунданып атам. Дагы акырындап өйдө көтөргөнүмдө бюсгалтердей кара, бирок ичке трусы көрүндү. Жүрөгүм дүкүлдөп, ташагым таш болуп калды. Саны жоон, аппак экен. Амы дөмпөйүп бери чыгып, даана билинип турат. Телефонумду алып чыгып без звукка котордум да камераны ачып, алыс жакын, астынан үстүнөн кылып сүрөткө тарттым. Ойгонуп кетпесин деп юбканы кайра акырын түшүрдүм да иш ордума жылып жөнөдүм. Программаларды көчүрүп коюп күтүп отурсам саат 12:30дарда басып келди. Сыр бербестен эмне проблема экенин жөнөкөй түшүндүрүп, бир топ убакыт аларын, бирок мен бүтүрүп береримди айттым.
-Курсагың ачты го, жүрү экөөбүз чай ичели, -деди. Макул болуп артынан кухняга бардым. Чай ичкенче сүйлөшүп отурдук. Күйөөсү менен Айдана боюнда бар кезинде ажырашып кетишиптир. «Кайненем 2 жашар улуу кызым, ичимдеги Айдана менен чоогу кууп чыккан. Күйөөм арактан көзү ачылбаган неме болчу, анын да колунан эч нерсе келбейт эле» деп үшкүрүнүп алды. «Сиздей татынакай айымдын баркына жетпеген ошол келесоо» деп алдым ичимден.
-Андан кийин турмуш курган жоксузбу?
-Жоок кайдан. СССР жаңы чачырап, элдин колунда эч нерсе жок мезгил эле. Шаарга келип кичине бир жерге башымды тыгып, иштеп оокат кылганга тырыштым. Жумуш издеп жүрүп ашпозчу керек деген жарыяны окуп телефон чалсам, куруучуларга повар керек экен. Ошентип шаардагы биринчи ишим ошол болгон. Башында жалгыз эле казанга от жагып, 10-15 кишиге тамак жасасам, кийин объекттер чоңойгондо стройкомпания чоң контейнер коюп, жаныма дагы 2-3 келин келип, мен аларга баш көз болуп иштеп кеттим. Иштеп баштагандан 6 айдан кийин Айдана төрөлдү. Аны улам эмизип коюп ишимди кылам. Ошентип айлыгым көтөрүлүп, пособие дагы алып, шарты жакшы квартирага чыгып алдым. Убакыт өтө берет экен, кечээ эле мектепке кирген кыздарым бүгүн уже студент болушту. Мен болсо ошол компаниянын материалный базасында башкы эсепчимин.
«Мм» деп койдум ичимден.
-А сиз кантип ашпозчулуктан эсепчиликке өтүп кеткенсиз?
-Улуу кызым мектепке кирерде акча тартыш болуп, компаниянын жетекчисине арыз жазып, жардам сурап кайрылгам. Эки үч күндөн кийин чалып чакырышты. Барып сүйлөшүп отурдум. «5 жылдан бери бизде иштесеңиз, сизге ыраазычылык билдиришим керек экен» деп, колума акча берип, кийинки жумада дипломуңузду алып келиңиз, сизге жумуш орун табабыз деп узатты. Ошентип катардагы эсепчи болуп иштеп баштагам.
Дагы «мммм» дедим ичимден. Сиздей аял алдыма келсе мен деле бир иш берип «кармап» калмакмын, кармачу жериңизден деп ойлоп койдум. Бирок азыр кантип кармасам деген ой башымда турат. Чай ичип бүткөн соң, мен ишимди кыла берейин, сиз эс ала бериңиз дедим. Макул деп өз бөлмөсүнө кирип кетти. Мен келип компьютерди чукулай баштадым. Сааты карасам 3. Көчүп бүткөн программаларды отургузуп, бир сыйра текшерип бүтүп, дааратканага кирип чыктым. Саат 4 болуптур. Оюм кайра тиги бөлмөгө кетти. Барып дагы аңдысам, Махабат эже үстүнө жеңил пижама кийип алып уктап атыптыр. Акырын жалып жанына бардым. Пижаманын көкүрөгү кийип жүргөн кийимине салыштырмалуу ачык болгондуктан, эмчеги жарымына чейин көрүнүп, үрпүсү да билинер билинбес тиреп турат. ысыгын окшойбу, оодарылганда этеги өйдө түрүлүп, жоон санына чейин ачык экен. Жука, аппак пижамадан капкарап трусысы даана көрүнүп турат. Дагы телефонумду алып чыгып сүрөткө тарта баштадым. Бир маалда эжем оң капталга оодарылып мага карап жатканда пижаманын ичинен сол эмчеги былк этип чыгып калса болобу! Эми тим эле керемет. Аппак эмчек, үрпүсүн соргуң эле келет. Мени карап жатат. Не болсо ошо болсун деп, колумду акырын эмчегине тийгиздим. Жумшактыгын айт. Акырын келип үрпүсүн эки манжам менен назик кармадым. Махабат эже сезимтал экен, дем алуусу өзгөрө түштү. Бирок ойгонбоду. Эми алаканым менен эмчегин толук кармап алдым. Дагы оорлошуп кеттип деми. Ал эмчегин коё бердим да, пижаманын ичиндеги эмчегине колумду салып, аста кармадым. Эже көзүн ачып эле мени карап таң калып калды.
-Макс?! Эмне кылып атасың бул жерде?- деп сурап атып, байкап калды окшойт, бир колу менен пижаманын жакасын ылдый кылып, экинчи колу менен эмчегин көтөрүп ичине салып жиберди.
-Копьютер бүттү эле, айтайын десем уктап аткан экенсиз.
-Уктап атсам эле сразу кармалаш керекпи?
-Жок жок, сиз туура эмес түшүнүп калдыңыз
-Эй бала, мен сенин апаң менен тең аялмын, уялбайсыңбы?!
Эмне дешимди билбей калдым. Денем чымырай түштү.
-Менин апам жок, — дедим. Бирдеме айтышын күтпөстөн артка бурулуп жөнөдүм.
-Токточу, — деди, -эмнеге жок?
-Мен бир жашымда өтүп кетиптир.
-Макс келчи мындай, — деди жай. -Балким сен азыр жашсың, каалооң күчөп, гормондор башыңа тээп турган учур, аны түшүнөм. Балким сен өзүң билбей, ошол эненин жылуулугун издеп келгендирсиң. Бирок сен экөөбүз тең эмеспиз да. Сен ушинтип Айдананын жанына келсең, жиним келсе дагы бирок түшүнөт элем, бирок мени аңдыганың таптакыр туура эмес.
-Ооба, кечирип коюңуз, өзүм да түшүнбөй калдым.
-Экинчи мындай кылбагын, макулбу?
-Макул.
Эже туруп, сыртка жөнөдү, артынан кошо чыгып кухня жакка бастым. Кухнядан суу ичип демимди бастым да, артка кайттым. Келатып турмуш кыстап, туалеттин эшигин ачсам, бекитпей унутуп калганбы билбейм, Махабат эже бир колуна кийип жүргөн кара трусысын кармап алып пижаманы көтөрүп, экинчи колу менен салфетка кармапалып амын аарчып, тазалап атыптыр. Эшикти ачып эле кирип келсем, эже «ааай» деп чочуп, шаша-буша пижамасын ылдый түшүрө калды.
Уландысы болот.