Таанышымдын өтүнүчүн башка жол менен чечсем болмок экен деп кийин көп өкүндүм. Бирок ошондо, ошол жайдын ысык күнүндө, мен муну билген эмесмин.
Таанышымдын өтүнүчүн башка жол менен чечсем болмок экен деп кийин көп өкүндүм. Бирок ошондо, ошол жайдын ысык күнүндө, мен муну билген эмесмин.
Баары жөнөкөй башталган. Таанышым Данияр менен анын күйөө баласы Бакыт эки үй-бүлөнү шаардын сыртындагы дачага алып барып, бир-эки күн эс алууну пландашкан. Бакыттын машинасы жок болчу, эки үй-бүлө бир машинага батпагандыктан, Данияр мени айдоочу катары өтүнгөн. Кызматына жок дебедим. Бирок барганыма көп өтпөй өкүнө баштадым, анткени эки эркек келгенден баштап тынбай ичип киришти. Табиятымда ичкиликти жактырбагандыктан, тамакты өзүм жасайм деген шылтоо менен дасторкондон туруп кетип, отук башында дымдама бышырып алек болдум. Очокто тамак жасоо менин хоббим эле, ошондуктан бул мага оор деле тийген жок.
Дачадагы бассейн чоң болуп, короодогу жайкы ашканага чейин жетчү. Ошол бассейнде аялдар балдары менен сүзө башташты. Даниярдын аялы Сабина жыйырма жетилерде, ал эми карындашы Мафтуна жыйырма төрттөрдө болчу. Мен адегенде иштерим менен алек болуп, аларга анча көңүл бурбадым. Бирок кээде көзүм да, оюм да алаксып кетчү болду. Мурун Сабинаны токтоо, жабык жүргөн келин катары гана тааныгам. Азыр болсо күн нуруна чагылышкан келбети такыр башка адамды көрсөтүп тургандай эле. Байкабай тиктеп калганымды ал сезип койду. Көз чагылышканда экөөбүз тең дароо буруп кетпей, бир азга кармалып калчу болдук. Ошол унчукпаган көз ойну бара-бара кооптуу бир маанайга айланды.
Кечинде Данияр менен Бакыт иче берип уктап калышты. Аялдар балдары менен экинчи кабатка кирип кетишти. Мен уйкум келбей, жылдыздарды карап короодо отурдум. Жарым саатча өткөндө Сабина акырын чыгып келип, жаныма отурду. Кимдир бирөө чыкса шек санабашы үчүн жөнөкөй тиричилик сөздөрдү атайын кадимки үн менен сүйлөдүк, ал эми чын сөздөрдү шыбырап айттык. Сабинаны мен мурунтан жакшы таанычумун, Даниярдын убактысы жок болгондо аны жумуштарына жеткирип жүрчүмүн, сааттап чогуу жол жүргөн күндөрүбүз болгон. Бирок бүгүнкүдөй оюм бузулганы биринчи жолу эле, жана мен муну ага мойнума алдым. Ал кунт коюп угуп бүткөн соң сөөмөйүн эриниме басты да, телефонун көрсөтүп, телеграмдан жазууну сурады. Анан үн-сөзсүз үйгө кирип кетти.
Ошол түндөн баштап биз дээрлик күн сайын жазышчу болдук. Он күнчө өткөндө мен ага шаардан сыртка чыгууну сунуштадым. Ал макул болду, бирок жалгыз бара албасын, жанында Мафтуна болорун айтты. Кийин түшүндүм, Данияр карындашы бар жерге аялын шексиз коё берчү экен. Пикникке жумуш күнү тандалганы да кокустук эмес болчу.
Белгиленген күнү үчөөбүз ошол эле дачага жөнөдүк. Балдар чоң аталарыныкында калган. Ошол күнү дачада болор иш болду. Адегенде Сабина экөөбүздүн ортобузда, кийин, таң калыштуусу, Мафтуна да бул жашыруун оюндун ичине тартылып кетти. Ал бизди байкап калган экен, бирок ачууланган түрү жок эле, тескерисинче, өз ичинде көптөн бери кайнап жаткан кусалык аны да ушул жолго түртүптүр. Ошол күнү үчөөбүздүн ортобузда уят менен кумар, коркуу менен эркиндик аралашкан, сөз менен айтып бүткүс окуялар болуп өттү.
Кеч бешимде Сабина менен саунанын жанында сүйлөшүп отурганда ал ичиндегисин төгүп берди. Күйөөсү ар дайым өзүн гана ойлоорун, анан тескери карап уктап каларын, ушундай эле абал Мафтуна менен Бакыттын ортосунда да бар экенин капалуу айтты. Эмне үчүн бардык эркектер башкача эмес деп сурады. Мен таң калбадым. Шапар менен ичкиликке берилген күйөөлөр аялдарынын көңүлүн таба алышпайт, ошондо жылуу сөзгө, көңүл бурууга суусаган аял азгырыктын алдында алсыз болуп калат.
Анан ал көзүмө тике карап сурады, ошол күнү бассейнде мен ага бир күндүк оюнчук болуп көрүндүмбү же жарыңыз болупбу деп. Мен чынымды айттым. Ал болсо таштап кетпеңиз, элдин көзү үчүн күйөөм менен жашайм, чыныгы күйөөм сиз болосуз деди. Эгер сезилип калса өзү мага жабышты дей бериңиз, жашаса жашадык, болбосо ажырашабыз деп да кошумчалады. Атүгүл Мафтунаны да ала бериңиз, ал сезбейт деди.
Мафтуна менен өзүнчө сүйлөшкөнүмдө ал да макул болду, бирок бир шарт койду. Кызганычым ичимди өрттөсө да жеңем менен бөлүшүүгө аргасызмын, бир гана өтүнүчүм, менден жашырып жүрбөңүз, эмне болсо көз алдымда болсун деди. Ошентип биз үчөөбүз бир жашыруун келишимдин түйүнүнө байландык. Күйөөлөрү чалганда бири-бирибизди жаап-жашыруунун жолдорун да ойлоп таптык.
Шаарга кайттык. Аялдарды үйлөрүнө жеткиргенимде күйөөлөрү али кайта элек экен. Түн жарымында, күйөөлөрү уктаганда, экөө тең телеграмдан жазышты. Экөө мени экинчи күйөөбүз деп эсептешерин, бири-бирин күндөш дешеринен билип алдым. Мен өзүм да экөөнү тең жактырып калгам. Экөө эки башка гүл эле.
Бирок мына ушул жерден окуянын чыныгы дарамети башталды.
Адегенде баары оюндай сезилди. Жашыруун жолугушуулар, түнкү жазышуулар, эч ким билбейт деген ишеним. Бирок жашыруун нерсенин салмагы күн өткөн сайын оорлой берет экен. Сабина барган сайын көбүрөөк талап кыла баштады, качан келесиз, эмне үчүн кечиктиңиз, Мафтунага көбүрөөк убакыт бөлүп жатасыз деген сөздөр көбөйдү. Мафтуна болсо тескерисинче ичине бүгүп, барган сайын үнсүз боло берди, бирок анын үнсүздүгү кыйкырыктан да катуу угулчу. Эки аялдын ортосундагы күндөштүк, адегенде оюн сыяктанган нерсе, чыныгы кызганычка айланды. Мен болсо экөөнүн ортосунда, эки оттун ортосундагы адамдай, күн санап чарчап бараттым.
Бир күнү түн жарымында Сабинадан кыска гана билдирүү келди. Данияр телефонумду көрүп калды деген үч сөз. Жүрөгүм оозума тыгылды. Ошол түнү мен биринчи жолу өзүмө сырттан карадым. Досум мага ишенип аялын машинама отургузган. Бакыт мени тааныбаса да, үй-бүлөсүнүн тынчтыгы менин абийириме байланып турган. Мен болсо ошол ишеничтин баарын бир жайкы күндүн кумары үчүн сатып жибергем.
Кийин белгилүү болду, Данияр анча деле нерсе көргөн эмес экен, Сабина кутулуп кетиптир. Бирок ошол бир түнкү коркунуч мага көп нерсени көрсөттү. Мен эртеси Сабинага да, Мафтунага да жаздым. Бул жол экөөбүздү тең, үчөөбүздү тең туңгуюкка алып барат, ар бир жолугушуу төрт баланын, эки үй-бүлөнүн тагдырын кыл үстүнө коёт, токтошубуз керек дедим. Сабина адегенде ыйлады, анан каргады, анан унчукпай калды. Мафтуна болсо бир гана сүйлөм жазды. Мен муну башынан эле билгем, бирок бир жолу болсо да өзүмдү сүйүктүү сезгим келген экен деген сөзү жүрөгүмдү тилип өттү.
Ошондон бери жылдан ашык убакыт өттү. Даниярдын чакырыктарынан акырындык менен алыстадым, жумушум көп деген шылтоо менен. Кээде шаардан алардын машинасы өткөндө жүрөгүм бир булкуп алат. Уккан кабарларыма караганда Данияр ичкенин азайтыптыр, Сабина экөө дагы бир балалуу болушуптур. Мафтуна болсо күйөөсү менен башка шаарга көчүп кетиптир.
Мен азыр да кээде түн жарымында уктай албай, короодо жылдыздарды карап отурам. Ошол жайкы түндү, термелме отургучту, шыбыраган үндөрдү эстейм. Жана бир чындыкты өзүмө кайра-кайра айтам. Азгырык эч качан алыстан коркунучтуу көрүнбөйт, ал ар дайым жылмайып, назданып, бир эле жолу деп келет. Бирок бир эле жолу деген эшик ачылса, анын артынан кирген нерселерди кайра чыгаруу кыйын. Мен ошол эшикти ачкам жана аны жабуу үчүн канча күч кеткенин бир өзүм билем.
Эң оору башкада. Сабина ошондо менден сураган суроо ушул күнгө чейин кулагымда турат. Эмне үчүн бардык эркектер аялына көңүл бурбайт деген суроо. Мен ага ошондо жооп бербей, абалынан пайдаланып кетким келген. Азыр болсо түшүнөм, эгер Данияр менен Бакыт ичкиликтин ордуна аялдарына бир ооз жылуу сөз айтып жүрүшкөндө, бул окуя такыр болмок эмес. Азгырык бош жерге гана конот. Ал эми бош жерди ким калтырды деген суроонун жообу үчөөбүзгө тең тиешелүү эле, аларга да, мага да.
Ошол жылдардан мага бир сабак калды. Үй-бүлө деген чоң нерселерден эмес, майда нерселерден урайт. Кечки тамактагы үнсүздүктөн, тескери каралган төшөктөн, дагы бир куюлган рюмкадан. Ал эми аны сактап калуу да ошол эле майда нерселерден башталат экен. Бир ооз сөздөн, бир жылуу караштан, өз убагында үйгө кайтуудан.